Ἅγιος Εὐστάθιος, Ἀββᾶς τοῦ Luxeuil Γαλλίας (+629), Διάδοχος τοῦ Ὁσίου Columbanus. Ήμέρα Μνήμης: 29 Μαρτίου.
Ὁ Ὅσιος Εὐστάθιος (ἢ Εὐστάσιος) γεννήθηκε στὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 6ου αἰ. ἀπὸ εὐγενῆ οἰκογένεια τῆς Βουργουνδίας στὴν Γαλλία, στὴν χώρα τοῦ Λάνγκρ, τοῦ ὁποίου ὁ ἐκ μητρὸς θεῖος του διετέλεσε Ἐπίσκοπος.
Ἀνετράφη ἐκ νεότητος ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Κολομβανοῦ (τιμάται 23 Νοεμβρίου), ὁ ὁποῖος διέκρινε στὸν νεαρὸ μαθητή του πολλὰ χαρίσματα, τόσο στὴν ἔξωθεν σοφία, ὅσο καὶ κυρίως στὴν ἐν Χριστῷ ζωή.
Τὰ ἔτη 585-590, ὁ Ὅσιος Κολομβανὸς ἵδρυσε τὴν Μονὴ τοῦ Λουξέϊγ, στὰ ἐρείπεια ἀρχαίων εἰδολολατρικῶν λουτρῶν, χάριν στὶς δωρεὲς ἑνὸς Ἄρχοντος τῆς Αὐλῆς τοῦ Χιλδεμπέρτου Γ'.
Ἡ Μονή, ἀφιερωμένη στὸν Ἅγιο Ἀπόστολο Πέτρο, ἔγινε σύντομα μία τῶν σημαντικοτέρων Μονῶν τῆς Γαλατίας. Χάριν στὸν μεγάλο ἀριθμὸ τῶν Μοναχῶν, ἡ Ἀδελφότης ἐτηροῦσε τὴν τάξι τῆς ἀκοιμήτου προσευχῆς (laus perennis). Λειτουργοῦσε Σχολὴ-Σεμινάριο, στὴν διεύθυνσι τῆς ὁποίας ὁ Ὅσιος Κολομβανὸς ἐτοποθέτησε τὸν Εὐστάθιο, ὡς καὶ Ἐργαστήριο ἀντιγραφῆς χειρογραφῶν (scriptorium). Ἀπὸ τὴν Μονὴ ὁμάδες πατέρων ἐπραγματοποιοῦσαν ἱεραποστολικὲς περιοδεῖες.
Ἡ αὐστηρότης τοῦ τυπικοῦ, τὸ ὁποῖο εἶχε ἐφαρμόσει ὁ Ὅσιος Κολομβανὸς στὴν Μονή, ἤγειρε ἀντιδράσεις καὶ τὸ ἔτος 610 ἐξωρίσθη ἀπὸ τὸ Λουξέϊγ μαζὶ μὲ μερικοὺς μαθητές του, κατ᾿ ἐντολὴν τοῦ Βασιλέως Βουργουνδίας Θεοδωρικοῦ Β'.
Ὁ Εὐστάθιος μετέβη ὀλίγον ἀργότερα πρὸς συνάντησι τοῦ μεγάλου Κτήτορος στὴν ἐξορία, πιθανώτατα στὴν Αὐλὴ τοῦ Θεοντεμπέρτου στὸ Μέττη (σημ. Μέτς), μαζὶ ἄλλους μαθητές του. Τὸν ἠκολούθησε στοὺς δρόμους τῆς ἐξορίας, διὰ μέσου τῆς Ἑλβετίας μέχρι τὴν Λίμνη καὶ τὴν πόλι τοῦ Βριγκάντιουμ (σημ. Μπρέγκενζ, στὴν Αὐστρία), ὅπου παρέμειναν μέχρι τὸ 612 καὶ ἵδρυσαν στὴν περιοχὴ τὸ Ἡσυχαστήριο τοῦ Ἁγίου Γάλλου, πέριξ τοῦ ὁποίου διημουργήθηκε ἡ πόλις Σὲντ Γκαλέν.
Τὸ 612 ὁ Κολομβανὸς ἀναχωρεῖ ἀπὸ τὸ Μπρέγκενζ γιὰ τὴν Ἰταλία καὶ στέλνει τὸν Εὐστάθιο πίσω στὸ Λουξέϊγ, μὲ τὴν ἐντολὴ νὰ τὸν διαδεχθῆ στὴν ἐπιστασία τῆς Μονῆς. Ἐστάλη κατόπιν ἀπὸ τὸν Βασιλέα Κλοταῖρο Β' στὸ Μπόμπιο, πλησίον τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα, γιὰ νὰ προσπαθήση νὰ τὸν ἐπαναφέρη στὴν Γαλατία, ἀλλὰ ὁ Ὅσιος Κολομβανός, ἐπικαλούμενος τὸ προκεχωρήμενο τῆς ἡλικίας του, δὲν ἐδέχθη νὰ τὸν ἀκολουθήση.
Στὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς, παρέμεινε στὴν Μονὴ Ἁγίου Μαυρικίου, στὸ Ἀγὼν (σημ. Σὲντ Μωρίς, στὴν Ἑλβετία), ἀπὸ τὸ ὁποῖο λαμβάνει μαζί του τὸν Ὅσιο Ἀμάτο (Ἀμὲ), τὸν ἐραστὴ τῆς ἐρημικῆς ζωῆς (τιμάται 13 Σεπτεμβρίου). Ἀφοῦ ἐπέστρεψε στὸ Λουξέϊγ καὶ ὡλοκλήρωσε τὴν ὀργάνωσι τῆς Ἀδελφότητος, ἀνέδειξε τὴν Μονὴ ὡς ἕνα μοναστικὸ Φροντιστήριο φημισμένο σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη, ὡς ἕνα Φυτώριο Ἁγίων καὶ Ἱδρυτῶν Μονῶν σὲ ὅλη τὴν Γαλατία.
Πραγματοποίησε ἱεραποστολικὲς περιοδεῖες γιὰ νὰ μεταδώση τὸ Εὐαγγέλιο στοὺς εἰδωλολάτρες τῆς περιοχῆς τοῦ Ντούμπ, ὅπου ἵδρυσε τὴν Μονὴ τῆς Κουζάνς, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Ἰσέριο, καὶ τοῦ Βελτέμπεργ βόρεια τοῦ Μονάχου, στὴν Βαυαρία.
Ὅταν ἐπέστρεψε στὸ Λουξέϊγ, ἀφήνων μαθητὲς νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργο, ὁ μισόκαλος ἐχθρὸς τοῦ ἐπιτέθηκε διὰ μέσου ἑνὸς ἐκ τῶν μαθητῶν του: τοῦ ἐναντιώθηκε ἕνας Μοναχὸς ὀνόματι Ἀγρέστιος, ὁ ὁποῖος περιῆλθε σὲ αἵρεσι ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ ἅγιος Ἡγούμενος ἠρνήθη νὰ τὸν συμπεριλάβη στὴν ἱεραποστολική του ὁμάδα.
Ὁ Ἀγρέστιος παρουσιάσθηκε στὴν Σύνοδο τοῦ Μακὸν (626) γιὰ νὰ καταδικάση τὸν Κανόνα καὶ τὶς παραδόσεις, τὰ ὁποῖα εἶχε θεσπίσει ὁ Ἅγιος Κολομβανός. Χάρις ὅμως στὸν λόγο καὶ στὴν ἀκτινοβολία τῆς ἁγιότητος τοῦ Εὐσταθίου, ἡ Σύνοδος ἀπώθησε τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ Ἀγρεστίου καὶ ἐπεκύρωσε τὸν Κανόνα τοῦ Ἁγίου.
Παρὰ τὸν ἀσπασμὸ εἰρήνης, τὸν ὁποῖο ἀντήλλαξε μὲ τὸν Εὐστάθιο, ὁ Ἀγρέστιος δὲν ἔπαυσε τὶς ἐπιθέσεις του καὶ προσεπάθησε νὰ πάρη μὲ τὸ μέρος του τοὺς μαθητὲς τοῦ Ἁγίου, οἱ ὁποῖοι διηύθυναν καθιδρύματα προερχόμενα ἀπὸ τὸ Λουξέϊγ.
Οἱ Μοναχοί, τοὺς ὁποίους ὁ Ἅγιος Εὐστάθιος εἶχε θέσει ἐπὶ κεφαλῆς τῆς Μονῆς τοῦ Ἁμπέντουμ (ὕστερα Ρεμιρεμόν, ἵδρυσις 620), Ρομαρὶκ (Romaric) καὶ Ἀμὲ (Amé), ἀφέθηκαν νὰ πλανηθοῦν ὑπὸ τοῦ Ἀγρεστίου.
Ἡ δὲ Ὁσία Φάρα/Βουργονδροφόρα (τιμάται 3 Απριλίου), πνευματικὴ θυγατέρα τοῦ Ὁσίου Κολομβανοῦ καὶ ἔπειτα τοῦ Ὁσίου Εὐσταθίου (ὁ ὁποῖος τὴν ἐθεράπευσε θαυματουργικὰ ἀπὸ τύφλωσι), ἱδρύτρια τῆς Μονῆς τοῦ Ἐμποριακοῦ (ὕστερα Φαρμουτιέ, 625), ἀπώθησε τὸν ἄθλιο μὲ ἀποστροφή, ἀφοῦ τοῦ ὑπενθύμισε, ὅτι οἱ παραδόσεις τοῦ Ἁγίου Κολομβανοῦ καὶ τῶν μαθητῶν του εἶχαν ἐπικυρωθῆ μὲ θαύματα, τῶν ὁποίων ὑπῆρξε ἡ ἴδια αὐτόπτης μάρτυς.
Τέλος, σύμφωνα μὲ πρόρρησι τοῦ Ὁσίου Εὐσταθίου, ὁ αἱρετικὸς εὗρε πρὶν τὸ τέλος τοῦ ἔτους οἰκτρὸ θάνατο, κτυπημένος μὲ τσεκούρι ἀπὸ ἕναν ὑπηρέτη του.
Οἱ Ὅσιοι Ἀμὲ (τιμάται 3 Σεπτεμβρίου) καὶ Ρομαρὶκ (τιμάται 8 Δεκεμβρίου 653) μετενόησαν βαθειὰ καὶ ἐζήτησαν συγχώρησι ἀπὸ τὸν Ὅσιο Εὐστάθιο γιὰ τὴν πτῶσι των, τὴν ὁποίαν ὁ Ὅσιος Ἀμὲ ἐθρηνοῦσε μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του. Ἔζησαν τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς τους διαλάμποντες ἐν ὁσιότητι, πλήρεις εὐσπλαγχνίας καὶ θείου ἔρωτος.
Μετὰ τὴν Σύνοδο τοῦ Μακόν, ὁ Ὅσιος Εὐστάθιος συνέχισε τὴν διακονία του στὴν διεύθυνσι τῆς Μονῆς καὶ συνέβαλε μὲ τὴν ἵδρυσι ἄλλων Μονῶν στὴν διάδοσι σὲ ὁλόκληρη τὴν Γαλατία τῆς παραδόσεως τοῦ Ἁγίου Κολομβανοῦ, τῆς ὁποίας εἶχε μετριάσει ὀλίγον τὴν αὐστηρότητα, γιὰ νὰ γίνη προσιτὴ σὲ μεγαλύτερο βαθμό.
Τὸ ἔργο αὐτὸ ὡλοκληρώθηκε κυρίως ἀπὸ τὸν μαθητὴ καὶ διάδοχό του, τὸν Ὅσιο Βαλμπέρτο, ὁ ὁποῖος εἰσήγαγε καὶ ὡρισμένα στοιχεῖα δανεισμένα ἀπὸ τὸν Κανόνα τοῦ Ἁγίου Βενέδικτου.
Πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του, ὁ Θεὸς ἔδωσε στὸν Ὅσιο Εὐστάθιο σὲ ὅραμα, νὰ ἐπιλέξη ἀνάμεσα σὲ σαράντα ἡμέρες ἀργῆς ἀγωνίας καὶ σὲ τριάντα ἡμέρες σκληρῶν ὀδύνων. Ὁ Ἅγιος προτίμησε τὴν ἀσθένεια, ὥστε νὰ ἀπολαύση ἐνωρίτερα τὰ οὐράνια ἀγαθά. Ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ τὴν 29η Μαρτίου 629 καὶ ἐτάφη στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Πέτρου στὸ Λουξέϊγ.
Τὸν διαδέχθηκε ὁ Ὅσιος Βαλμπέρτος (τιμάται 2 Μαΐου, 595-670), ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν περίοδο τῆς μοναχικῆς του μορφώσεως, εἶχε ἀποσυρθῆ σὲ ἕνα σπήλαιο στὸ δάσος, μερικὰ χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν Μονή.
Μετὰ τὴν κοίμησι τοῦ Ὁσίου Εὐσταθίου, ἦλθαν οἱ Μοναχοὶ τοῦ Λουξέϊγ νὰ φέρουν τὸν Ἀσκητὴ στὴν Μονή, γιὰ νὰ τοὺς διαποιμάνη.
Ὁ Ὅσιος Βαλμπέρτος συνέχισε πιστὰ νὰ διαδίδη τὸ μοναχικὸ ἰδεῶδες τοῦ Λουξέϊγ σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη, τόσο μὲ τὴν ἵδρυσι Μοναστικῶν καθιδρυμάτων, ὅσο καὶ μὲ τὴν ἔντονη πολιτιστικὴ καὶ πνευματικὴ προσφορὰ τῶν σχολειῶν καὶ τοῦ Ἐργαστηρίου ἀντιγραφῆς χειρογράφων.
Ἡ Μονὴ τοῦ Λουξέϊγ ἐγνώρισε στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου περιόδους αἴγλης καὶ παρακμῆς. Κατὰ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάστασι, οἱ Μοναχοὶ ἐδιώχθηκαν καὶ τὰ κτήρια ἐπωλήθησαν ὡς ἐθνικὴ περιουσία.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/04/29_4.html
<>
Άγιος Cybi της Κορνουάλης. Ημέρα Μνήμης: 8 Νοεμβρίου.
Ο πρίγκηπας Cybi ο καστανόξανθος γεννήθηκε σχεδόν σίγουρα γύρω στο 485 στην περιοχή Callington του Cerniw (Κορνουάλη). Είχε πολύ καλή μόρφωση και έντονο ενδιαφέρον για τον Χριστιανισμό από τη νεότητα του. Στην ηλικία των 27 πραγματοποίησε προσκυνήματα στη Ρώμη, την Ιερουσαλήμ και τελικά έγινε ιερέας, έπειτα χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον επίσκοπο του Poitiers.
Επιστρέφοντας σπίτι, ανακάλυψε πως ο πατέρας του βασιλιάς Salom είχε πεθάνει και πως αυτός ήταν σύμφωνα με το νόμο ο μονάρχης της χώρας του. Παρόλα αυτά, ο Cybi είχε τοποθετήσει την καρδιά του σε μια ζωή αφιερωμένη στο Θεό και έτσι όταν του προσφέρθηκε με επισημότητα ο θρόνος της Κορνουάλης εκείνος αρνήθηκε με ευγένεια και έτσι η Κορνουάλη ενώθηκε για ακόμη μια φορά με την Dumnonia.
Έπειτα ο Cybi άρχισε να ταξιδεύει μέσα στον Κελτικό κόσμο. Ίδρυσε εκκλησίες στις περιοχές Duloe, Tregony, Cubert και Landulph στο Cerniw. Έπειτα διέσχισε το κανάλι του Bristol προς το Edeligion στη Νότιο-Ανατολική Ουαλία, με πολλούς ακολούθους (συμπεριλαμβανομένου του αγίου Cyngar του Llangefni). Ο τοπικός βασιλιάς Edelig, δεν τους καλωσόρισε αρχικά. Τελικά, ο μονάρχης μεταπείστηκε και τους έδωσε δύο εκκλησίες στο Llangybi-upon-Usk και στο Llanddyfrwyr-yn-Edeligion. Ο Cybi κινήθηκε έπειτα προς την Ιρλανδία (μένοντας με τον ξάδερφο του άγιο Δαβίδ στο Mynyw).
Εγκαταστάθηκε στο νησί του Aran Mor όπου έγινε γνωστός ανάμεσα στους Ιρλανδούς με το όνομα Mo-Chop. Μετά την περιοχή Aran ο Cybi και οι ακόλουθοι του μετακινήθηκαν στο Meath και έπειτα στο Mochop, όμως κάθε φορά τους κυνηγούσε ένας τοπικός επίσκοπος. Έτσι ο Cybi έπλευσε προς την Ουαλία για μια ακόμη φορά. Αποβιβάστηκε στην χερσόνησο Lleyn και έζησε για έναν καιρό στο Llangibi κοντά στο Pwllheli. Εκεί ο τοπικός βασιλιάς Maelgwn Gwynedd, τον συνάντησε ενώ κυνηγούσε μια γίδα. Ο Cybi χρησιμοποίησε την γαλήνη του για να ηρεμήσει την οργή του βασιλιά ο οποίος ανακάλυψε την χριστιανική του κοινότητα η οποία δεν είχε έγκριση προκειμένου να δημιουργηθεί μέσα στη γη του. Ακόμη τον έπεισε να του δώσει ένα από τα παλάτια του, αυτό που έπειτα έγινε το Caer-Gybi στο Ynys-Gybi. Ο Cybi και οι ακόλουθοι του εγκαταστάθηκαν εκεί και ίδρυσαν ένα μοναστήρι που άκμαζε. Ο Cybi έγινε φίλος με τον άγιο Seiriol ο οποίος ζούσε στην αντίθετη πλευρά του Ynys Mon (Anglesey) και οι δυο τους αντάμωναν συχνά προκειμένου να προσευχηθούν στο Clorach Wells του Llandyfrydog στο κέντρο του νησιού.
Λέγεται πως ο άγιος Cybi έλαβε μέρος στη σύνοδο του Llandewi Brefi το 545. Όταν βρισκόταν στο Dyfed, ο Cybi ίδρυσε την εκκλησία του Llangybi κοντά στο Lampeter. Κοιμήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 555 και θάφτηκε στο Ynys Enlli (τη νήσο Bardsey).
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2013/06/cybi-felyn-seiriol-gwyn.html
<>
ΧΧΧ
Άγιος Σαβινιανός της Τρουά. Ημέρα Μνήμης: 29 Ιανουαρίου.
Ο Άγιος Σαβινιανός γεννήθηκε στην Σάμο τον 3ο αι.μ.Χ. Λόγω της ηθικής διαφθοράς του ειδωλολατρικού κόσμου, ταξίδεψε μέχρι τη Γαλατία. Εκεί συνδέθηκε με τον Άγιο Πάτροκλο της Τρουά (τιμάται 21 Ιανουαρίου), o οποίος τον βάπτισε χριστιανό.
Μετά το μαρτύριο του Αγίου Πατρόκλου περί τα 259 μ.Χ ανέλαβε να συνεχίσει το διδακτικό και βαπτισματικό έργο του στην περιοχή του Άνω Σηκουάνα. Στους διωγμούς που διενήργησε ο Μάρκος Αυρήλιος αποκεφαλίστηκε στα 275 στην περιοχή Ριγί-Σεν-Σιρ (Rilly-Saint-Syre) της Τρουά, στη Γαλλία.
Η μνήμη του εορτάζεται από την Εκκλησία στις 29 Ιανουαρίου. Θεωρείται και εορτάζεται ως απόστολος και φωτιστής της Τρουά.
Ο Άγιος Σαβινιανός επανέφερε θαυματουργικά την όραση στην Αγία Σύρα της Τρουά, αδελφή του Αγίου Φιάχρα του Μπρέιλ.
<>
Ο Άγιος Fiacc της Ιρλανδίας και ο ποιητικός βίος του Αγίου Πατρικίου
Η δωδεκάτη Οκτωβρίου σηματοδοτεί την ημέρα μνήμης του Αγίου Fiacc. Ήταν γιος ενός Πρίγκιπα του οίκου των Ui-Bairrche της περιοχής Carlow/Laois και ο βίος του είναι έντονα συνδεδεμένος με τον άγιο Πατρίκιο της Ιρλανδίας. Όταν ο άγιος Πατρίκιος επισκέφτηκε το Leinster, χειροτόνησε τον Fiacc και αργότερα τον έκανε επίσκοπο της επικράτειας. Λέγεται πως ο άγιος Fiacc κατέγραψε την παλαιότερη βιογραφία του αγίου Πατρικίου ονομαζόμενη "Ο Μετρικός βίος του Αγίου Πατρικίου" που αποτελείτε από 32 στοίχους που καταγράφουν την ζωή του αγίου και γράφτηκε εξολοκλήρου στα Ιρλανδικά. Ο άγιος Fiacc ίδρυσε ένα μοναστήρι κοντά στην περιοχή Clonmore. Ίδρυσε ακόμη ένα μοναστήρι στην περιοχή Sletty.
1.Ο Πατρίκιος γεννήθηκε στο Emptur:
Αυτή είναι η ιστορία που σχετίζεται με εμάς.
Ήταν παιδί δεκαέξι χρονών
όταν τον δέσαν με τις αλυσίδες της σκλαβιάς.
2.Succat ήταν το όνομά του λένε,
ο οποίος ήταν ο πατέρας του όπως διηγούνται.
Ήταν γιος του Calpurn, ο οποίος ήταν γιος του Otidus,
εγγονός του Deochain Odissus.
3. Έξι χρόνια πέρασε στην σκλαβιά
ανθρώπινη τροφή δεν έφαγε καμιά.
Cothraige τον αποκαλούσαν,
γιατί σαν σκλάβος τέσσερις οικογένειες υπηρέτησε.
4. Ο Victor είπε στον σκλάβο του Milcho(τον Πατρίκιο):
"Πήγαινε πέρα από τις θάλασσες"
Με το πόδι του επάνω στην πέτρα πάτησε
το ίχνος του ο χρόνος δεν εξαφάνισε.
5. Πέρα από τις μακρινές Άλπεις τον έστειλε
με θαυμάσιο τρόπο τις θάλασσες διέσχισε.
Ώσπου στον νότο κατοίκησε μαζί με τον άγιο Γερμανό
στην νότια Letha.
6. Στις νήσους της Τυρρήνιας θάλασσας έμεινε
και εκεί προσευχήθηκε.
Τους κανόνες της πίστης με τον Γερμανό μελέτησε
αυτό η ιστορία κατέγραψε.
7. Στην Ιρλανδία πίσω γύρισε
μετά από όραμα των αγγέλων του Θεού.
Συχνά σε όραμα έβλεπε
πως του ζητούσαν εκεί να επιστρέψει.
8. Σωτηρία για την Ιρλανδία
ήταν ο ερχομός του Πατρικίου στο Fochlaidh.
Από μακριά ακούστηκε ο ήχος
από τις κραυγές των νέων της Caill-Fochladh.
9. Προσευχήθηκαν ο άγιος να έρθει,
από την Letha να επιστρέψει.
Για να φέρει τους ανθρώπους της Ιρλανδίας στην πίστη την αληθινή,
από το θάνατο στη ζωή.
10. Οι Tuatha της Ιρλανδίας προφήτευαν
πως ένα νέο βασίλειο μιας νέας πίστης θα έρθει
που για πάντα θα κρατήσει.
Η γη της Tara θα παρακμάσει και θα κυριαρχεί η σιωπή.
11.Οι δρυίδες του Loegaire δεν απέκρυψαν
τον ερχομό του Πατρικίου
Η προφητεία τους επαληθεύτηκε
στο βασίλειο για το οποίο μιλούσαν.
12. Ο Πατρίκιος μέχρι τον θάνατό του με ταπεινότητα περπατούσε
την αμαρτία με δύναμη εκρίζωνε.
Ύψωνε τα χέρια του για να ευλογήσει των ανθρώπων τις φυλές.
13.Ύμνους, την Αποκάλυψη και τους ψαλμούς
επιθυμούσε να ψέλνει
Κήρυττε, βάπτιζε και προσευχόταν
να υμνεί τον Θεό δεν έπαυε ποτέ.
14. Ο κρύος καιρός ποτέ δεν τον αποθάρρυνε
από το να περνάει τις νύχτες του μέσα σε λίμνες.
Από τον ουρανό προστατευόταν το βασίλειο του,
κήρυττε την ημέρα επάνω από τους λόφους.
15 Στο Slan, στην επικράτεια του Benna-Bairche,
η πείνα και η δίψα δεν τον κυρίευσαν.
Κάθε νύχτα έψελνε εκατό ψαλμούς
για να τιμήσει των Αγγέλων τον Βασιλιά.
16 Επάνω σε μια γυμνή πέτρα κοιμόταν
με ένα υγρό ύφασμα σκεπαζόταν.
Μία πέτρα είχε για προσκεφάλι
τίποτα δεν άφηνε το σώμα του να το ζεστάνει.
17.Σε όλους το Ευαγγέλιο κήρυττε
μεγάλα θαύματα πραγματοποίησε στην Letha.
Θεράπευσε τους χωλούς και τους λεπρούς
τους νεκρούς στην ζωή επανέφερε.
18. Ο Πατρίκιος στους κατοίκους της Σκωτίας κήρυξε
στην Letha μεγάλες δοκιμασίες πέρασε.
Μαζί του θα έρθουν κατά την Κρίση
όλοι αυτοί που έφερε στην Πίστη της ζωής.
19. Οι γιοι του Emer, οι γιοι του Eremon,
όλοι πήγαν στην Cisal, στην κατοικία του Σατανά
η βαθιά άβυσσος τους κατάπιε.
20 Ώσπου ο απόστολος ήρθε σε αυτούς
ήρθε παρά την μαινόμενη θύελλα, κήρυξε για τρία χρόνια
το σταυρό του Χριστού στις φυλές του Feni.
21 Η γη της Ιρλανδίας από σκοτάδι σκεπαζόταν
στην Tuatha τα είδωλα προσκυνούσαν
Στην Αγία Τριάδα δεν πίστευαν.
22.Στην Armagh είναι κυρίαρχος
πέρασε καιρός που ο Emain κοιμήθηκε
Μία μεγάλη εκκλησία στο Dun-Lethglasse
δεν επιθυμώ η Tara έρημη να μείνει.
23. Όταν ο Πατρίκιος ασθένησε
την Armagh επιθύμησε να επισκεφτεί
Ένας άγγελος στον δρόμο μέσα στο μεσημέρι πήγε να τον συναντήσει
24. Ο Πατρίκιος πήγε νότια προς τον Victor,
αυτός ήταν που πήγε να τον υποδεχτεί
Ο θάμνος κοντά στον οποίο βρισκόταν ο Victor φλεγόταν
από τις φλόγες ο Άγγελος μίλησε.
25.Ο Άγγελος είπε: Η τιμή θα δοθεί στην Armagh
δοξάστε το Χριστό
Οι προσευχές σου στον ουρανό έφτασαν.
26. Ο ύμνος που για εσένα είναι πιο εκλεκτός
θα είναι πανοπλία προστασίας για όλους.
Γύρω σου την Ημέρα της Κρίσης
οι άνθρωποι της Ιρλανδίας θα δικαστούν.
27 Ο Tassach μετά από αυτόν στην Sabhall παρέμεινε
αφού την Θεία Κοινωνία του έδωσε.
Είπε πως ο Πατρίκιος θα επιστρέψει
ο λόγος του Tassach δεν διαψεύστηκε.
28.Ο Πατρίκιος στην νύχτα τέλος έβαλε
το φως ήταν πάντα μαζί του
Στο τέλος του χρόνου η λάμψη κυριάρχησε
ήταν μία μεγάλη ειρηνική ημέρα.
29. Στην μάχη που έγινε κοντά στο Beth-horon
ενάντια στους Canaanites από τον γιο του Nun,
ο ήλιος στο Gaboan ακίνητος έμεινε
αυτό μας λένε οι Γραφές.
30 Ο ήλιος στάθηκε με τον Josue μέχρι τον θάνατο των μοχθηρών
αυτό πράγματι άρμοζε
Ακόμη περισσότερο αρμόζει να υπάρχει φως κατά τον θάνατο των αγίων.
31. Οι ιερείς της Ιρλανδίας πήγαν από όλα τα μέρη
τον Πατρίκιο να δούνε
Ο ήχος της αρμονίας τους σκέπασε
ώστε κοιμήθηκαν θαυματουργικά στην πορεία.
32 Το σώμα του Πατρικίου από την ψυχή χωρίστηκε
από πόνους φοβερούς ταλαιπωρήθηκε
Οι άγγελοι του Θεού την πρώτη νύχτα
έψελναν ακατάπαυστα γύρω του.
33.Όταν ο Πατρίκιος από την ζωή αποχώρησε
πήγε να επισκεφτεί τον άλλο Πατρίκιο
μαζί ανυψώθηκαν στον Ιησού τον Υιό της Μαρίας.
34 Ο Πατρίκιος χωρίς αλαζονεία ή υπερηφάνεια
μεγάλο ήταν το καλό που έκανε στον εαυτό του
Τον Υιό της Μαρίας να υπηρετεί
Ευλογημένη η ώρα που ο Πατρίκιος γεννήθηκε
<>
Ο Άγιος Buite ιδρυτής του Μοναστηριού Monasterboice της Ιρλανδίας (+521)
Ο άγιος Buite (κοίμηση 521) ήταν ο ιδρυτής του μοναστηριού Monasterboice στην κομητεία Louth της Ιρλανδίας. Η μόνη βιογραφική πηγή είναι μία μεταγενέστερη και ατελείς βιογραφία στα λατινικά σύμφωνα με την οποία ήταν γιος του Brónach.
Πήγε στην Ουαλία όπου σπούδασε δίπλα στον άγιο Teilo του Llandaf. Επιστρέφοντας στην Ιρλανδία μαζί με άνδρες και γυναίκες υποτακτικούς , μέσω της Σκοτίας, επανέφερε τον Nechtan Morbet βασιλιά των Πίκτων στην ζωή. Λέγεται πως όταν πέθανε ανέβηκε στον ουρανό με μία χρυσή σκάλα συνοδευόμενος από αγγέλους. Σύμφωνα με τον μεσαιωνικό βίο του αγίου Colum Cille ή Columba την ώρα του θανάτου του προφήτεψε την γέννηση του αγίου Columba.
Όταν ο Colum Cille έγινε 30 χρονών, ο Buite κατέβηκε από τον ουρανό μέσα σε μία γυάλινη ρόδα προκειμένου να τον συναντήσει. Αυτή η ιστορία καταγράφεται και στο Μαρτυρολόγιο του αγίου Óengus. Σε ένα κείμενο του βιβλίου ‘Corpus Genealogiarum Sanctorum Hiberniae’ αναφέρεται πως ήταν ισότιμος στην σοφία και την αγιοσύνη με τον άγιο Bede. Εμφανίζεται στο βιβλίο "Η Λιτανεία των Ιρλανδών προσκυνητών αγίων" το οποίο στην νεότερη έκδοση του χρονολογείτε στον 7ο αιώνα. Η ημέρα μνήμης του είναι στις 7 Δεκεμβρίου. Το μοναστήρι Monasterboice του Buite έγινε ένας πολύ σημαντικός τόπος κατά τον μεσαίωνα γνωστό για τα αρχαιολογικά του ερείπια και τους Ψηλούς Κελτικούς Σταυρούς. 22 ονόματα ηγουμένων του μοναστηριού έχουν διασωθεί.
Τα παιδικά χρόνια
Γεννήθηκε στις γειτονικές περιοχές του Mellifont, στα νότια της κομητείας του Louth. Οι γονείς του, οι οποίοι ήταν Χριστιανοί, δυσκολεύτηκαν πολύ με την βάπτισή του καθώς δεν υπήρχε κανένας ιερέας εκεί κοντά. Όμως μερικοί ιερείς που έκαναν ιεραποστολή και σταμάτησαν σε ένα κοντινό λιμάνι τον βάπτισαν. Μία πηγή που ονομάστηκε Mellifons (ιρλανδική λέξη που σημαίνει γλυκό νερό) ανέβλυσε εκεί θαυματουργικά προκειμένου να μπορέσει να βαπτιστεί. Ένα περιστατικό στα νεανικά του χρόνια δείχνει τον προσωπικό του χαρακτήρα. Αφού τον έστειλε η μητέρα του να φέρει πίσω στο σπίτι μερικά βόδια και δεν επέστρεψε στο σπίτι το απόγευμα, οι γονείς του πήγαν να τον αναζητήσουν και τον βρήκαν να κοιμάται. Όταν τον ξύπνησαν τους ρώτησε γιατί τον ενόχλησαν. Τους είπε πως ενώ κοιμόταν οι άγγελοι του δίδασκαν ψαλμούς και θέματα σχετικά με την εκκλησία και πως αν δεν τον ξυπνούσαν θα μάθαινε την σοφία του Θεού.
Ταξίδια
Όταν μεγάλωσε επιθύμησε να αφιερωθεί στην υπηρεσία του Θεού και για αυτόν τον λόγο πήγε πρώτα στην Ουαλία με την οποία οι πρώτοι Χριστιανοί της Ιρλανδίας είχαν στενούς δεσμούς.
Μετά από ένα ιεραποστολικό ταξίδι ενός χρόνου στην Γερμανία, ο Buíte, μαζί με έξι συνοδούς, ξεκίνησε για την χώρα των Πίκτων την Σκωτία. Εκεί ο βασιλιάς Nectan, τον οποίο ανέστησε από τους νεκρούς, του παραχώρησε ένα κάστρο μέσα στο οποίο κατοίκησε και η μνήμη του δώρου διατηρείτε χάρη στο όνομά του. Carbuddo ονομάζεται από το όνομα του αγίου. Βρίσκεται δίπλα στην περιοχή που ονομαζόταν κάποτε Dun-Nechtain και τώρα είναι γνωστή σαν Dunnichen στο Forfa.
Αφού διέσχισε την Σκοτία, έφτασε στην Ιρλανδική Θάλασσα και αφού μπήκε σε ένα καράβι έφτασε στην Dalriada, στα βόρεια της σημερινής κομητείας του Antrim. Εκεί ήταν η επικράτεια των Cruthin ή αλλιώς των Πίκτων της Ιρλανδίας από την ίδια φυλή με αυτούς της Σκοτίας. Εκεί αφού ανέστησε την κόρη του βασιλιά από τους νεκρούς, έλαβε σαν δώρο γη στην οποία έχτισε μια εκκλησία και αφού άφησε έναν υποτακτικό του υπεύθυνο έφυγε από εκεί και πήγε να επισκεφτεί τις κοντινότερες κατοικίες των συγγενών του της φυλής των Cianachta. Υπήρχαν δύο φύλα των Cianachta, το ένα ήταν εγκατεστημένο κοντά στην Dalriada, στα βόρεια της κομητείας του Londonderry και ήταν γνωστοί σαν η φυλή Cianachta του Glen Geimhin (σημαίνει η Λίμνη Geimhin ). Η άλλη ευρισκόμενη περισσότερο προς τον νότο, στην σημερινή κομητεία του Meath και Lowth αποκαλούνταν Cianachta Breagh. Ο Buite πήγε προς τον βορρά όμως ο βασιλιάς των περιοχών που ήταν παγανιστής αρνήθηκε να τον δεχτεί. Μετέπειτα όμως υποχώρησε και τον δέχτηκε αφού κήρυξε το ευαγγέλιο της σωτηρίας σε όλη την επικράτεια και βάπτισε τον βασιλιά μαζί με τον οίκο του και πολλούς άλλους. Εκεί έλαβε πάλι σαν δώρο γη και έχτισε ένα μοναστήρι. Το επόμενο ταξίδι του ήταν προς τους Cianachta του νότου όπου κατοικούσαν οι αδερφοί του. Μετά από μία σύντομη επίσκεψη σε αυτούς επέστρεψε ξανά στον βορρά. Εκεί τον συμβούλεψε ένα άγγελος να εγκατασταθεί στην γη των Bregensian που ήταν γη των νότιων συγγενών του και αφού άφησε τον επίσκοπο Nectan να εποπτεύει το μοναστήρι, πιθανόν στην περιοχή Dun-Geimhin (Dungiven), όπου έναν αιώνα μετά βρίσκουμε έναν άλλον Nectan, έκανε υπακοή στο κάλεσμα και φτάνοντας στον προορισμό του τον δέχτηκε με τιμές ο βασιλιάς.
Η κοίμηση του αγίου συνέβη στις 7 Δεκεμβρίου του 521. 30 χρόνια μετά ο άγιος Columba λέγεται πως επισκέφτηκε τον τάφο του αγίου και έβαλε τα λείψανα σε μία λάρνακα. Ο Columba έχτισε εκεί μετέπειτα ένα κοιμητήριο.
<>
Την παραμονή των Χριστουγέννων, ο άγιος Πατρίκιος της Ιρλανδίας, ταξιδεύοντας από το Ardpatrick προς τα ανατολικά, έφτασε στην πόλη της Ballinanima και ζήτησε διαμονή για αυτόν και τους ακόλουθούς του από μία χήρα. Η χήρα δεν μπορούσε να τους προσφέρει φαγητό και δεν είχε ξύλα για άναμμα και η αγελάδα της θα γεννούσε σε μία εβδομάδα. Ο άγιος έστειλε έναν από τους άνδρες του να δει την αγελάδα και επέστρεψε λέγοντας πως η αγελάδα είχε γεννήσει. Η γυναίκα χάρηκε αλλά την προβλημάτιζε ακόμη το ότι δεν είχε ξύλα για κάψιμο. Ο άγιος είπε σε έναν από τους άνδρες του να κόψει μερικά χορτάρια και η γυναίκα εξεπλάγη βλέποντας τα χόρτα να ανάβουν δημιουργώντας μια δυνατή φωτιά. Από τότε τα χόρτα που κόβονται ακόμη καταπράσινα από αυτό το χωράφι φλέγονται σαν δάδα. Και σε αυτή την πόλη υπάρχει πάντα μία αγελάδα που γεννάει την παραμονή των Χριστουγέννων. Το μοσχάρι μαγειρεύτηκε και η αγελάδα έδωσε πολύ γάλα. Το επόμενο πρωί οι επισκέπτες αναχώρησαν, όμως ένας από τους άνδρες, επιθυμώντας το μεγάλο μαχαίρι με το οποίο έσφαξαν το μοσχάρι, το πήρε μαζί του. Αφού φύγανε, η γυναίκα άρχισε να ψάχνει για το μαχαίρι και έστειλε έναν αγγελιοφόρο για να τους βρει. Τους έφτασε στην περιοχή Slievereagh και ο αγγελιοφόρος απευθυνόμενος στον άγιο του γνωστοποίησε την απώλεια του μαχαιριού. Ο άγιος έδωσε εντολή να επιστρέψει το μαχαίρι αυτός που το έκλεψε. Τότε ένας από τους άνδρες το έβγαλε από εκεί που το είχε κρυμμένο και το έδωσε στον άγιο. Ο άγιος έκοψε το χέρι του άνδρα που έκανε την κλοπή και περνώντας πάνω από έναν φράχτη, το έθαψε εκεί και ονόμασε τον τόπο "Ο τόπος δίπλα στο χέρι". Έπειτα ένα νεκροταφείο φτιάχτηκε εκεί σύμφωνα με τις οδηγίες του και το περιέφραξαν. Έπειτα χτίσανε μία εκκλησία εκεί. έγινε γνωστή σαν η εκκλησία του χεριού.
<>
Μία μέρα ήρθε μία γυναίκα στο μοναστήρι του Αγίου Declan της Ιρλανδίας. Το μοναστήρι βρισκόταν κοντά στην πόλη όπου έμενε. Έκλεψε κάτι εκείνη την ημέρα από το μοναστήρι του Declan όπως είχε κάνει πολλές φορές προηγουμένως. Αυτή την φορά έκλεψε κάποιο αντικείμενο που είχε αφιερωθεί στο μοναστήρι. Ξεκίνησε για το σπίτι της παίρνοντας το μαζί της και στον δρόμο την συνάντησε μία ομάδα ανθρώπων και εκεί μπροστά τους η γη την κατάπιε και το αντικείμενο που έκλεψε βγήκε μέσα από τα ρούχα της όπου το είχε κρύψει και γρήγορα μετατράπηκε σε πέτρα την οποία οι πεζοπόροι πήραν και την πήγαν στον Declan.
Ο Declan είχε δει με το χάρισμα που είχε όλα όσα συνέβησαν στην γυναίκα σαν τιμωρία για την κλοπή και το όνομα του Declan δοξάστηκε και ενθουσιασμός κατέλαβε όλους όσους ήταν εκεί παρόντες και όλους εκείνους που πληροφορήθηκαν έπειτα το περιστατικό. Η πέτρα παραμένει στο κοιμητήριο του Declan στην πόλη του Ardmore-Declain, όπου στέκεται σε ένα υπερυψωμένο σημείο σαν ανάμνηση του θαύματος.
<>
Ο Άγιος Declan της Ιρλανδίας ταξίδευε κάποτε μέσα από την περιοχή Ossory όταν επιθύμησε να μείνει για την νύχτα σε ένα συγκεκριμένο χωριό. Όμως οι χωρικοί όχι μόνο δεν τον δέχτηκαν αλλά τον έδιωξαν με τα όπλα τους. Τότε ο Declan προσευχήθηκε στον Θεό προκειμένου να συμβεί σε αυτούς εκείνο που λέει η Αγία Γραφή:"ἐν ἡμέρᾳ ἐκδικήσεως ἀνταποδώσω, ἐν καιρῷ, ὅταν σφαλῇ ὁ ποῦς αὐτῶν, ὅτι ἐγγὺς ἡμέρα ἀπωλείας αὐτοῖς, καὶ πάρεστιν ἕτοιμα ὑμῖν. (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ 32). Οι κάτοικοι του χωριού, εξήντα στον αριθμό, πέθαναν εκείνη την νύχτα. Μόνο δύο άνδρες και δέκα γυναίκες επέζησαν καθώς δυσαρεστήθηκαν με την συμπεριφορά των υπόλοιπων προς τον άγιο.
Το πρωί αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες ήρθαν ταπεινά στο μέρος όπου βρισκόταν ο Declan και του είπαν εκείνο που ο ίδιος είχε ήδη δει θαυματουργικά, το πως δηλαδή οι άλλοι είχαν πεθάνει με φρικτό τρόπο. Μετανόησαν και παραχώρησαν στον Declan έναν κατάλληλο τόπο όπου έχτισε ένα μοναστήρι και πήρε και ένα άλλο κομμάτι γης και έθαψε τους νεκρούς εκεί που έχτισε το μοναστήρι. Το όνομα αυτού του μοναστηριού είναι Cill-Colm-Dearg. Ο Colm-Dearg ήταν ένας ευγενικός, άγιος άνδρας και υποτακτικός του Declan. Καταγόταν από το Ανατολικό Leinster και το μοναστήρι πήρε το όνομά του. Όταν ο Declan τελείωσε με το χτίσιμο του μοναστηριού επέστρεψε στον τόπο του, δηλαδή στην πόλη Decies
<>
Ο Declan είχε ξεκινήσει την Θεία Λειτουργία μία ημέρα σε μία εκκλησία που βρισκόταν στον δρόμο του, όταν στάλθηκε σε αυτόν από τον ουρανό μία μικρή μαύρη καμπάνα, η οποία ήρθε μέσα από το παράθυρο της εκκλησίας και έμεινε επάνω στην Αγία Τράπεζα μπροστά από τον Declan. Ο Declan χάρηκε πολύ με αυτό και δόξασε τον Χριστό. Γέμισε με θάρρος προκειμένου να πολεμήσει τις λανθασμένες διδασκαλίες των παγανιστών. Ο Declan έδωσε την καμπάνα στον Runan να την προσέχει. Με την χάρη του Θεού και τις πρεσβείες του Declan αυτή η καμπάνα επιτέλεσε πολλά θαύματα.
Τώρα η καμπάνα η οποία στάλθηκε από τον ουρανό στον Declan βρισκόταν υπό την προστασία του Runan να την μεταφέρει καθώς ο Declan δεν ήθελε με τίποτα να την αποχωριστεί. Εκείνη την συγκεκριμένη ημέρα καθώς πήγαιναν προς το καράβι ο Runan εμπιστεύθηκε την καμπάνα σε ένα άλλο μέλος της συνοδείας τους. Παρόλα αυτά όταν έφτασαν στην ακτή ο προαναφερόμενος άφησε την καμπάνα σε έναν βράχο κοντά στην ακτή και την ξέχασε μέχρι που φτάσανε στα μισά της διαδρομής στην θάλασσα. Μετά την θυμήθηκαν και όταν την θυμήθηκαν στεναχωρέθηκαν πολύ. Ο Declan λυπήθηκε πολύ για το ότι το δώρο που του έστειλε ο Κύριος από τον ουρανό θα έμενε ξεχασμένο σε έναν τόπο όπου δεν θα μπορούσε να ελπίζει πως θα το έβρισκε ξανά. Τότε υψώνοντας τα μάτια προς τον ουρανό προσευχήθηκε στον Θεό μέσα από την καρδιά του και είπε στους υποτακτικούς του:"Αφήστε την θλίψη σας γιατί είναι δυνατό για τον Θεό που έστειλε αυτή την καμπάνα στην αρχή να την στείλει ξανά με κάποιο υπέροχο καράβι".
Με θαυμαστό τρόπο το άλογο κτίσμα υπάκουσε τον δημιουργό του, καθώς ο πολύ βαρύς βράχος έπλευσε χωρίς παρέκκλιση και σε μικρό διάστημα τον είδαν κοντά τους με την καμπάνα επάνω του. Και όταν ο κόσμος είδε αυτό το θαυμαστό γεγονός τους γέμισε με αγάπη στον Θεό και εκτίμηση για τον Declan. Ο Declan τότε τους μίλησε προφητικά:"Αφήστε την καμπάνα να προπορευτεί και ακολουθήστε την ακριβώς σε οποιοδήποτε λιμάνι θα μπει καθώς εκεί θα είναι η πόλη μου και η επισκοπή μου όταν θα πάω στον παράδεισο και εκεί θα συμβεί η ανάστασή μου". Έπειτα η καμπάνα προηγήθηκε του καραβιού και χαμήλωσε την μεγάλη της ταχύτητα παραμένοντας αμυδρά πιο μπροστά από το καράβι ώστε να μπορούν να την δουν και να μην την προσπεράσουν. Η καμπάνα τους οδήγησε στην Ιρλανδία ώσπου έφτασε σε ένα λιμάνι στην νότια ακτή, συγκεκριμένα στην πόλη Decies του Munster σε ένα νησί που τότε ονομαζόταν Η Ψηλή Νήσος των Προβάτων στα Ιρλανδικά Aird na gCcaorac και το καράβι σταμάτησε στο ίδιο λιμάνι όπως είπε ο Declan.
Ο άγιος άνδρας αφού βγήκε στην ακτή ευχαρίστησε και δοξολόγησε τον Θεό γιατί έφτασε στον τόπο της ανάστασής του. Τώρα σε αυτό το νησί έβοσκαν τα πρόβατα που ανήκαν στην γυναίκα του γαιοκτήμονα του Decies και από εκεί πήρε η περιοχή το ιρλανδικό όνομά της. Βρισκόταν σε έναν ψηλό λόφο και ήταν πολύ όμορφα. Ένας από την συνοδεία, αφού ανέβηκε στην κορυφή του λόφου, είπε στον Declan:"Πως θα ζήσει η συνοδεία σου σε αυτόν τον μικρό λόφο;" Ο Declan αποκρίθηκε:"Μην τον αποκαλείς μικρό λόφο, αγαπημένε μου γιε, αλλά μεγάλο ύψωμα (ard mór στα ιρλανδικά) και αυτό το όνομα δόθηκε στην πόλη από τότε, Ardmore-Declain ο ψηλός λόφος του Declan. Μετά από αυτό ο Declan πήγε στον βασιλιά του Desii ή Decies και του ζήτησε να του χαρίσει το νησί. Ο βασιλιάς του το έδωσε.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2025/07/declan_42.html
<>
Μία ημέρα ο Άγιος Declan της Ιρλανδίας έφτασε σε ένα μέρος που ονομάζεται Ait-Breasail και οι κάτοικοι εκεί δεν τον άφησαν να μπει στο χωριό τους. Επιπλέον έκρυψαν όλες τις βάρκες τους έτσι ώστε να μην μπορεί να επιστρέψει στο νησί του γιατί τον μισούσαν πάρα πολύ. Λαμβάνοντας παρόλα αυτά υπόψιν την αγιότητα του δούλου Του, ο οποίος προσευχόταν με υπομονή, ο Παντοδύναμος Θεός μετέτρεψε την θάλασσα σε στέρεη γη. Ο Declan πέρασε την νύχτα σε έναν άδειο στάβλο έξω στην πεδιάδα και οι άνθρωποι του χωριού δεν του παρείχαν ούτε φωτιά. Έτσι, η οργή του Θεού έπεσε επάνω σε αυτούς που δεν είχαν αρκετή ευσπλαχνία ώστε να δώσουν στον δούλο του Θεού φωτιά. Έπεσε φωτιά σε εκείνο το μέρος από τον ουρανό για να κατακάψει τους κατοίκους μαζί με τα αγροκτήματα. Σαν αποτέλεσμα αυτός ο τόπος έμεινε από τότε έρημος και καταραμένος.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2025/07/declan_26.html
<>
Σε μία άλλη περίπτωση πλησίασε την πόλη του Αγίου Declan της Ιρλανδίας ένας ξένος στόλος και είχε την πρόθεση να καταστρέψει και να λεηλατήσει τους ανθρώπους και τα κοπάδια γιατί αυτοί (οι ξένοι) ήταν άνθρωποι εχθρικοί προς την πίστη. Πολλοί κάτοικοι έσπευσαν να πουν στον Declan για τον στόλο ο οποίος απειλούσε την πόλη και να τον παρακαλέσουν να ικετεύσει τον Θεό να τους βοηθήσει ενάντια στους εισβολείς. Ο Declan γνώριζε τον άνδρα ανάμεσα στους υποτακτικούς του ο οποίος ήταν ο πιο άγιος και πιο γεμάτος με χάρη. Αυτός ήταν ο Ultan και σε αυτόν έδωσε την εντολή να προσευχηθεί στον Θεό ενάντια στον στόλο. Ο Ultan λυπήθηκε τους Χριστιανούς και πήγε αμέσως, με την εντολή του αγίου Declan, μπροστά από τον στόλο και ύψωσε το αριστερό του χέρι εναντίον του και σε εκείνο το σημείο η θάλασσα τους κατάπιε σαν σακιά γεμάτα με μόλυβδο. Οι πνιγμένοι ναύτες μετατράπηκαν σε μεγάλους βράχους οι οποίοι δεν βρίσκονται μακριά από το λιμάνι όπου είναι ορατοί και στέκονται ψηλά έξω από την θάλασσα μέχρι και σήμερα. Όλοι οι Χριστιανοί που βίωσαν αυτό το θαύμα χάρηκαν και δόξασαν το Θεό και τον Declan τον προστάτη τους ο οποίος έκανε αυτό το θαύμα και άλλα θαύματα. Έπειτα ξεκίνησε μία φιλονικία μεταξύ του Ultan και του Declan σχετικά με το θαύμα. Ο Ultan απέδιδε το θαύμα στον Declan και ο Declan το απέδιδε στον Ultan. Και έτσι από τότε βγήκε μία παροιμία στην Ιρλανδία όταν ο κόσμος ακούει για καταστροφές και κινδύνους:"Το αριστερό χέρι του Ultan ενάντια στους κινδύνους". Ο Ultan έγινε, μετά την κοίμηση του Declan, ένας θαυματουργός ηγούμενος πολλών άλλων μοναχών.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2025/07/declan_28.html
<>
Σε μία άλλη περίπτωση, ο Άγιος Declan της Ιρλανδίας συνοδευόμενος ως συνήθως από πολλούς ανθρώπους ταξίδευε όταν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ένα μέλος της συνοδείας τους έπεσε καθώς προχωρούσε και έσπασε την κνήμη του στα δύο. Ο Declan είδε το ατύχημα και λυπούμενος για τον πληγωμένο άνδρα είπε στους υπόλοιπους να δέσουν το σπασμένο μέλος έτσι ώστε ο τραυματίας να μην πεθάνει από τον πόνο και την αιμορραγία. Όλοι τότε είπαν πως δεν μπορούσαν να δέσουν την πληγή γιατί φοβόντουσαν. Όμως ένας από την συνοδεία, ονόματι Daluadh, αντιμετώπισε την πληγή με γενναιότητα και με πίστη και είπε: "στο όνομα του Χριστού και του Declan του προστάτη μας θα χειρουργήσω το πόδι του". Και το είπε με χαρά. Έδεσε το πόδι προσεκτικά και το ευλόγησε στο όνομα του Θεού και του Declan και σε λίγο το τραύμα θεραπεύτηκε και όλοι δόξασαν τον Θεό. Έπειτα ο Declan είπε στον Daluadh:"Υποσχέθηκες να γίνεις χειρούργος σε αυτό το πόδι στο όνομα του Χριστού και στο δικό μου και ο Θεός έκανε την θεραπεία. Θα γίνεις πραγματικός γιατρός και τα παιδιά σου και το γένος σου μετά από εσένα θα κατέχουν το χάρισμα να θεραπεύουν και όταν θα θεραπεύουν οποιονδήποτε στο όνομα το δικό μου και του Θεού, με την προϋπόθεση να μην έχουν μίσος στην καρδιά τους, ο Θεός και εγώ θα παρέχουμε ανακούφιση". Αυτή η υπόσχεση του Declan εκπληρώθηκε σε αυτή την οικογένεια.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2025/07/declan_18.html
<>
Μην εμπιστεύεστε ποτέ ένα σκύλο να προσέχει το φαγητό σας.
—Άγιος Πατρίκιος της Ιρλανδίας (+461)
<>
Το παρεκκλήσι των Κελτών Αγίων με τα παράξενα ονόματα στο κέντρο της Αθήνας
Μια παλιά αποθήκη μερικών τετραγωνικών στο εκκλησάκι της Οσίας Ξένης, δίπλα στον σταθμό του ΗΣΑΠ Κάτω Πατήσια [στο κέντρο της Αθήνας] γέμισε την περίοδο της πρώτης καραντίνας με αγίους που φέρουν παράξενα ονόματα και περιστοιχίζονται από ζώα και πουλιά!
Πριν από λίγους μήνες κι ενώ βρισκόμουν αντιμέτωπη με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας στο στενό οικογενειακό μου περιβάλλον, μια φίλη, σε μια προσπάθειά της να με καθησυχάσει, μου είπε: «Ολα θα πάνε καλά. Θα περάσω από τον Αγιο Κέβιν να ανάψω ένα κεράκι». Στην αρχή δεν έδωσα σημασία. Θεώρησα ότι πάνω στην ταραχή μου είχα παρακούσει. Οταν όμως το πρόβλημα ξεπεράστηκε, ανακάλεσα σε κάποια στιγμή ηρεμίας τη συζήτησή μας και επανήλθα ζητώντας διευκρινίσεις. «Ποιος είναι ο Αγιος Κέβιν;».
Το ραντεβού δόθηκε λίγες μέρες αργότερα, επί της οδού Αχαρνών, δίπλα στον σταθμό του ηλεκτρικού Κάτω Πατήσια. Μερικά μόλις μέτρα πιο 'κεί, ανάμεσα σε δεκάδες κουρεία που λειτουργούν μετανάστες, μικρά και μεγαλύτερα παντοπωλεία με λιχουδιές από τον αραβικό κόσμο και χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ κι εστιατόρια με πιάτα από το Ιράν ως τη Ρωσία, προβάλλει ένα εκκλησάκι. Κεραμιδοκόκκινο, με τριπλό καμπαναριό και μια μικρή αυλή γεμάτη λουλούδια που θα ταίριαζε περισσότερο στο περιβάλλον ενός νησιού, παρά στον γκρίζο και τσιμεντένιο αστικό ιστό.
Μια αυτοσχέδια πινακίδα στην είσοδο μας καλωσορίζει στο παρεκκλήσι της Οσίας Ξένης που αποτελεί μετόχι του Αγίου Νικολάου Σύρου. Κι αφού μας παροτρύνει να πάρουμε όλα τα απαραίτητα μέσα προστασίας για την πανδημία, μας προσκαλεί να γνωρίσουμε το παρεκκλήσι με τους κέλτες αγίους. Ενα παρεκκλήσι που μετρά μόλις λίγους μήνες ζωής καθώς η αγιογράφησή του ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου εγκλεισμού, την περασμένη άνοιξη.
Με την πρώτη ματιά τίποτα δεν μοιάζει αξιοπερίεργο στο εκκλησάκι. Πιστοί προσκυνούν κι ανάβουν ένα κερί. Οι γνωστοί άγιοι κοσμούν τους τοίχους. Μέχρι τη στιγμή που το βλέμμα πέφτει σε ένα άνοιγμα στη μέση του ναού, στα δεξιά. «Φύλακες» της εισόδου εκατέρωθεν οι Αγιοι Παντελεήμων και Χαράλαμπος. Ανάμεσά τους, η επιγραφή «Ιερόν παρεκκλήσιον κελτών αγίων».
Μόλις τρία τετραγωνικά μέτρα, ασφυκτικά γεμάτα με 21 αγίους, τα ονόματα των οποίων στους περισσότερους από εμάς θυμίζουν περισσότερο ηθοποιούς του κινηματογράφου και σε καμία (μάλλον) περίπτωση αγίους, και μάλιστα του ορθόδοξου δόγματος.
Αγιος Κέβιν, Αγιος Αλμπάν, Αγία Μπριτζίντ, Αγία Χίλντα, Αγιος Μπρένταν… Ολοι τους μειλίχιοι, αυστηροί στην όψη, οι περισσότεροι με ένα συμπονετικό βλέμμα και αρκετοί εξ αυτών περιστοιχισμένοι από ζώα: δελφίνια, λαγούς, κοτσύφια.
«Είναι ο πρώτος χώρος στην Αθήνα που είναι αφιερωμένος στους κέλτες ορθόδοξους αγίους (σ.σ.: ένα ακόμη παρεκκλήσιο αφιερωμένο στους συγκεκριμένους αγίους υπάρχει στο ησυχαστήριο του Οσίου Πορφυρίου στο Μήλεσι Αττικής) και δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερη οικοδέσποινα από την Οσία Ξένη για να αγκαλιάσει "ξένους" αγίους» λέει στα «ΝΕΑ» ο εφημέριος, πατήρ Γεώργιος Γανωτής, ο οποίος δεν λειτουργεί μόνο σε μια εκκλησία με «ξένους» αγίους, αλλά και σε μια γειτονιά γεμάτη μετανάστες από κάθε γωνιά του πλανήτη.
Το παρεκκλήσιο των κελτών αγίων μέχρι πριν από περίπου έναν χρόνο δεν ήταν παρά μια αποθήκη, σε άθλια κατάσταση, όπως μας περιγράφει, με κεριά που μύριζαν και κανείς ούτε ήθελε ούτε τολμούσε να τραβήξει την κουρτίνα που κάλυπτε την είσοδό της. «Σήμερα είναι ένα στολίδι που συνδυάζει την ομορφιά με τη γνώση», μας λέει με περηφάνια.
Ποιοι είναι όμως αυτοί οι κέλτες άγιοι; Είναι άγιοι που έζησαν τους πρώτους αιώνες όταν ο χριστιανισμός έφτασε στη Βρετανία, την Ουαλία, την Ιρλανδία. Εν συνεχεία χάθηκαν μετά την επικράτηση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του προτεσταντισμού στις περιοχές αυτές, οπότε και καταστράφηκαν πολλά μοναστήρια, ενώ τα λείψανα των αγίων χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και για να φτιαχτούν μάνδρες.
Ο Αγιος Κέβιν, ένας από τους σημαντικότερους αγίους της Ιρλανδίας, επί παραδείγματι, έζησε τον 6ο αι. και καταγόταν από οικογένεια βασιλικής γενιάς, όπως διαβάζουμε στην έκδοση «Οι κέλτες άγιοι στο παρεκκλήσι της Οσίας Ξένης» που διατίθεται μόνο από τον ναό. Ζούσε σαν ερημίτης στην Κοιλάδα των Δύο Λιμνών, κοντά στο Δουβλίνο, τρεφόταν με τσουκνίδες και ήταν ιδιαίτερα καλλίφωνος. Μάλιστα, μια ενυδρίδα κάποτε λέγεται ότι του έφερε το χειρόγραφο των ψαλμών που του έπεσε στη λίμνη, έγιναν φίλοι και ψάρευε για λογαριασμό του. Απεικονίζεται δε κρατώντας στο δεξί του χέρι μια φωλιά με κοτσύφια νεοσσούς, καθώς λέγεται ότι κρατούσε επί μέρες τη φωλιά τους στο χέρι του, ακίνητος, έως ότου η κοτσυφίνα κλωσήσει τα αβγά της και ταΐσει τα μικρά ώστε να είναι ικανά να πετάξουν.
Η Αγία Μπριτζίντ ζήτησε από τον Χριστό να την κάνει άσχημη ώστε να μη θέλει να την παντρευτεί κανείς για να μπορέσει να μονάσει. Η επιθυμία της πραγματοποιήθηκε, αλλά εν καιρώ ξαναβρήκε το φυσικό της κάλλος και φέρεται να έκανε πλήθος θαυμάτων σχηματίζοντας μόνο το σημείο του σταυρού. Σε εκείνη οφείλονται και οι σταυροί από καλάμια - δημοφιλείς και στην Ελλάδα - για προστασία από το κακό. Ο Αγιος Μπρένταν, αν και σε ορισμένους είναι γνωστός ως μυθιστορηματικός χαρακτήρας του έργου «Το ταξίδι του Μπρένταν», γεννήθηκε στα τέλη του 5ου αι. στην Ιρλανδία και πέραν του γεγονότος ότι ίδρυσε πολλά μοναστήρια στην πατρίδα του, την Ουαλία, τη Σκωτία και τη Γαλλία, ενδέχεται να έκανε μια μεγάλη θαλάσσια εξερεύνηση που να τον οδήγησε στις ακτές της Βόρειας Αμερικής, εξού και απεικονίζεται σε πλοίο συντροφιά με δελφίνια κι άλλα έμβια όντα της θάλασσας. Την Αγία Χίλντα που έζησε τον 7ο αι. συμβουλεύονταν βασιλείς, πρίγκιπες και επίσκοποι της Αγγλίας καθώς τη θεωρούσαν πνευματική μητέρα της χώρας.
Ανάμεσά τους κι ένας πολύ γνωστός άγιος σε όλους, ακόμη και σήμερα: ο Αγιος Πατρίκιος, ο σκωτσέζος ιεραπόστολος που δίδαξε τον χριστιανισμό στην Ιρλανδία. Ασωτος στα νεανικά του χρόνια κι αιχμάλωτος πειρατών, κατάφερε να δραπετεύσει κι εν συνεχεία έγινε ιεραπόστολος διδάσκοντας το μυστήριο της Αγίας Τριάδας χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα το τριφύλλι που, αν και αποτελείται από τρία μέρη, είναι ένα φυτό.
Ενα από τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι ότι, εφόσον οι συγκεκριμένοι άγιοι είναι εν πολλοίς άγνωστοι, πώς η καθηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου Παναγίας Βρυούλων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, γερόντισσα Φιλοθέη, κατάφερε να δημιουργήσει τις 21 αγιογραφίες που κοσμούν το παρεκκλήσι; «Δεν ήταν εύκολο. Βασίστηκα σε πληροφορίες από τα συναξάρια και χρησιμοποίησα και τη φαντασία μου. Η αγιογραφία δεν είναι copy paste. Πολλές φορές από άγνοια και φόβο προχωράμε σε στείρες αντιγραφές ώστε να μην αποδώσουμε στοιχεία που δεν ταιριάζουν με το ορθόδοξο πνεύμα. Αν παρατηρήσουμε όμως τους βυζαντινούς αγιογράφους, θα διαπιστώσουμε ότι υπήρξαν τολμηροί», εξηγεί η ηγουμένη, η οποία ασχολείται με την αγιογραφία τα τελευταία 22 χρόνια κι ενώ δεν είχε καμία επαφή ούτε με τη ζωγραφική ούτε με την αγιογραφία μέχρι τη γνωριμία της με τον δάσκαλό της, ιερέα Σταμάτη Σκλήρη.
Από τη δημιουργία των σχεδίων ως την ολοκλήρωση του έργου η γερόντισσα Φιλοθέη χρειάστηκε περίπου ενάμιση χρόνο και δούλεψε με σκόνες αγιογραφίας και κόλλα. Οι δυσκολίες δεν έλειψαν, όπως μας λέει, όταν προβλήματα υγρασίας στην οροφή έγιναν αιτία να πέσουν τα αγγελάκια που είχε ζωγραφίσει και χρειάστηκε να επανατοποθετηθούν.
Η ιδέα για την αγιογράφηση του παρεκκλησίου ανήκει στον φιλόλογο Κωνσταντίνο Γανωτή (πατέρα του εφημέριου), ο οποίος γνώριζε για τους κέλτες αγίους μέσω του πνευματικού του πατέρα Οσίου Πορφυρίου. Ο τελευταίος μάλιστα είχε πει πως «όταν οι Ελληνες ανακαλύψουν τους κέλτες αγίους, οι αγγλικανοί θα γίνουν ορθόδοξοι».
Για ποιο λόγο όμως οι άγνωστοι ακόμη και στους εκκλησιαστικούς κύκλους κέλτες άγιοι κατέλαβαν μια θέση σε έναν ναό στην καρδιά της Αθήνας; «Δεν μας ενδιαφέρει απλώς να κάνουμε γνωστούς τους συγκεκριμένους αγίους στον κόσμο, αλλά να δείξουμε τον οικουμενικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Πολλές φορές έχουμε μια τοπικιστική προσέγγιση, πιστεύουμε ότι η θρησκεία μας αφορά τη μεσογειακή λεκάνη και δεν συνειδητοποιούμε ότι είμαστε κομμάτι ενός μεγαλύτερου παζλ. Οταν ανακαλύπτεις τους ξένους αγίους, ανακαλύπτεις ότι η Εκκλησία είναι παγκόσμια υπόθεση. Οικουμενική. Και καταλαβαίνεις ότι οι άγιοι δεν είναι χειριστικά δικοί μας και ότι η Εκκλησία δεν βρίσκεται στο τσεπάκι μας» εξηγεί ο πατήρ Γεώργιος Γανωτής, ο οποίος παραδέχεται ότι η υποδοχή των συγκεκριμένων αγίων ήταν αρχικά συγκρατημένη από τους πιστούς. «Οσο περνάει ο καιρός, όμως, προσκυνούν κι ενδιαφέρονται να μάθουν για τους αγίους που έζησαν τόσο μακριά από τον τόπο μας. Ερχονται παιδιά που θέλουν να δουν και τα ζωάκια καθώς σχεδόν όλοι αυτοί οι άγιοι είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση με τα ζώα, ήταν φυσιολάτρες. Αγοράζουν το βιβλίο που έχουμε εκδώσει για να πάρουν περισσότερες πληροφορίες. Προσεγγίζουν το παρεκκλήσι ως ένα κομμάτι του ναού που ήδη αγαπούν», καταλήγει.
<>
Άγιος Φιάχρα του Μπρέιλ. Ημέρα Μνήμης: 11 Αυγούστου.
Το όνομα Φιάκρε/Fiacre (Ιρλανδικά: Fiachra, Λατινικά: Fiacrius) είναι το όνομα τριών διαφορετικών Ιρλανδών Αγίων. Ο πιο γνωστός είναι ο Άγιος Φιάκρε/Φιάχρα του Μπρέιλ (Fiacre of Breuil) της Γαλλίας, (κοίμηση 18 Αυγούστου του 670) ο οποίος έχτισε έναν ξενώνα για τους ταξιδιώτες στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Σεν Φιάκρ (Saint-Fiacre), στην περιοχή Σεν-ε-Μαρν (Seine-et-Marne) στην Γαλλία.
Ήταν ιερέας, ηγούμενος, ερημίτης και κηπουρός του έβδομου αιώνα που φημιζόταν για την ιερότητα και την επιδεξιότητά του στη θεραπεία ασθενειών. Μετανάστευσε από την πατρίδα του την Ιρλανδία στη Γαλλία, όπου έχτισε για τον εαυτό του ένα ερημητήριο μαζί με έναν λαχανόκηπο και κήπο με βότανα, παρεκκλήσιο και ξενώνα για ταξιδιώτες. Είναι ο προστάτης των κηπουρών.
Το όνομα Φιάχρα είναι ένα αρχαίο προγχριστιανικό, της Ιρλανδίας όνομα. Έχει ερμηνευθεί ότι σημαίνει «βασιλιάς της μάχης» ή ότι προέρχεται από το fiach («κοράκι»). Το όνομα βρίσκεται στην αρχαία ιρλανδική λαογραφία και ιστορίες όπως τα Παιδιά του Λιρ (Children of Lir).
Η ονομασία «του Breuil» μπορεί να είναι παραπλανητική: η τοποθεσία του ερημητηρίου, του κήπου, του παρεκκλησίου και του ξενώνα του Αγίου Φιάχρα ήταν στη θέση που ονομαζόταν «Brogillum» στην αρχαιότητα και αργότερα μετονομάστηκε σε «Breuil», δίνοντάς του το επίθετό «του Μπρέιλ/Breuil».
Ωστόσο, το Μπρέιλ/Breuil μετονομάστηκε και πάλι σε "Saint-Fiacre" προς τιμήν του, που είναι το όνομα της σημερινής κοινότητας στην ίδια τοποθεσία, στο διαμέρισμα Σεν-ε-Μαρν, Γαλλία. Η κοινότητα του Μπρέιλ, Διαμέρισμα Μαρν, Γαλλία βρίσκεται μακριά και δεν είναι η ίδια με την κοινότητα του Σεν-Φιάκρ (Saint-Fiacre) (παλαιότερα ονομαζόταν "Μπρέιλ/Breuil"), Επαρχία Μπρι, κάτι που προσθέτει σύγχυση.
Ο Άγιος Φιαχρα γεννήθηκε στην Ιρλανδία στα τέλη του 6ου αιώνα. Έζησε σε ένα ερημητήριο στην Κομητεία Κίλκενι (County Kilkenny) της Ιρλανδίας όπου χειροτονήθηκε μοναχός και αργότερα ιερέας. Έγινε γνωστός γιατί γνώριζε πολλά για τα θεραπευτικά βότανα, θεράπευε τους ανθρώπους και ζούσε μία αγία ζωή. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μαζευτούν γύρω του πολλοί μαθητές. Αναζητώντας περισσότερη ησυχία, εγκατέλειψε την πατρίδα του και πήγε στην Γαλλία στην περιοχή Μω (Meaux) το 628.
Προσέγγισε τον Άγιο Φάρο (Faro), τον Επίσκοπο της Μω (τιμάται 28 Οκτωβρίου) , στον οποίο γνωστοποίησε την επιθυμία του να ζήσει μία ερημική ζωή μέσα στο δάσος. Ο Άγιος Φάρο του έδειξε ένα σημείο στο Μπρέιλ, στην περιοχή Μπρι. Εκεί ο Άγιος Φιάχρα έχτισε ένα εκκλησάκι το οποίο αφιέρωσε στην Παναγία, έναν ξενώνα στον οποίο δεχόταν τους ταξιδιώτες και ένα κελί στο οποίο ζούσε ο ίδιος. Έζησε μία ζωή με μεγάλη άσκηση, με προσευχή, νηστεία, αγρυπνίες και με χειρονακτική εργασία στον κήπο.
Κοιμήθηκε στις 18 Αυγούστου του 670. Το σώμα του ενταφιάστηκε στην τοπική εκκλησία του συγκροτήματος του ερημητηρίου του. Η τοποθεσία του συγκροτήματος του ερημητηρίου του εξελίχθηκε σε ένα χωριό, το οποίο αργότερα ονομάστηκε Σεν Φιάκρ (Saint-Fiacre) και βρίσκεται σήμερα στο διαμέρισμα Σεν-ε-Μαρν (Seine-et-Marne), Γαλλία.
Τα ιερά του λείψανα βρίσκονται στον Καθεδρικό ναό της Μω, όπου μεταφέρθηκαν εκεί το 1568.
Είναι προστάτης Άγιος των κηπουρών και των φαρμακοποιών.
Η παράδοση αναφέρει ότι ο Άγιος Φάρο επέτρεψε στον Άγιο Φιάχρα να πάρει όση γη θα μπορούσε να περιχαρακώσει σε μια μέρα με ένα άροτρο. Ο Άγιος Φιάχρα γύρισε τη γη με το άκρο του ραβδιού του, γκρεμίζοντας δέντρα και ξεριζώνοντας κουκούτσια και αγριόχορτα. Μια καχύποπτη γυναίκα έσπευσε να πει στον Άγιο Φάρο ότι τον εξαπατούσαν και ότι αυτό ήταν μαγεία. Ο Άγιος Φάρο, ωστόσο, αναγνώρισε ότι αυτό ήταν το έργο του Θεού.
Η αδερφή του Αγίου Φιάχρα, η Αγία Σύρα της Τρουά/Syra of Troyes (τιμάται 8 Ιουνίου στην Τρουά και 23 Οκτωβρίου στη Μω), ήρθε μαζί του στη Γαλλία και έγινε μοναχή. Ήταν τυφλή, αλλά ο Άγιος Φιάχρα με το διορατικό του χάρισμα της είπε ότι θα πρέπει να πάει στο μέρος όπου είναι θαμμένος ο Άγιος Σαβινιανός της Τρουά (τιμάται 29 Ιανουαρίου). Εκεί, προσκύνησε τα ιερά λείψανα του μάρτυρα και με δάκρυα στα μάτια προσευχήθηκε για την αποκατάσταση της όρασής της. Ο Άγιος εισάκουσε τις προσευχές της Αγίας και αμέσως η όραση της αποκαταστάθηκε.
<>
Άγιος Κόναν Επίσκοπος της Νήσου του Μαν. Ημέρα Μνήμης: 13 Ιανουαρίου.
Ο Άγιος Κόναν (Conan) υπήρξε μοναχός στο νησί της Αϊόνα και αργότερα χειροτονήθηκε Επίσκοπος της Νήσου του Μαν (Isle of Man) και Ιεραπόστολος.
Υπήρξε παιδαγωγός των υιών του βασιλιά Ευγένιου Δ' της Σκωτίας και πνευματικός πατέρας του Αγίου Φιάχρα (τιμάται 30 Αυγούστου).
Ο Άγιος Κόναν συγκαταλέγεται στους πρώτους επισκόπους της Νήσου του Μαν. Δυστυχώς, η ιστορία της Νήσου του Μαν τον πέμπτο και τον έκτο αιώνα είναι πολύ ασαφής και είναι δύσκολο να επαληθευτούν βιογραφικά στοιχεία. Ωστόσο, ο Άγιος Κόναν ο οποίος περιγράφεται επίσης ως "Επίσκοπος της Νήσου του Πατρικίου" (Inis-Patrick) άφησε μια ξεχωριστή εντύπωση για το ζήλο του αλλά και για την σωτηρία των ψυχών των κατοίκων της Νήσου του Μαν.
Ορισμένες αρχές αναφέρουν την ημερομηνία θανάτου του ως 26 Ιανουαρίου, αλλά στα αρχαία ιρλανδικά μαρτυρολόγια, αναφέρεται 13 Ιανουαρίου, την ημέρα που γιορτάζεται η μνήμη του Αγίου.
Ο Άγιος Κόναν δεν πρέπει να συγχέεται με τον Άγιο Κονίνδριο (Conindrius) ο οποίος πέθανε στις 17 Νοεμβρίου 560 και λέγεται ότι ήταν μαθητής του Αγίου Πατρικίου (τιμάται 17 Μαρτίου) και ότι έζησε σε πολύ προχωρημένη ηλικία.
Υπάρχουν επίσης αρκετοί Ιρλανδοί άγιοι που μοιράζονται το όνομα Κόναν, συμπεριλαμβανομένων των Αγίων Κόναν του Ασσαρόε (Conan of Assaroe - τιμάται 8 Μαρτίου) και Κόναν του Μπάλιναμόρ (Conan of Ballinamore - τιμάται 26 Απριλίου).
<>
Άγιος Naile ή Natalis του Ulster. Ημέρα Μνήμης: 27 Ιανουαρίου.
Ο Άγιος Naile ήταν Ηγούμενος του Cill-Naile και του Daimhinis στην περιοχή Feara-Manach.
Ήταν γιος του Aenghus ο οποίος ήταν βασιλιάς του Munster. Το όνομα της μητέρας του ήταν Eithne.
Σε αυτόν πρόσφερε ο Θεός νερό μέσα από μία σκληρή πέτρα, όταν μεγάλη δίψα κυρίευσε αυτόν και τον Maedhog της Fearna και τους μοναχούς τους. Όταν ακούμπησε με την ράβδο του τη σκληρή πέτρα, καθαρό και δροσερό νερό ανέβλυσε μέσα από αυτήν.
Στον βίο του Αγίου Columba (τιμάται 9 Ιουνίου), βλέπουμε πως ο Άγιος Naile συνάντησε για πρώτη φορά τον Άγιο Columba στην περιοχή Inbher (περιοχή της Ιρλανδίας κοντά στον ποταμό Boyne) και πως ο Columba και ο Naile ευλόγησαν αυτόν τον τόπο και πως εκεί αφιέρωσαν μια εκκλησία στον Άγιο Naile.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/10/naile-natalis-ulster-27.html
<>
Αγία Παρθενομάρτυς Αρίλντα του Όλντμπερι. Ημέρα Μνήμης: 20 Ιουλίου.
Η Αγία Αρίλντα (Alrilda ή Arild), είναι μία Αγία από το Όλντμπερι-ον-Σέβερν (Oldbury-on-Severn) της Αγγλικής κομητείας του Γκλόστερσαιρ (Gloucestershire) . Πιθανόν να έζησε τον 5ο ή τον 6ο αιώνα και ήταν είτε Αγγλοσαξονικής είτε Ουαλικής καταγωγής.
Η Αγία Αρίλντα είναι μία παρθενομάρτυρας, η οποία, σύμφωνα με τον Τζον Λέλαντ (John Leland) πατέρα της τοπικής ιστορίας της Αγγλίας, σφάχτηκε από έναν νεαρό που τον έλεγαν Μούνικους (Municus) όταν αρνήθηκε να κοιμηθεί μαζί του.
Ο Λέλαντ υποστηρίζει πως η Αγία Αρίλντα ζούσε στο Κίνγκτον (Kington), ένα χωριουδάκι στην περιοχή Όλντμπερι-ον-Σέβερν, όπου υπάρχει ένα πηγάδι με αγίασμα που φέρει το όνομα της. Τα νερά του πηγαδιού λέγεται πως είναι κόκκινα από το αίμα της Αγίας όμως από άλλους υποστηρίζεται πως αυτό συμβαίνει λόγο κάποιων φυκιών που βρίσκονται στο πηγάδι και έχουν κόκκινο χρώμα.
Υπήρχε ένα ιερό αφιερωμένο στην Αγία στο Αββαείο του Αγίου Πέτρου στο Γκλόστερ (Gloucester), το οποίο έχει γίνει τώρα ο Καθεδρικός του Γκλόστερ, όμως καταστράφηκε την περίοδο της Ερήμωσης των Μοναστηριών. (Αναφέρεται στην περίοδο της Μεταρρύθμισης όπου καταστράφηκαν πολλά Μοναστήρια)
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/10/20.html
<>
Άγιος Ἀλέξιος τοῦ Ἔλνατ, ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς. Ήμέρα Μνήμης: 12/25 Σεπτεμβρίου.
Ἀνάμεσα στοὺς πολλοὺς νεομάρτυρες τῆς ῾Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξαν καὶ ἀρκετοὶ εὐλαβεῖς λαϊκοί. Ἕνας ἀπ᾿ αὐτοὺς ἦταν ὁ Ἀλέξιος Ἰβάνοβιτς Βορόσιν, ὁ ὁποῖος βάδισε τὸν δύσκολο δρόμο τῆς διὰ Χριστὸν σαλότητος. Ἕνα δρόμο ποὺ ἔγινε ἀκόμη πιὸ δύσβατος ἐπειδὴ ὁ Ἀλέξιος ἔζησε στὴ δύσκολη δεκαετία τοῦ ᾿30, ὅταν ἡ βιαιότητα τῆς Σοβιετικῆς πολιτείας ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν ὑπῆρξε φοβερή. Παρ᾿ ὅλες ὅμως τὶς ἀντιξοότητες τῆς ἐποχῆς, ὁ Ἀλέξιος κατάφερε νὰ κρατήσῃ τὴν πίστι καὶ νὰ στεφανωθῇ μὲ τὸν στέφανο τοῡ μαρτυρίου τὸ 1937. Ἂν καὶ οἱ ἐκτελεστές του ἔχουν πλέον ξεχαστῆ, τὸ ἄφθορο σῶμα του παραμένει στὴν πόλι τοῦ Ἰβάνοβο ζωντανὸ μνημεῖο γιὰ τοὺς πιστούς.
Τὰ πρῶτα του χρόνια
Ὁ Ἀλέξιος γεννήθηκε στὶς 24 Ἰανουαρίου τοῦ 1886 στὸ χωριὸ Καουρχίκχο στὴν περιοχὴ Οὔριεβετς τῆς ἐπαρχίας Κόστρομα. Γονεῖς του ἦταν ὁ Ἰβὰν καὶ ἡ Εὐδοκία Βορόσιν, ἄνθρωποι πιστοὶ ποὺ καλλιεργοῦσαν τὴ γῆ. Ἡ περιοχὴ ὅπου μεγάλωσε ὁ Ἀλέξιος ἦταν γνωστή, γιατὶ ἐκεῖ τὸν 16ο αἰῶνα ἔζησε ἀσκητικὰ ὁ ἅγιος Συμεὼν τοῦ Οὔριεβετς. Οἱ ζωὲς τῶν δύο αὐτῶν ἔχουν πολλὲς ὁμοιότητες, ἴσως γιατὶ – ἐκτὸς τοῦ ὅτι ἔζησαν στὴν ἴδια περιοχή – ὁ Ἀλέξιος προσευχόταν θερμὰ στὸν ἅγιο Συμεών.
Ὅταν ὁ Ἀλέξιος ἔφτασε σὲ ἡλικία γάμου, ἄρχισε νὰ ψάχνῃ γιὰ σύζυγο καὶ ἦταν ἕτοιμος ν᾿ ἀρραβωνιαστῇ, ὅταν κάτι ἀναπάντεχο συνέβη κι ὁ ἀρραβώνας ἀπετράπη. Ἐκεῖνο τὸν καιρὸ οἱ νέοι τῆς περιοχῆς εἶχαν τὴ συνήθεια νὰ συνάζωνται στὰ χωριὰ καὶ νὰ συζητοῦν, ἀλλὰ οἱ συζητήσεις αὐτὲς πολλὲς φορὲς δὲν εἶχαν θέματα πίστεως καὶ ἦταν ἀμφιβόλου ἠθικῆς. Παρακάλεσε λοιπὸν τὴν κοπέλλα νὰ μὴ λάβῃ μέρος σὲ τέτοιου εἴδους ἀνευλαβεῖς συζητήσεις, κάτι τὸ ὁποῖο ἐκείνη δὲν ἄκουσε. Καὶ ὁ Ἀλέξιος σκέφτηκε· Ἂν τώρα δὲν μὲ σέβεται καὶ δὲν ὑπακούει, τί θὰ γίνῃ ὅταν θά ᾿νε γυναίκα μου; Στὴ συνέχεια ἄρχισε νὰ προβληματίζεται μὲ τὴν ὅλη πολιτειακὴ κατάστασι ποὺ ἐπικρατοῦσε στὴ ῾Ρωσία, τῆς ὁποίας τὸ οἰκοδόμημα εἶχε ἀρχίσει νὰ σείεται. Εἶχε ἤδη ξεκινήσει ὁ Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος καὶ πολλοὶ ἐπέστρεφαν ἀπὸ τὸν πόλεμο πολὺ διαφορετικοί. Ὁ Ἀλέξιος διαισθανόταν ὅτι ἕνας ἐπικείμενος κίνδυνος ἦταν πρὸ τῶν πυλῶν.
Ἔτσι ἀποφάσισε νὰ διαλύσῃ τὸν ἀρραβῶνα του καὶ ν᾿ ἀποσυρθῇ στὸ ἐρημητήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος στὸ Κριβοεζέρσκ. Τὸ ἐρημητήριο αὐτὸ ἦταν ἀφιερωμένο στὸν ἅγιο Συμεὼν τοῦ Οὔριεβετς, καὶ ἱδρύθηκε τὸν 17ο αἰῶνα. Ἀπὸ τὶς τρεῖς πλευρὲς ὑπῆρχαν λίμνες καὶ στὴν τέταρτη πλευρὰ βρισκόταν ὑψηλὲς ἀμμώδεις πλαγιές. Ἐκεῖ ὑπῆρχε μιὰ πηγὴ ποὺ λεγόταν Ἡ πηγὴ τοῦ ἁγίου Συμεών, ὅπου ὁ Ἀλέξιος πήγαινε συχνὰ νὰ προσευχηθῇ. Ὁ ἡγούμενος τῆς μονῆς δέχτηκε τὸν Ἀλέξιο ὡς δόκιμο, ὁ ὁποῖος σιγὰ - σιγὰ συνήθισε τὴν τάξι καὶ τὸν τρόπο ζωῆς τοῦ κοινοβίου, ἀλλὰ παρ᾿ ὅλα αὐτὰ δὲν ἔμεινε ἐκεῖ.
Γυρίζοντας στὴν πόλι του δὲν ἔμεινε στὸ πατρικό του σπίτι μὲ τοὺς γονεῖς του, ἀλλὰ ἀποφάσισε νὰ ἐγκατασταθῇ στὸ ἀποχωρητήριο - μπάνιο ἔξω στὴν αὐλή. Σύντομα, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ πατέρα του, ἔχτισε στὸν κῆπο ἕνα κελλάκι. Ὁ Ἀλέξιος ἀφιέρωσε ὅλο τὸν ἐλεύθερό του χρόνο στὴν προσευχή, ἀπομονώνοντας τὸν ἑαυτό του εἴτε στὸ κελλί του εἴτε στὴν πηγὴ τοῦ ἁγίου Συμεών. Ἡ περιοχὴ ἐκεῖ εἶχε τέτοια φυσικὴ διαμόρφωσι ποὺ ὁ Ἀλέξιος μποροῦσε νὰ κρυφτῇ ἀπὸ τὰ βλέμματα τοῦ κόσμου.
Ἔφτασε ὁ Μάρτιος τοῦ 1917 καὶ ἡ ῾Ρωσία ἄρχισε νὰ δέχεται τὸ πρῶτο ταρακούνημα ἀπὸ τὸ προεπαναστατικὸ κίνημα. Στὰ χωριὰ δὲν ὑπῆρχαν κάποιες κρατικὲς ἀρχὲς γιὰ νὰ βάζουν μιὰ τάξι. Οἱ κάτοικοι συγκεντρώνονταν στὶς τοπικὲς συνελεύσεις ἀγροτῶν γιὰ ν᾿ ἀποφασίσουν πάνω σὲ θέματα ποὺ τοὺς ἀφοροῦσαν. Στὸ χωριὸ τοῦ Ἀλεξίου οἱ κάτοικοι τὸν ἐπέλεξαν ὡς πρόεδρο τῆς κοινότητός τους. Μὲ τὸ ποὺ ἔγινε πρόεδρος ὁ Ἀλέξιος δὲν ἄλλαξε καθόλου τὶς συνήθειες ποὺ εἶχε μέχρι τότε· προσευχόταν πολὺ καὶ συμμετεῖχε στὶς ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκόμη κι ὅταν ἔπρεπε ν᾿ ἀποφασίσῃ γιὰ κάτι, δὲν ἔφευγε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία ἀλλὰ παρέμενε μέσα προσευχόμενος μέχρι νὰ πάρῃ κάποια πληροφορία. Παρέμεινε πρόεδρος μόνο ἕνα χρόνο, γιατὶ κάποιος ἄλλος τοποθετήθηκε στὴ θέσι του ἀπὸ τὶς ἀρχές κ᾽ ἔτσι ὁ Ἀλέξιος σταμάτησε νὰ ἔχῃ ἐπαφὲς μὲ τὸν κόσμο καὶ κλείστηκε στὸ κελλί του, ἀφιερώνοντας ὅλο του τὸν χρόνο στὴν προσευχὴ καὶ στὴ νηστεία. Ἔτσι πέρασαν ἐννιὰ χρόνια.
Μιὰ νέα πάλη
Τὸ 1928 ἐπέλεξε νὰ βαδίσῃ τὸν δύσκολο δρόμο τῆς σαλότητας. Ἄρχισε νὰ ζῇ ὅπου εὕρισκε, κ᾽ ἦταν ντυμένος μὲ κουρέλια. Κανείς δὲν γνώριζε ποῦ περνοῦσε τὰ βράδια του καὶ οἱ ἐμφανίσεις του ἦταν ἀναπάντεχες. Κάποια φορὰ ἐμφανίστηκε νὰ βαδίζῃ μέσα στὰ χωράφια μετρώντας τα μὲ ἕνα ῥαβδὶ καὶ ἐνοχλώντας τοὺς χωρικοὺς ποὺ δούλευαν. Αὐτή του ἡ συμπεριφορὰ προκάλεσε τὸ γέλιο τῶν χωρικῶν, ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν ἔδωσε σημασία. Οἱ χωρικοὶ ἀγρίεψαν κι ἄρχισαν νὰ τὸν κυνηγοῦν. Ὁ ἅγιος ἔφυγε, ἀλλὰ ξαναγύρισε κάνοντας τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Ἕνα χρόνο μετά, ἐμφανίστηκε στὰ ἴδια χωράφια ἕνας Σοβιετικὸς γραφειοκράτης καὶ τὰ μετροῦσε.
Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ δὲν περνοῦσε ἀπὸ τὸ μυαλὸ κανενὸς χωρικοῦ ὅτι θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ ἐξοριστῇ χωρὶς νὰ εἶνε ἔνοχος. Ὅμως ὁ ὅσιος πήγαινε στοὺς χωρικοὺς ποὺ θὰ ἐξωρίζονταν καὶ τοὺς προειδοποιοῦσε.
Οἱ χωρικοὶ ἄρχισαν νὰ συνηθίζουν τὶς ἐκκεντρικότητες τοῦ Ἀλεξίου, ἀλλὰ μιὰ μέρα ἐμφανίστηκε γυμνὸς σὲ δύο ὑποδηματοποιούς, τὸν Ἀλέξανδρο Σταπάνοβιτς καὶ τὸν Δημήτριο Ἰβάνοβιτς, κάτι ποὺ τοὺς ἔκανε ὅλους νὰ ἀπορρήσουν. Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρό, ἦρθαν στὸ χωριὸ ἀντιπρόσωποι τῆς κυβερνήσεως καὶ κατέσχεσαν ὅλη τὴν περιουσία τῶν δύο ὑποδηματοποιῶν, μέχρι τὸ τελευταῖο ροῦχο, ἀφήνοντάς τους γυμνοὺς δίπλα ἀπὸ τὰ σπίτια τους ποὺ δὲν τοὺς ἀνῆκαν πλέον.
Ἄλλες φορὲς ὁ ἅγιος πήγαινε σὲ κάποια χωριὰ κι ἄρχιζε νὰ μετρᾷ τὰ σπίτια, δίνοντας ἕνα νούμερο ἄσχετο μὲ τὸ πραγματικὸ ἐμβαδὸν τῶν σπιτιῶν. Οἱ κάτοικοι τὸν ἔβλεπαν καὶ γελοῦσαν. Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ ὅμως οἱ ἰδιοκτῆτες αὐτῶν τῶν σπιτιῶν συλλαμβάνονταν καὶ φυλακίζονταν γιὰ τόσα χρόνια ὅσο ὁ Ἀλέξιος ἔλεγε ὅτι ἦταν τὸ ἐμβαδὸν τῶν σπιτιῶν τους.
Μιὰ ἄλλη φορὰ τὸ χειμῶνα, ποὺ τὰ πάντα ἦταν σκοτεινὰ καὶ κανείς δὲν βάδιζε στὸ δρόμο, ἐμφανίστηκε νὰ περπατᾶ ὁ Ἀλέξιος καὶ νὰ κατευθύνεται στὸ χωριὸ Σερεντκίνο χωρὶς νὰ φοράῃ τὰ ροῦχα του. Χτύπησε τὴν πόρτα ἑνὸς σπιτιοῦ στὸ ὁποῖο ζοῦσε ἡ Ἀναστασία καὶ ὁ Γεννάδιος. Ἡ γυναίκα, ἀνοίγοντας τὴν πόρτα, τοῦ φώναξε ὑψώνοντας τὴ γροθιά της• «Ἀδιάντροπε ἄνθρωπε, πότε θὰ σταματήσῃς νὰ μᾶς ἐκθέτῃς;». Ὁ σύζυγός της ὅμως τὸν προσκάλεσε μέσα καὶ τοῦ ἔδωσε μιὰ καινούργια φορεσιά. Ὁ Ἀλέξιος ντύθηκε καὶ ἀποχαιρέτησε τὸ ζευγάρι, λίγο πιὸ πέρα ὅμως ξεντύθηκε, δίπλωσε τὰ ροῦχα καὶ τ᾿ ἄφησε πάνω στὸ χιόνι. Τὸ ζευγάρι βρῆκε τὰ ροῦχα καὶ γιὰ πολὺ καιρὸ ἔψαχνε νὰ βρῇ τὸν λόγο τῆς πράξεώς του αὐτῆς. Στὸ τέλος τοῦ χειμώνα ἦρθαν στὸ σπίτι τοῦ ζευγαριοῦ ἀντιπρόσωποι τῆς κυβερνήσεως καὶ τοὺς πέταξαν ἔξω, ἀφήνοντάς τους μόνο μὲ τὰ ἐσώρουχα.
Κάποια ἄλλη φορὰ ὁ Ἀλέξιος ἐμφανίστηκε στὴν ἀδελφή του Ἄννα. Μάζεψε κάποια πράγματα καὶ τὰ ἔβαλε πάνω στὸ τραπέζι. Ὅταν τὸ τραπέζι γέμισε, φόρεσε τὸ καπέλλο του κ᾽ ἔφυγε. Ἡ Ἄννα σκέφτηκε ὅτι ἴσως ἦταν κάποιο σημάδι, ἔτσι ἔκρυψε αὐτὰ τὰ πράγματα κάπου μακριὰ κι ὅταν τῆς πήραν ὅλα της τὰ ὑπάρχοντα, τὰ μόνα ποὺ εἶχε ἦταν ὅσα εἶχε κρύψει.
Ὁ ὅσιος πολλὲς φορὲς ἐπισκεπτόταν τὰ χωριὰ Σελεζένεβο καὶ Παρφένεβο, ὅπου σ᾿ ἕνα ἀπὸ τὰ σπίτια εἶχε ἕνα τσουβάλι βιβλία καὶ πήγαινε, διάβαζε πίνοντας τὸ τσάϊ του. Μιὰ φορὰ ὅμως μπῆκε στὸ σπίτι καὶ κάθησε πάνω ἀπὸ τὴ σόμπα σιωπηλός. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸν φιλοξενοῦσαν εἶχαν συνηθίσει τὴν παράξενη συμπεριφορά του καὶ περίμεναν κ᾽ ἐκεῖνοι σιωπηλοί. Λίγη ὥρα ἀργότερα ὁ Ἀλέξιος βγῆκε ἔξω καὶ κάθισε στὸ κεφαλόσκαλο, καὶ ἔτσι, ὅπως καθόταν, κατέβηκε τὶς σκάλες καθιστός. Ἔπειτα σκαρφάλωσε πάνω σ᾿ ἕνα κάρρο στὴν αὐλὴ καὶ ξάπλωσε ἀρχίζοντας νὰ βογγάῃ σιωπηλά.
Δυὸ ἑβδομάδες ἀργότερα ἡ κυρία τοῦ σπιτιοῦ, παίρνοντας μία μεγάλη σιδερένια κατσαρόλα βραστὸ νερό ἀπὸ τὴ σόμπα, τὴν ἔχυσε πάνω της καὶ κάηκε τόσο πολὺ ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ βαδίσῃ. Βγῆκε ἔξω στὴ βεράντα, κάθησε στὰ σκαλοπάτια, τὰ κατέβηκε καθιστή, καὶ στὴ συνέχεια τὴν ἔβαλαν πάνω στὸ κάρρο ὅπου ἔπρεπε νὰ περιμένῃ δύο ὧρες μέχρι ποὺ κατάφεραν νὰ τὴ μεταφέρουν στὸ νοσοκομεῖο.
Ἐπίτροπος τῆς ἐκκλησίας τοῦ χωριοῦ Ἔλνατ ἦταν ὁ Παῦλος Ἰβάνοβιτς, ἕνας εὐσεβὴς καὶ δίκαιος ἄνθρωπος. Κάποια μέρα ὁ Ἀλέξιος μπῆκε στὸ ναὸ ἐνῷ γινόταν ἡ ἀκολουθία, φορώντας καπέλλο κι ἔχοντας ἕνα τσιγάρο στὸ στόμα. Ἔκανε βόλτες μέσα στὸ ναὸ μὲ τὰ χέρια του πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη, προξενώντας τὴν δυσαρέσκεια ὅλων τῶν πιστῶν. Δὲν πέρασε πολὺς καιρὸς καὶ οἱ ἀρχὲς διέταξαν τὸ κλείσιμο τοῦ ναοῦ ζητώντας τὰ κλειδιὰ ἀπὸ τὸν ἐπίτροπο Παῦλο, γιὰ νὰ δείξουν ὅτι οἱ πιστοὶ ἐθελούσια συμπράττουν στὸ κλείσιμο τῆς ἐκκλησίας. Ὁ Παῦλος ἀρνήθηκε νὰ παραδώσῃ τὴν ἐκκλησία στοὺς ἄθεους.
Φυλακίστηκε καὶ πέθανε στὴ φυλακή, ἐπειδὴ ἡ κλονισμένη του ὑγεία δὲν τοῦ ἐπέτρεψε νὰ ἀντέξῃ τὴν ἀνάκρισι. Μετὰ τὴ σύλληψι τοῦ ἐπιτρόπου ἔκλεισαν τὴν ἐκκλησία καὶ ἐργάτες μὲ καπέλλα καὶ τσιγάρα βάδιζαν ἀναιδῶς μέσα στὸ ναό, ὁ ὁποῖος μετατράπηκε σὲ λέσχη διασκεδάσεως.
Πολλοὶ ἦταν αὐτοὶ ποὺ γελοῦσαν ἢ κυνηγοῦσαν τὸν Ἀλέξιο, βλέποντας τὴν περίεργη συμπεριφορά του.
Πολλοὶ νέοι τὸν πείραζαν, περπατώντας δίπλα του, ἀλλὰ ὁ Ἀλέξιος δὲν ἔδινε σημασία. Βάδιζε πάντοτε φορώντας ἕνα μακρὺ πουκάμισο μέχρι τὰ γόνατα. Ὅταν τοῦ ἔδιναν ροῦχα, ἐκεῖνος ἀμέσως τὰ μοίραζε.
Πολλὲς φορὲς οἱ ἀρχὲς τὸν εἶχαν συλλάβει, στέλνοντάς τον σὲ ψυχιατρικὴ κλινική, ἀλλὰ ἐκεῖ οἱ γιατροὶ δὲν μποροῦσαν νὰ διαγνώσουν κάποια ψυχικὴ πάθησι, κ᾽ ἔτσι τὸν ἄφηναν ἐλεύθερο.
Ὁ ὅσιος ἔλεγε συχνὰ στὴν Ἄννα Μπεζεμίροβνα, ὅταν ἀκόμη ἦταν μικρή, τὴν ἑξῆς φράσι• «δῶσε μου μισὸ λίτρο». –Μὰ τί λέει ὁ Ἀλέξιος; ἀναρωτιόταν ἡ μικρή. Μέχρι ποὺ παντρεύτηκε καὶ [τότε] ἄκουγε συχνὰ ἀπὸ τὸν μέθυσο ἄντρα της τὴν ἴδια φράσι.
Τὸ 1931 ὁ πεθερὸς τοῦ ἀνεψιοῦ τοῦ Ἀλεξίου, ὁ Νικόλαος Βασίλιεβιτς, ἐξωρίστηκε. Ἐπειδὴ ἦταν ἥδη ἠλικιωμένος, ἡ οἰκογένειά του δὲν εἶχε καμμιὰ ἐλπίδα νὰ τὸν ξαναδῇ ζωντανό. Μιὰ μέρα ὁ Ἀλέξιος πῆγε στὸ σπίτι τοῦ ἀνεψιοῦ του, τοῦ Δημητρίου Μιχαΐλοβιτς, στὸ ὁποῖο ἦταν μόνο ἡ σύζυγός του Ἄννα Νικολάεβνα, κ᾽ ἐπειδὴ δὲν ἤθελε νὰ εἶνε ἄπραγος, βρῆκε κάτι ν᾿ ἀπασχολῆται• κ᾽ ἐνῷ ἦταν ἀπορροφημένος στὴ δουλειά του, σήκωσε τὸ κεφάλι κ᾽ εἶπε· –Δὲν θὰ ἔρθῃ ὁ Νικόλαος στὸ σπίτι; –Ποιός Νικόλαος; ρώτησε ἡ Ἄννα. –Ὁ πατέρας σου. Ἐκείνη χτύπησε τὰ χέρια της ὅλο χαρὰ καὶ ρώτησε μὲ τὴ σειρά της –«Τί ἐννοεῖς, θεῖε Ἀλέξιε; ὑπάρχει περίπτωσι νὰ εἶνε τώρα στὸ δρόμο καὶ νὰ ἐπιστρέφῃ; –Ἴσως… ἴσως, ἀπάντησε ἐκεῖνος. Τὴν ἑπόμενη μέρα ὁ Νικόλαος ἐπέστρεψε σπίτι.
Ὅταν ἡ Ἄννα Νικολάεβνα γέννησε τὸ γυιό της, τοῦ ἔδωσε τὸ ὄνομα Νικόλαος, ἐπειδὴ εἶχε γεννηθῆ λίγες μέρες πρὶν τὴν ἑορτὴ τοῦ ἁγίου Νικολάου. Πρότειναν στὸν Ἀλέξιο νὰ εἶνε ὁ νονὸς τοῦ παιδιοῦ κ᾽ ἐκεῖνος δέχτηκε. Στὴ βάπτισι ὅλοι πῆγαν μὲ τὸ κάρρο ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἀλέξιο πού, ὅπως συνήθιζε, πῆγε περπατώντας. Δύο μέρες μετὰ τὴ βάπτισι, μαζεύτηκαν στὸ σπίτι τοῦ παιδιοῦ νὰ γιορτάσουν τὴν ὀνομαστική του ἑορτή. Ἐκείνη τὴν ἡμέρα ὁ Ἀλέξιος ἐμφανίστηκε στὸ σπίτι, μπῆκε μέσα ἀθόρυβα καὶ χωρὶς νὰ πῇ λέξι ξάπλωσε στὸ πάτωμα καὶ σταύρωσε τὰ χέρια του στὸ στῆθος, σὰν νὰ ἦταν νεκρός. Οἱ συγγενεῖς κοίταζαν τὸν Ἀλέξιο μὲ ἀπορία. Τὸ γεγονὸς ξεχάστηκε ἀπὸ τοὺς γονεῖς, ἀλλὰ τὸ ξαναθυμήθηκαν 42 χρόνια ἀργότερα, ὅταν ὁ Νικόλαος βρέθηκε νεκρὸς στὸ δημοτικὸ κῆπο τοῦ Κίνεσμα καὶ κείτονταν στὸ ἔδαφος μὲ τὰ χέρια σταυρωμένα στὸ στῆθος.
Τὸ μαρτύριό του
Πλησίαζε ἡ ἐπέτειος τῶν 20 ἐτῶν ἀπὸ τὴν πτῶσι τοῦ Ῥωσικοῦ κράτους καὶ οἱ συλλήψεις συνεχίζονταν. Ὁ Ἀλέξιος γνώριζε, ὅτι αὐτὴ τὴ φορὰ δὲν θὰ διαφύγῃ τὴ σύλληψι καὶ τὸ θάνατο. Θέλησε λοιπὸν ν᾿ ἀποχαιρετίσῃ τοὺς συγγενεῖς του κ᾽ ἔτσι ξεκίνησε γιὰ τὸ πατρικό του, στὸ ὁποῖο τώρα ἔμενε ὁ ἀνιψιός του Δημήτρης μὲ τὴν οἰκογένειά του. Ἦταν Μάιος τοῦ 1937. Εἶχε μαζέψει ὅλα του τὰ ὑπάρχοντα σ᾿ ἕνα σάκκο, τὸν ὁποῖο ὅταν τὸν ἀντίκρυσε ἡ Ἄννα Νικολάεβνα τὸν ρώτησε· –Ἦρθες λοιπόν, Ἀλέξιε, νὰ μείνῃς γιὰ πάντα μαζί μας; Ὁ Ἀλέξιος δὲν ἀπάντησε, ἀλλὰ ἀρχίζοντας νὰ βγάζῃ ἕνα - ἕνα τὰ πράγματα ἀπὸ τὸ σάκκο σκεφτόταν τί θὰ ἔδινε στὸν καθένα. Ἡ οἰκογένειά του διαισθάνθηκε ὅτι κάτι παράξενο θὰ συμβῇ, ὅταν ὁ Ἀλέξιος, καθισμένος δίπλα στὴ σόμπα, ἄρχισε νὰ τραγουδᾶ ἕνα τραγούδι γιὰ τὴ φυλακή. Ἡ Ἄννα τὸν ρώτησε ἂν πρόκειται νὰ τοὺς συλλάβουν ξανά. Ἀφοῦ γευμάτισαν ὅλοι μαζί, ὁ Ἀλέξιος τοὺς εἶπε, κάνοντας μιὰ ὑπόκλισι· –Δημήτρη Μιχαΐλοβιτς, θὰ σᾶς τὰ ξεπληρώσω ὅλα, θὰ σᾶς τὰ ξεπληρώσω ὅλα. Θὰ ᾿ρθῆτε νὰ μὲ θάψετε, ἔτσι δὲν εἶνε; Ἐγὼ θὰ πεθάνω πρῶτος καὶ θὰ ᾿ρθῆτε νὰ μὲ θάψετε.
Τὸ πρωὶ τῆς ἑπομένης ἡμέρας ὁ Ἀλέξιος τοὺς ἀποχαιρέτησε καὶ κατευθύνθηκε πρὸς τὸ Παρφένοβο, ὅπου οἱ ἀρχὲς περίμεναν νὰ τὸν συλλάβουν.
Ἐκεῖνα τὰ χρόνια οἱ φυλακὲς ἦταν γεμᾶτες ἀπὸ ἱερεῖς, μοναχούς, ἀσκητάς, πιστοὺς ἄντρες καὶ γυναῖκες, ἀκόμη καὶ παιδιά. Ἀνάμεσά τους ὅμως ἦταν καὶ κομμουνισταί, ποὺ εἶχαν καταλῃστέψει τὸ κράτος, ἄγριοι κακοποιοὶ καὶ φονιᾶδες. Ὅλοι αὐτοὶ βρίσκονταν ἀνακατεμένοι στὰ ἴδια κελλιά. Ὁ Ἀλέξιος, παρ᾿ ὅλο ποὺ ἦταν μαζὶ μὲ ἐγκληματίες, δὲν παρέλειπε νὰ προσεύχεται νύχτα καὶ μέρα. Κανείς δὲν γνώριζε πότε κοιμᾶται ἢ ἂν ἔτρωγε, διότι ὅλα τὰ ἔδινε στοὺς συγκρατουμένους του.
Ἐπειδὴ δὲν εὕρισκαν κάποια κατηγορία ἐναντίον του, χρησιμοποίησαν βασανιστήρια κ᾽ ἔτσι τὸν ἔβαλαν νὰ σταθῇ ξυπόλητος πάνω σὲ μιὰ σόμπα ποὺ ἔκαιγε.
Σύντομα στὴ φυλακὴ διαδόθηκε ἡ φήμη, ὅτι ἀνάμεσά τους ὑπάρχει ἕνας ἅγιος, κ᾽ ἔτσι ὁ ὑπεύθυνος τῆς φυλακῆς τὸν πλησίασε μιὰ μέρα καὶ τὸν ρώτησε· –Ὅλοι σὲ ἀποκαλοῦν ἅγιο. Τί ἔχεις νὰ πῇς γι᾿ αὐτό;
–Τί εἴδους ἅγιος εἶμαι ἐγώ; εἶμαι ἕνας ἁμαρτωλὸς καὶ ἁπλὸς ἄνθρωπος.
–Σωστά, ἀπάντησε ὁ ὑπεύθυνος, ἐμεῖς δὲν βάζουμε ἁγίους στὴ φυλακή, κάτι θὰ ἔκανες γιὰ νά ᾿σαι ἐδῶ. Γιατί λοιπὸν σὲ ἔφεραν ἐδῶ;
–Ἐπειδὴ αὐτὸ εἶνε ἀρεστὸ στὸ Θεό, ἀπάντησε μὲ πραότητα ὁ Ἀλέξιος.
Λίγα λεπτὰ σιγῆς ἀκολούθησαν ὅταν ὁ Ἀλέξιος εἶπε·
–Γιατί μιλᾶς τώρα σ᾿ ἐμένα, ἐνῷ αὐτὴ τὴ στιγμὴ στὸ σπίτι σου ὑπάρχει μιὰ μεγάλη συμφορά;
Ὁ ὑπεύθυνος τῶν φυλακῶν ξαφνιάστηκε, ἀλλὰ δὲν πῆγε ἀμέσως στὸ σπίτι του. Ὅταν ἐπέστρεψε, βρῆκε τὴ γυναῖκα του κρεμασμένη. Ἀπὸ κείνη τὴ στιγμὴ προσπάθησε πολλὲς φορὲς νὰ ἐλευθερώσῃ τὸν Ἀλέξιο, ἀλλὰ δὲν ἦταν θέλημα Θεοῦ.
Μετὰ ἀπὸ πολλὰ βασανιστήρια ὁ Ἀλέξιος κοιμήθηκε ἐν Κυρίῳ στὸ ἀναρρωτήριο τῶν φυλακῶν. Μετὰ ἀπὸ 13 μέρες τὸ σῶμα του παραδόθηκε στοὺς συγγενεῖς του νὰ τὸ θάψουν. Θάφτηκε στὸ παλιὸ κοιμητήριο τοῦ Κίνεσμα καὶ στὶς 12/25 Σεπτεμβρίου τοῦ 1985 τὸ ἄφθαρτο λείψανο τοῦ ὁσίου Ἀλεξίου μεταφέρθηκε στὴν ἐκκλησία τῆς πόλεως Ζάρκι. Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1993 κατατάχτηκε στὸ ἁγιολόγιο τῆς ἐπισκοπῆς τοῦ Ἰβάνοβο καὶ τὸν Αὔγουστο τοῦ 2.000 ἔγινε ἡ ἁγιοκατάταξί του στοὺς νεομάρτυρες καὶ ὁμολογητὰς τῆς Ῥωσικῆς Ἐκκλησίας.
Τὸ ἱερό του λείψανο βρίσκεται τώρα στὸ ἅγιο βῆμα τῆς ἱ. μονῆς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὴν πόλι Ἰβάνοβο, ὅπου ἐπιτελεῖ πολλὰ θαύματα καὶ ἰάσεις.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2020/02/22_33.html
<>
Αγία Καμίλα της Ωξέρρης η Ερημίτισσα. Ημέρα Μνήμης: 3 Μαρτίου.
Ερημίτισσα και μαθήτρια του Αγίου Γερμανού της Ωξέρρης (τιμάται 31 Ιουλίου), στη Ραβέννα της Ιταλίας. Γεννήθηκε στη Τσιβιταβέκια, έγινε μαθήτρια του Αγίου Γερμανού τον οποίο και συνόδευσε τις αποστολές του στην Ωξέρρη της Γαλλίας. Εκεί έγινε ερημίτισσα όπου κοιμήθηκε οσιακά το 437. Η μνήμη της τιμάται 3 Μαρτίου.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/09/3.html
<>
Άγιος Λούππος Επίσκοπος Τρουά. Ημέρα Μνήμης: 29 Ιουλίου.
Γεννημένος περί το 383 στο Τουλ από ευγενή γαλλο-ρωμαϊκή οικογένεια, ο Άγιος Λούππος έλαβε καλή μόρφωση στα κλασικά γράμματα. Παντρεύθηκε την Πιμενιόλη, αδελφή του Αγίου Ιλαρίου Αρελάτης (τιμάται 5 Μαΐου) και συγγενή του Αγίου Ονωράτου (τιμάται 16 Ιανουαρίου) . Μετά από συμβίωση έξι χρόνων χώρισαν για να αφιερωθούν στον Θεό: η Πιμενιόλη εκάρη μοναχή και ο Λούππος μπήκε στην Μονή του Λερίνου, εξαιτίας της φήμης του Αγίου Ονωράτου.
Μετά από έναν χρόνο, ενώ ταξίδευε στο Μακόν για να διαθέσει τα υπάρχοντά του, εξελέγη επίσκοπος της Τρουά (στην Σαμπανία) (426). Παραμένοντας ωστόσο πιστός στις μοναχικές του υποσχέσεις, συνέχισε τον ασκητικό βίο παράλληλα με τα ποιμαντικά του καθήκοντα. Κοιμόταν κατά γης, φορούσε τον τρίχινο χιτώνα κατά σάρκα, έτρωγε και κοιμόταν μέρα παρά μέρα και έδειχνε ανελλιπώς την αγάπη του απέναντι στους φτωχούς και στους φυλακισμένους.
Το 429, κατόπιν αιτήματος του πάπα Κελεστίνου και των επισκόπων της Γαλατίας που είχαν συγκληθεί σε Σύνοδο, συνόδευσε τον Άγιο Γερμανό του Ωξέρ (τιμάται 31 Ιουλίου) στην Μεγάλη Βρετανία για την αντιμετώπιση των αιρετικών πελαγιανών, που ισχυρίζονταν ότι δεν είχαν ανάγκη της θείας χάριτος.
Επιστρέφοντας στην Τρουά, αφού έφερε πλήθος ψυχών στην αληθινή Πίστη, τόσο με τα θαύματά του όσο και με τα θεόπνευστα λόγια του, ανέλαβε εκ νέου τα καθήκοντά του με πατρική έγνοια.
Κατά την εισβολή των Ούννων (451), ενώ η πόλη της Τρουά, αφρούρητη και ανοχύρωτη, βρισκόταν στο έλεος των επιδρομέων, ο άγιος επίσκοπος προέτρεψε τον πληθυσμό να αναπέμψει τις προσευχές του με συντριβή καρδίας ενώ ο ίδιος διπλασίασε τις σκληραγωγίες του.
Κατόπιν ενδεδυμένος τα αρχιερατικά του άμφια και συνοδευόμενος από τον κλήρο του μετέβη προς συνάντηση του Αττίλα και επιβάλλοντας τον σεβασμό με την μεγαλοπρέπειά του έκανε τον τύραννο να σταματήσει τους άνδρες του που είχαν ορμήσει πάνω στους ανυπεράσπιστους κληρικούς.
Ο Λούππος του είπε: «Εάν είσαι, όπως ισχυρίζεσαι, η “μάστιγα του Θεού”, τιμώρησέ μας όσο σου το επιτρέψει το χέρι που σε οδηγεί». Τα λόγια αυτά άγγιξαν την καρδιά του βαρβάρου που χαρίστηκε στην πόλη.
Μετά την ήττα του, ο Αττίλας πέρασε πάλι από την Τρουά και πήρε μαζί του όμηρο τον Άγιο επίσκοπο μέχρι τον Ρήνο· δεν άργησε όμως να τον αφήσει ελεύθερο ζητώντας τις προσευχές του.
Επιστρέφοντας ο άγιος Λούππος, επειδή κάποιοι τον υποπτεύονταν ότι βρισκόταν σε συνεννόηση με τους Ούννους, αποσύρθηκε για δύο χρόνια στο όρος Λασουά, εξήντα χιλιόμετρα περίπου απόσταση από την Τρουά, και κατόπιν στο Μακόν, όπου επιτέλεσε θαυματουργικές ιάσεις, οι οποίες τον έκαναν τόσο ονομαστό ώστε ο βασιλέας των Αλαμανών ελευθέρωσε για χάρη του τους αιχμαλώτους που κρατούσε.
Φθάνοντας στην Τρουά ανέλαβε την αποκατάσταση των ζημιών, υλικών και πνευματικών, που η βαρβαρική επιδρομή είχε προκαλέσει στον πληθυσμό της πόλης και της γύρω υπαίθρου. Πολλοί μαθητές του συναριθμήθηκαν στους πλέον επιφανείς επισκόπους των χρόνων εκείνων.
Ο Άγιος Λούππος παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στον Θεό στις 29 Ιουλίου 479, μετά από επισκοπεία πενήντα δύο ετών.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος ενδέκατος, Ιούλιος. Ίνδικτος, Αθήναι 2008.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/08/29.html
<>
Άγιος Γουσταύος ο Ερημίτης. Ημέρα Μνήμης: 10 Μαρτίου.
Ο Άγιος Γουσταύος (Gustav - Σουηδικά: Gustaf)) ήταν Σουηδός και γεννήθηκε το 810. Όταν ο Άγιος Ανσέριος (Ansgar) Επίσκοπος Αμβούργου - Βρέμης και Φωτιστής των Σκανδιναβών (τιμάται 3 Φεβρουαρίου) επισκέφθηκε την Σουηδία για να κηρύξει το Ευαγγέλιο, ο Άγιος Γουσταύος άκουσε το κήρυγμα του Αγίου Ανσερίου, έγινε χριστιανός και δέχθηκε το Άγιο Βάπτισμα. Λέγεται ότι ο Άγιος Γουσταύος ήταν ο πρώτος Σουηδός που βαπτίστηκε.
Μετά τη βάπτισή του, ο Άγιος Γουσταύος ενεδύθη το Άγιο Αγγελικό Σχήμα και ακολούθησε τον Άγιο Ανσέριο ως ιεραπόστολος, βοηθώντας τον στον ευαγγελισμό της χώρας. Η συνδρομή του Αγίου Γουσταύου στον ευαγγελισμό της Σουηδίας ήταν μεγάλη δεδομένου ότι αποτέλεσε γέφυρα επικοινωνίας με τους ντόπιους και τον Άγιο Ανσέριο για την διάδοση του Ευαγγελίου.
Αργότερα και μέχρι το θάνατό του αποσύρθηκε στα βόρεια της Σουηδίας όπου έζησε ερημιτική ζωή αφιερωμένη στη μετάνοια, την προσευχή και την νηστεία. Ο Άγιος Γουσταύος κοιμήθηκε οσιακά στις 10 Μαρτίου το έτος 890.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/07/10.html
<>
Ποίημα προς την αγία Brigid της Ιρλανδίας
Παρακάτω ένα ποίημα αφιερωμένο στην αγία Brigid. Αυτό το ποίημα διασώζεται στο βιβλίο Liber Hymnorum το οποίο βρίσκεται στο Trinity College στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Ο άγιος Colgan, ο οποίος το μετέφρασε στα Λατινικά αποδίδει την συγγραφή του στον άγιο Columba. Άλλοι αποδίδουν την συγγραφή του στον άγιο Ultan.
Brigid, γυναίκα ευγενικής γενιάς!
Φλόγα χρυσή, όμορφη.
Ένας ήλιος που αστράφτει με λαμπρότητα.
Μακάρι να μας οδηγήσει στην αιώνια βασιλεία.
Είθε η Brigid να μας σώσει.
Παρά τα πλήθη των δαιμόνων
είθε να κατατροπώσει ενώπιων μας
όλα τα στρατεύματα του κακού.
Είθε να καταστρέψει μέσα μας
κάθε σαρκικό πάθος
και να ανθήσουν όμορφα λουλούδια.
Μητέρα του Ιησού!
Η αγνή Παρθένος, αγαπητή σε εμάς,
χαιρετίζουμε την αξιοπρέπειά σου.
Είθε να είμαστε πάντα ασφαλείς
με την αγία μας από το Lagenians*.
Είναι ένας στύλος της ουράνιας βασιλείας
μαζί με τον διαπρεπή Πατρίκιο.
Το ομορφότερο ένδυμα από όλα τα ενδύματα
η Βασίλισσα των Βασιλισσών
όταν στα γεράματά μας
τα σώματά μας θα τοποθετηθούν μέσα σε σάβανα
είθε η Brigid να μας λούσει με τις ευλογίες της,
είθε η Brigid να μας σώσει.
*η ονομασία του σημερινού Leinster στα αγγλικά
<>
Οσία Ξένη της Αγίας Πετρούπολης, η δια Χριστόν σαλή. Ημέρα Μνήμης: 24 Ιανουαρίου.
Η Οσία Ξένη γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, το έτος 1730 μ.Χ., και ως νεαρή όμορφη κοπέλα παντρεύτηκε τον Αντρέα Φεοντόροβιτς Πετρώφ που είχε τον βαθμό του συνταγματάρχου και ήταν πρωτοψάλτης στην βασιλική αυλή. Η θέση αυτή ήταν μια πολύ υψηλή κοινωνική θέση και έδινε δόξα και υλική απολαβή.
Ήταν νέοι. Είχαν αγάπη μεταξύ τους. Υπηρέτησαν και οι δυο στην βασιλική αυλή, έκαναν το γάμο τους. Ζούσαν πολύ ευτυχισμένοι μαζί. Λόγω της νεότητάς τους, τους άρεσε πολύ να πηγαίνουν σε χοροεσπερίδες και σε συμπόσια. Καλούσαν φιλοξενουμένους στο σπίτι τους και αυτοί οι ίδιοι πήγαιναν ως φιλοξενούμενοι σε άλλα σπίτια. Αυτά οι άνθρωποι τα ονομάζουν «καλή τύχη» και φαινόταν ότι τίποτε στο ανδρόγυνο αυτό, τον Ανδρέα και την Ξένια, δεν θα έδινε τέλος σ’ αυτή τους τη χαρά. Αλλά ξαφνικά ένα φοβερό χτύπημα, σαν κεραυνός εν αιθρία, ο αναπάντεχος θάνατος του αγαπημένου συζύγου, κεραυνοβόλησε την Ξένια Γκριγκόριεβνα. στα είκοσι έξι της χρόνια, ένα βράδυ σε ένα χορό ο άντρας της ενώ έπινε με τους φίλους τους, ξαφνικά έπεσε κάτω νεκρός. Αυτό φυσικά ήταν πολύ οδυνηρό για την Ξένια. Ο Αντρέας, δεν είχε ποτέ εξομολογηθεί και λάβει Θεία Κοινωνία έως πριν πεθάνει, και εκείνη ανησυχούσε τρομερά για την ψυχή του.
Σύντομα μετά την ταφή του, η Οσία Ξένια εξαφανίστηκε από την Αγία Πετρούπολη για οκτώ χρόνια. Πιστεύεται ότι αυτό το χρονικό διάστημα το πέρασε σε ένα ερημητήριο ή σε ένα μοναστήρι, μαθαίνοντας το δρόμο της πνευματικής ζωής. Ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Ανδρέας είχε αξιόπιστη πληροφορία ότι η μακαρία Ξένια για την πνευματική της τελείωση δαπάνησε αυτά τα χρόνια μεταξύ των Στάρετς προετοιμάζοντας τον εαυτό της για τον δύσκολο αγώνα των διά Χριστόν σαλών και ήταν κάτω από την πνευματική τους καθοδήγηση.
Πού ήταν οι Στάρετς; Ίσως ήταν στο Hermitage ή σ’ ένα από τα μοναστήρια που αυτόν τον καιρό είχαν Στάρετς, μαθητές του Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ. Ύστερα από οχτώ χρόνια πάλι ξαναγύρισε στην πατρίδα της, την αγία Πετρούπολη, και δεν την ξανάφησε στα άλλα τριάντα επτά χρόνια της ζωής της σ’ αυτόν τον κόσμο.
Όταν επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη, χάρισε τα υπάρχοντά της - το σπίτι της, τα χρήματά της, τα όμορφα ρούχα της. Κατά πρώτον άρχισε να βεβαιώνει σε όλους όσους την περιτριγύριζαν ότι ο σύζυγός της δεν πέθανε, αλλά ότι πέθανε αυτή. Φόρεσε τα ρούχα του νεκρού συζύγου της και άρχισε να ονομάζει τον εαυτό της Ανδρέα Φεοντόροβιτς. Οι συγγενείς της την θεώρησαν περισσότερο για παράφρονα, όταν αυτή άρχισε να μοιράζει την περιουσία της πιο φτωχούς και όταν έδωσε το σπίτι της στην Παρασκευή Ατόνοβα. Οι ενδιαφερόμενοι για την περιουσία της συγγενείς της στράφηκαν στις αρχές και ζήτησαν από αυτές να λάβουν μέτρα εναντίον μιας τέτοιας διάθεσης της κληρονομιάς της από αυτήν. Μετά από αυτήν την αναφορά των συγγενών οι αρχές την κάλεσαν και αφού συζήτησαν μαζί της, συμπέραναν ότι ήταν πολύ καλά στα λογικά της και είχε επομένως κάθε δικαίωμα να κάνει ότι ήθελε την περιουσία της. (σημειώνεται το συμβάν: οι συγγενείς της Ξένιας την πήγαν στο δικαστήριο αλλά ο δικαστής βρήκε ότι έχει καλό και γερό νου όσο αυτή συνέχιζε να βοηθά τους φτωχούς.) Αλλά στην Ορθόδοξη Εκκλησία έχουμε ένα όνομα για τους αγίους ανθρώπους που οι άλλοι πιθανόν να νομίζουν ότι είναι τρελοί. Εμείς τους ονομάζουμε «Διά Χριστού σαλούς». Αυτοί συχνά δεν είναι τρελοί, αλλά προσποιούνται ότι είναι, για να μπορούν να κρύψουν τα πνευματικά τους χαρίσματα.
Τί συνέβηκε πράγματι με την Ξένη Γκριγκόριεβνα; Ασφαλώς συνέβηκε μέσα της μια πλήρης πνευματική αντιστροφή, που, κατά τα ίδια της τα λόγια, η Ξένη Γκριγκόριεβνα Πέτροβα είχε πεθάνει!... Βάζοντας τα ρούχα του συζύγου της και παίρνοντας το όνομά του ήταν, κατά τη γνώμη της, σαν να παρατεινόταν η δική του ζωή στο πρόσωπό της για να συγχωρηθούν οι αμαρτίες του με τη δική της αφιερωμένη στο Θεό ζωή. Τώρα αυτή παρουσίαζε τον εαυτό της στον κόσμο με την δύσκολη υπηρεσία του Θεού ως «κατά Χριστόν τρελή».
Ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης λέγει: «Υπάρχει μια αληθινή, πραγματική ζωή και μια φαινομενική, ψεύτικη ζωή. το να ζεις για να τρως, να πίνεις, να ντύνεσαι, για να απολαμβάνεις και να γίνεσαι πλούσιος, το να ζεις γενικά για εγκόσμιες χαρές και φροντίδες, αυτό είναι μια φαντασία. το να ζεις όμως για να ευχαριστείς τον Θεό και τους άλλους, για να προσεύχεσαι και να εργάζεσαι με κάθε τρόπο για την σωτηρία των ψυχών τους, αυτή είναι πραγματική ζωή! Ο πρώτος τρόπος ζωής είναι ακατάπαυστος πνευματικός θάνατος. Ο δεύτερος είναι ακατάπαυστη ζωή του πνεύματος». (Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, Περί της εγκοσμίου ζωής).
Από αυτό βλέπουμε ότι το «χτύπημα» που «χτύπησε» την δούλη του Θεού Ξένια ήταν μια ώθηση από την μη πραγματική ζωή στην ζωή του Πνεύματος.
Η μακαρία Ξένια, που ήταν πλούσια πρώτα έζησε τώρα μια φτωχική, πολύ φτωχική ζωή. Ζούσε χωρίς σπίτι, περιπλανώμενη πιο δρόμους της πόλης εμπαιζόμενη και κακομεταχειριζόμενη από πολλούς. Η μόνη τροφή της ερχόταν από γεύματα που μερικές φορές δεχόταν από εκείνους που γνώριζε. Το βράδυ αποσυρόταν σε έναν αγρό έξω από την πόλη και εκεί γονατιστή προσευχόταν ως το πρωί. Δεν είχε πραγματικά που να κλίνη την κεφαλή της. Για σκέπη της είχε τον μελαγχολικό βροχερό ουρανό της αγίας Πετρούπολης, ενώ για κρεβάτι της είχε το υγρό γυμνό έδαφος. Περνούσε τις νύχτες της προσευχόμενη γονατισμένη στο γυμνό έδαφος των χωραφιών. Αυτό το μαρτυρούσαν η αστυνομία και οι κάτοικοι, που την ανακάλυψαν, γιατί είχαν την περιέργεια να μάθουν που εξαφανιζόταν τις νύχτες. Κάποτε κάποιος αστυνομικός την παρακολούθησε και την είδε να κλίνη τα γόνατά της σ’ ένα ανοιχτό χωράφι και να προσεύχεται. Άρχισε να προσεύχεται από το βράδυ και δεν σηκώθηκε μέχρι το πρωί. Κατά τη διάρκεια των προσευχών της έκανε μετάνοιες σε όλες τις διευθύνσεις προσευχόμενη για όλους τους ορθόδοξους χριστιανούς.
Κατά την ημέρα συνήθως γύριζε γύρω στους δρόμους της Αγίας Πετρούπολης. Τα κουρελιασμένα ρούχα της δύσκολα την σκέπαζαν - μια κόκκινη φούστα και το στρατιωτικό σακάκι του άντρα της. Στα πόδια της είχε χαλασμένα παπούτσια και γύρω από το κεφάλι της είχε δεμένο ένα παλιό μαντήλι. Ακόμα και κατά τον βαρύ χειμώνα δεν φορούσε ζεστά ρούχα και παπούτσια, αν και η καλοσύνη του λαού της πρόσφερε πολλά απ αυτά. Σε όλες τις περιόδους του έτους την έβλεπαν ντυμένη στα ίδια κουρέλια. Το κρύο στην αγία Πετρούπολη ήταν δυνατό και διαπερνούσε τα κόκαλα. Αλλά η Χάρη του Αγίου Πνεύματος, που χύνεται με αφθονία πιο αγίους του Θεού, τους έκανε να νικούν τους νόμους της φύσεως. Αυτή η Χάρη του Αγίου Πνεύματος έδινε ζεστασιά και δύναμη στη μακαρία Ξένη.
Πολλοί αγαπούσαν αυτήν την ήσυχη, την ήρεμη, την ταπεινή και την ευγενική δούλη του Θεού Ξένια. Αρκετοί την λυπόντουσαν και της έδιναν ελεημοσύνη, αλλά αυτή δεν την έπαιρνε. Εάν δεχόταν κανένα μικρό κέρμα, αμέσως το έδινε σε κάποιον φτωχό ζητιάνο. Δεχόταν ελεημοσύνη από φιλεύσπλαχνους ανθρώπους, αλλά αμέσως τα χάριζε στους φτωχούς, κάνοντας καλό στους ανθρώπους στο όνομά του Αντρέα, έτσι ώστε αν η ψυχή του υπέφερε από τις αμαρτίες του τις οποίες δεν είχε μετανοήσει, οι πράξεις της και οι προσευχές της θα τον βοηθούσαν. (Οι Χριστιανοί συχνά δίνουν χρήματα ή προσεύχονται για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Αυτό λέγεται ελεημοσύνη αλλά δεν είναι τόσο σύνηθες να εγκαταλείπει κάποιος όλη του τη ζωή για ένα άνθρωπο, όπως ακριβώς έπραξε η Ξένια). Το ενδιαφέρον είναι ότι κάνοντας καλές πράξεις και προσφέροντας προσευχές για τους άλλους, πλησιάζεις πολύ το Θεό, και αυτό συνέβηκε και με την Ξένια. Προσευχόταν τόσο πολύ για τον άντρα της και αυτό την έκανε Αγία!
Ο Κύριος είχε δώσει στην Ξένια πολλά πνευματικά δώρα και αυτή άρχισε να κάνει περίεργα πράγματα όπως περπατούσε ξυπόλυτη στο χιόνι και φορούσε ασυνήθιστα ρούχα έτσι ώστε οι άνθρωποι να μην νομίσουν ότι εκείνη είναι κάτι το εξαιρετικό. Αυτή μερικές φορές γνώριζε τί πρόκειται να συμβεί πριν αυτό συμβεί, ή αν οι άνθρωποι είχαν ένα πρόβλημα και δεν γνώριζαν τί θέλει ο Θεός να κάνουν, αυτή μπορούσε να τους το πει. Συχνά κοιτάζοντας με μια ματιά τους ανθρώπους, αυτή ήξερε αν αυτοί έλεγαν την αλήθεια ή όχι.
Σιγά σιγά, οι άνθρωποι της πόλης παρατήρησαν τα σημάδια αγιότητας που ήταν το υπόστρωμα της φαινομενικά διαταραγμένης της ζωής: παρουσίαζε το χάρισμα της προφητείας και η όλη παρουσία της σχεδόν πάντα επιβεβαίωνε την ευλογία της. Το Συναξάρι λέει:
«Η ευλογία του Θεού φαινόταν να τη συνοδεύει οπουδήποτε εκείνη πήγαινε: όταν έμπαινε σε ένα μαγαζί οι εισπράξεις της ημέρας αυξάνονταν σημαντικά. Οι έμποροι την παρακαλούσαν να πάρει κάτι ως δώρο ή τουλάχιστον να μπει στο κατάστημά τους. Ήξεραν ότι εκείνη τη μέρα οι δουλειές τους θα πήγαιναν πολύ καλά και τα κέρδη τους θα ήταν πολλά. Όταν περπατούσε στον δρόμο, από όλες τις μεριές, από όλα τα αμάξια που περνούσαν άκουγε να φωνάζουν: «Ανδρέα Φεοντόροβιτς, σταματά. Θέλω να σε πάρω στο αμάξι μου έστω και για λίγα βήματα». Και όταν έμπαινε σε κάποιο αυτοκίνητο, το εισόδημα του αυτοκινήτου αυτού την ημέρα εκείνη ήταν πολύ μεγάλο. Η μακαρία Ξένη προτιμούσε να κάθεται σε αυτοκίνητα ανθρώπων που είχαν ανάγκη βοηθείας. Εάν μιλούσε με κανέναν που ήταν στενοχωρημένος, αμέσως αυτός καταπραϋνόταν και του ερχόταν μια θαυματουργική βοήθεια. Όταν αγκάλιαζε ένα άρρωστο παιδί, αμέσως αυτό γινόταν καλά. Η πολύ και μακροχρόνια συμπόνια της, άνοιξε το δρόμο του σεβασμού και της ευλάβειας προς το πρόσωπό της και οι άνθρωποι γενικά έφτασαν να την θεωρούν ως το φύλακα άγγελο της πόλης».
Κάποτε, το έτος 1764 μ.Χ., ταράχτηκε πολύ και ξέσπαγε κάθε μέρα σε δάκρυα. Οι άνθρωποι την ρωτούσαν την αιτία που κλαίει και αυτή απαντούσε: «Αίμα, αίμα, αυλάκι από αίμα!». Τότε όλοι ήταν ανήσυχοι για το τί άραγε θα συνέβαινε. Αλλά τρείς εβδομάδες αργότερα οι πολίτες της αγίας Πετρούπολης έμαθαν τί σήμαιναν τα λόγια της. Από την ρωσική ιστορία γνωρίζουμε ότι η προσπάθεια του αξιωματικού Μίροβιτς να ελευθερώσει τον αιχμάλωτο βασιλέα Ιβάν Αντώνοβιτς, που ήταν φυλακισμένος στο φρούριο Schlusselburg, απέτυχε και ο Ιβάν Αντώνοβιτς φονεύθηκε.
Στις 24 Δεκεμβρίου 1761 μ.Χ., την παραμονή της Γεννήσεως του Χριστού, η μακαρία Ξένη περιερχόταν τους δρόμους της πρωτεύουσας και έλεγε στον καθένα να κάνη τηγανίτες. την επομένη μέρα ακούστηκε το φοβερό νέο: η αυτοκράτειρα Ελισάβετ Πέτροβα πέθανε ξαφνικά. Οι τηγανίτες θα ήταν για την αγρυπνία, που η προικισμένη με το προορατικό χάρισμα οσία Ξένη προφήτευσε. Τέτοιες περιπτώσεις που εκδηλωνόταν το προορατικό χάρισμά της και περιπτώσεις βοηθειών που πρόσφερε στον λαό με το χάρισμά της αυτό, έχουμε πολλές.
Μερικές φορές, όταν οι Χριστιανοί κάνουν καλές πράξεις, τις κάνουν κρυφά ώστε μόνο ο Θεός να βλέπει. Αυτό γιατί ο Κύριος είπε : «Μην αφήνεις να γνωρίζει η αριστερά σου χείρ τί ποιεί η δεξιά σου» και, «Κάνε τις καλές σου πράξεις μυστικά ώστε ο Πατέρας που σε βλέπει μυστικά να σε ανταμείψει φανερά». Αυτό είναι που αντιπροσωπεύει την εικόνας της Αγίας Ξένιας. Πριν πολλά χρόνια, όταν οι άνθρωποι της Αγίας Πετρούπολης έχτιζαν μια εκκλησία στο κοιμητήριό του Smolensk, η Αγία Ξένια συνήθιζε να πηγαίνει κατευθείαν το βράδυ και να κουβαλάει βαριούς πλίνθους οι οποίοι χρειάζονταν την επόμενη μέρα για το χτίσιμο της στέγης της εκκλησίας. Όταν οι τεχνίτες έρχονταν κάθε πρωί, έβρισκαν το σκληρότερο μέρος της δουλειάς τους ήδη τελειωμένο και αυτοί αναρωτιόνταν ποιός να ήταν που έκανε αυτή την ευγενική πράξη. Τελικά, δυο απ αυτούς αποφάσισαν να περάσουν το βράδυ τους στο κοιμητήριο. Περίμεναν και περίμεναν, και όταν έγινε σκοτάδι, η Αγία Ξένια εμφανίστηκε. Όλο το βράδυ, την παρακολουθούσαν να ανεβαίνει και να κατεβαίνει με τα τούβλα της, τους τοίχους της μισοτελειωμένης εκκλησίας.
Η εκκλησία που η Αγία Ξένια βοήθησε στο χτίσιμο είναι ακόμη στο κοιμητήριό του Smolensk και δίπλα της υπάρχει ένα μικροσκοπικό παρεκκλήσιο στο οποίο έχει ταφή. Προσκυνητές από όλη τη Ρωσία ακόμη έρχονται εκεί να προσευχηθούν και να ζητήσουν να τους βοηθήσει. Κατά τη διάρκεια των φρικτά δύσκολων χρόνων στη Ρωσία, όταν οι εκκλησίες ήταν κλειστές λόγω του ότι ο Κομουνισμός δεν ήθελε οι άνθρωποι να λατρεύουν το Θεό, προσκυνητές έρχονταν κρυφά στην Αγία Ξένια. Η πόρτα του παρεκκλησίου ήταν κλειδωμένη και δεν μπορούσαν να μπουν μέσα, έγραφαν τις προσευχές τους σε μικρά χαρτάκια και τα άφηναν μέσα στις ρωγμές των τοίχων. Στον Κομουνισμό δεν άρεσε αυτό καθόλου, αλλά σύντομα κατάλαβαν ότι είναι αδύνατον να σταματήσουν τους Χριστιανούς να αγαπάνε τους Αγίους, ή να σταματήσουν οι Άγιοι να τους βοηθούν!
Σαράντα πέντε χρόνια μετά το θάνατο του άντρα της, η Αγία Ξένια αναπαύθηκε εν ειρήνη, στην ηλικία των εβδομήντα ενός ετών, κάπου στα 1800 μ.Χ. Υποθέτουν ότι αναπαύθηκε μεταξύ των ετών 1806 μ.Χ. και 1814 μ.Χ. Δεν υπάρχει ακριβής πληροφορία σχετικά με αυτόν τον χρόνο και είναι αδύνατο να καθορίσουμε ακριβώς την χρονολογία του θανάτου της. Γνωρίζοντας την αγάπη και τον σεβασμό με τον οποίο την περιέβαλε ο κόσμος μπορούμε να υποθέσουμε με βεβαιότητα ότι η κηδεία της είχε μεγάλη επισημότητα και ότι πολύς κόσμος θα συγκεντρώθηκε, για να της δώσει τον τελευταίο χαιρετισμό.
Ο τάφος της, αμέσως, έγινε τόπος προσκυνήματος: έτσι πολλοί προσκυνητές έπαιρναν χώμα από τον τάφο της ως ευλογία και νέο χώμα έπρεπε να τροφοδοτείται τακτικά. Τελικά τοποθετήθηκε επάνω στον τάφο της μιά πλάκα από γρανίτη με την επιγραφή: «Εις το όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Εδώ αναπαύεται το σώμα της δούλης του Θεού, Ξένης Γκριγκόριεβνα, γυναικός του αυτοκρατορικού πρωτοψάλτη, συνταγματάρχου Ανδρέα Φεοντόροβιτς Πετρώφ. Χήρα σε ηλικία 26 ετών, μία προσκυνήτρια για 45 χρόνια, έζησε 71 χρόνια. Ήταν γνωστή με το όνομα Ανδρέα Φεοντόροβιτς».
Αυτά γράφονται στο λακωνικό επιτύμβιο πάνω στον τάφο της μακαρίας Ξένης, γραμμένα από ένα άγνωστο πρόσωπο.
Όμως και αυτή η πλάκα επίσης βαθμιαία χαράσσονταν και φθείρονταν από τους πιστούς. Έπειτα χτίστηκε στον τάφο της ένα εκκλησάκι με τις προσφορές των πιστών. Πολλοί πιστοί άρχισαν να γράφουν πιο τοίχους του ναϋδρίου διάφορα αιτήματα, ώστε αναγκάστηκαν να τον χρωματίσουν. Οι ιερείς έκαναν παννυχίδες στο ναό από νωρίς το βράδυ μέχρι αργά το πρωί.
Τα χέρια των αθεϊστών δεν σεβάστηκαν τον τόπο της αναπαύσεως της αγίας. Γι’ αυτό τα παράθυρα ήταν κλειστά με σανίδες και η είσοδος ήταν κλειστή, αλλά ο δρόμος προς το νεκροταφείο Σμόλενσκ ήταν πάντοτε ανοιχτός. Νέοι και γέροι πήγαιναν στο παρεκκλήσιο, ψιθύριζαν τα αιτήματά τους για βοήθεια και έσκυβαν στο έδαφος κοντά στον τάφο.
Και η μακαρία Ξένη τους βοηθούσε όλους.
Θαύματα, θεραπείες και εμφανίσεις της Αγίας Ξένιας συμβαίνουν και σήμερα σε εκείνους που επισκέπτονται τον τάφο της ή που απλά ζητάνε τις πρεσβείες της. Ο Θεός θεραπεύει πολλούς ανθρώπους από ασθένειες και πάθη μέσω των πρεσβειών της Αγίας Ξένιας. Αυτή τους βοηθά να βρουν δουλειά, σπίτι ή σύζυγο (όλα αυτά για τα οποία εκείνη απαρνήθηκε στην δική της ζωή). Η Αγία Ξένια δεν είχε σπίτι και έτσι γνωρίζει πόσο σκληρό είναι να έχεις ανάγκη ένα σπίτι και να ζεις άστεγος. στην εκκλησία την ημέρα της γιορτής της την καλούμε «άστεγη περιπλανώμενη», γιατί εγκατέλειψε νωρίς το σπίτι της για τον παράδεισο.
Πρόσφατα μια γυναίκα στην Αγγλία, νεοφώτιστη στην ορθοδοξία, έψαχνε να βρει σπίτι κοντά σε εκκλησία για να μπορεί να παρακολουθεί καθημερινά τη Θεία Λειτουργία. Αυτή και ο πνευματικός της προσευχήθηκαν στην Αγία Ξένια και ώ του θαύματος σε λίγες μέρες η γυναίκα αυτή βρήκε ένα διαμέρισμα σε ένα σπίτι ακριβώς δίπλα από την εκκλησία! Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού!
Ένα ευσεβή έθιμο είναι η προσφορά Τρισάγιου υπέρ αναπαύσεως του συζύγου της Αντρέα, για τον οποίο εκείνη προσευχόταν πυρετωδώς έως το τέλος της ζωής της.
Η Αγία Ξένια δοξάστηκε επίσημα πρώτα από την ορθόδοξη εκκλησία της Ρωσίας έξω από την Ρωσία, το 1978 μ.Χ. και μετέπειτα το 1988 μ.Χ. από το Πατριαρχείο της Μόσχας.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2020/01/24_24.html
<>
Οσία Βρεάκη εξ Ιρλανδίας. Ημέρα Μνήμης: 4 Ιουνίου.
Η Οσία Βρεάκη καταγόταν από την Ιρλανδία. Περί το 460 μ.Χ. ακολούθησε στην ιεραποστολή τον Άγιο Πατρίκιο (βλέπε 17 Μαρτίου), αλλά εργάσθηκε, επίσης, σε περιοχές του ποταμού Χάιλ της Κορνουάλης. Ο Θεός της δώρισε το χάρισμα της θαυματουργίας και κοιμήθηκε με ειρήνη.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/06/4_5.html
<>
Αγία Νιννοκία εκ Βρετανίας. Ημέρα Μνήμης: 4 Ιουνίου.
Η Οσία Νιννοκία έζησε στη Βρετανία τον 5ο αιώνα μ.Χ. και από την παράδοση θεωρείται θυγατέρα του Αγίου Μπρενθακίου του Μπρέκνοκ (τιμάται 6 Απριλίου).
Ακολούθησε τον Άγιο Γερμανό της Ωξέρρης (τιμάται 31 Ιουλίου), όπου αργότερα εκάρη μοναχή και έγινε ηγουμένη σε μονή της Αρμορίκης της Βρετάνης. Κοιμήθηκε με ειρήνη, το 467 μ.Χ., και ο Θεός της δώρισε, μετά την κοίμησή της, το χάρισμα της θαυματουργίας. Έτσι πολλοί πιστοί προσέτρεχαν στη μονή του Κουΐμπερ της Βρετάνης, για να θεραπευθούν.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/06/4.html
<>
Άγιος Ιωάννης του Beverley Αγγλίας. Ημέρα Μνήμης: 7 Μαΐου.
Ο Άγιος Ιωάννης ήταν Άγγλος επίσκοπος που έδρασε στο βασίλειο της Νορθουμβρίας. Ο Άγιος Ιωάννης λέγεται ότι γεννήθηκε από ευγενείς γονείς στο Χάρφαμ (Harpham). Έλαβε την εκπαίδευσή του στην Καντερβουρία (Canterbury) υπό την καθοδήγηση του Ανδριανού (Adrian), και όχι στην Οξφόρδη σύμφωνα με ορισμένες πηγές.
Ήταν μοναχός του Γουίτμπι (Whitby) υπό την ηγουμενία της Άγίας Χίλντα (Hilda) (τιμάται 17 Νοεμβρίου). Το 687 διετέλεσε Επίσκοπος του Έξαμ (Hexham) και έπειτα το 705 επίσκοπος Υόρκης (York). Θεμελίωσε την πόλη του Μπέβερλι χτίζοντας εκεί την πρώτη κατασκευή, ένα μοναστήρι.
Χειροτόνησε τον Άγιο Βέδα τον Σεβάσμιο (Bede) διάκονο και έπειτα ιερέα (τιμάται 26 Μαΐου). Ήταν υπεύθυνος για την ίδρυση του μοναστηριού στο Γουίτμπι όπου τελικά αποσύρθηκε εκεί το 717 μετά την παραίτησή του, και κοιμήθηκε εκεί 7 Μαΐου το 721. Η αγιοκατάταξη του έγινε το 1037.
Πολλά θαύματα αποδίδονται σε αυτόν κατά τη διάρκεια της ζωής του αλλά και μετά την κοίμησή του. Τα ιερά λείψανά του βρίσκονται κάτω από το ιερό του κυρίως ναού. Υπάρχει ένα δικό του πηγάδι με αγιασμένο νερό στο Χάρφαμ όπου γεννήθηκε.
<>
Άγιος Ουάλσταν του Τάβερχαμ, ο Γενναιόδωρος. Ημέρα Μνήμης: 30 Μαΐου.
Ο άγιος Ουάλσταν γεννήθηκε στο χωριό Bawburgh. Είχε βασιλική καταγωγή, ο πατέρας του ονομαζόταν Βενέδικτις και η μητέρα του Μπλίντα. Από νεαρή ηλικία, έδειξε μεγάλη αγάπη για το Θεό και το Ευαγγέλιο. Ήταν γεμάτος από τα χαρίσματα της ταπεινοφροσύνης μπροστά σε όσους βρίσκονταν υψηλά στην κοινωνία αλλά και σε όσους βρίσκονταν χαμηλά. Δεν είχε καθόλου υπερηφάνεια και κενοδοξία και προσπαθούσε με όλη του τη θέληση να είναι ταπεινός και απλοϊκός.
Όταν έφτασε στην ηλικία των δώδεκα, διαποτισμένος με τις ευαγγελικές διδαχές, «εκείνος ο οποίος δεν θα αποκηρύξει όλα όσα έχει, δεν μπορεί να είναι μαθητής Μου», ο Άγιος Ουάλσταν ανακοίνωσε ενάντια στη θέληση των δικών του πως απαρνείται κάθε δικαίωμα που έχει στο θρόνο. Έτσι προκειμένου να μπορεί να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην προσευχή και σε άλλα θέματα χωρίς τη λαμπρότητα του κόσμου, εγκατέλειψε τον τόπο της γέννησης του και δεν άργησε να φτάσει στα βορειότερα σημεία όσο γρηγορότερα μπορούσε.
Στο όνομα του Χριστού, ο Άγιος Ουάλσταν έγινε δούλος ενός κατοίκου του χωριού Τάβερχαμ ώστε να τον υπηρετεί ταπεινά σε όλα τα θέματα. Έδινε στους φτωχούς το φαγητό που προοριζόταν για τον ίδιο καθώς και τα ρούχα του και τα παπούτσια του τα έδωσε σε όσους τα είχαν ανάγκη. Ο ίδιος έμεινε ξυπόλητος εκθέτοντας τον εαυτό του σε πολλές κακοπάθειες.
Όταν κάποια μέρα ένας άπορος ζήτησε ελεημοσύνη από τον Άγιο, εκείνος του έδωσε τα υποδήματα του με τον όρο ο άπορος να μην φανερώσει την ελεημοσύνη σε κανέναν. Όμως η κακιά γυναίκα του άντρα τον οποίο υπηρετούσε ο Άγιος έμαθε για αυτή την ελεημοσύνη. Εκείνη την ώρα της ήρθε στο μυαλό μια δήθεν ανάγκη και έστειλε τον Άγιο Ουάλσταν ξυπόλυτο στο δάσος προκειμένου να μαζέψει κέδρους και γαϊδουράγκαθα και να τα φορτώσει σε ένα κάρο. Όμως ο παντοδύναμος Θεός, που υπερασπίζεται όλους τους πιστούς και όσους κινδυνεύουν, έκανε θαυματουργικά τον Άγιο να αντέχει να πατάει ξυπόλητος επάνω στους πιο αιχμηρούς κέδρους και να μην πληγώνεται καθόλου. Όταν η γυναίκα είδε το θαύμα, αναγνώρισε την ενοχή της και γονατίζοντας έκλαψε με δάκρυα μετανοίας μπροστά στα πόδια του Αγίου Ουάλσταν και ικέτευσε για συγχώρεση. Ο άνθρωπος του Θεού την σήκωσε στα πόδια της και συγχώρεσε κάθε κακό που του είχε προξενήσει.
Όταν ο αφέντης του είδε τα σημάδια και τα θαύματα τα οποία πραγματοποιούσε ο Άγιος, τον συμπάθησε και ανακοίνωσε δημοσίως πως θα τον έκανε κληρονόμο του. Ο άγιος Ουάλσταν αρνήθηκε αυτή την τιμή με όλη του την καρδιά.
Όταν κάποια Παρασκευή, ο Άγιος Ουάλσταν δρεπάνιζε με έναν σύντροφο του σε κάποιο ξέφωτο, Άγγελος Κυρίου του εμφανίστηκε και του είπε, «Αδερφέ Ουάλσταν, την τρίτη μέρα από σήμερα θα εισέλθεις στον Παράδεισο», και έπειτα εξαφανίστηκε. Ο Άγιος ευχαρίστησε το Θεό για την θεία αποκάλυψη και χωρίς καθυστέρηση εξομολογήθηκε και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων.
Όταν έφτασε η ώρα για την κοίμησή του, αυτή ήταν η Δευτέρα της επόμενης εβδομάδος, ο Άγιος πήγε ως συνήθως στην εξοχή για να εργαστεί στα χωράφια με τους συντρόφους του. Εκεί κάλεσε τον αφέντη του και άλλους συντρόφους και παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό. Πριν πεθάνει, ζήτησε το σώμα του να τοποθετηθεί σε ένα κάρο, να δέσουν σε αυτό δύο ταύρους χωρίς οδηγό και να αφήσουν το κάρο να πάει όπου θέλει ο Θεός. Αφού είπε αυτό παρέδωσε το πνεύμα του στον Παντοδύναμο Θεό. Ήταν 30 Μαΐου του 1016.
Όσοι βρίσκονταν εκεί τοποθέτησαν το σώμα του Αγίου Ουάλσταν στο κάρο όπως είχε ζητήσει, και οι ταύροι πήραν το δρόμο για το δάσος Costessey. Όταν οι ταύροι με το τίμιο σώμα μπήκαν μέσα σε μία λίμνη με πολύ βαθιά νερά, οι ρόδες του κάρου διέσχισαν το νερό επιπλέοντας στην επιφάνεια σαν να πατούσαν σε στέρεη γη.
Συνέβη και ένα άλλο θαύμα. Όταν οι ταύροι σταμάτησαν για λίγο στην κορυφή ενός λόφου με το σώμα του Αγίου μέσα στο κάρο, ανέβλυσε μία πηγή με νερό και χάρη στη θεία πρόνοια βρίσκεται ακόμη εκεί.
Οι ταύροι κατέβηκαν από εκείνο το σημείο με το πολύτιμο σώμα και κατευθυνθήκαν προς το χωριό Bawbugh. Όταν πλησίαζαν στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται θαμμένο το σώμα, έκαναν μια ακόμη στάση σε ένα σημείο εκεί κοντά και χάρη στη θεία πρόνοια ανέβλυσε μια ακόμη πηγή της οποίας το νερό θεράπευε πυρετούς και άλλες ασθένειες και βρίσκεται ακόμη εκεί. Το σώμα του Αγίου Ουάλσταν τοποθετήθηκε στην εκκλησία του Bawbugh, η οποία είναι αφιερωμένη στο όνομα του και ο Θεός επιτελεί εκεί πολλά θαύματα με τις μεσιτείες του Αγίου.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/04/30.html
<>
Άγιος Ουίγκσταν ο εν Αγγλία, βασιλιάς της Μερκίας. Ημέρα Μνήμης: 1η Ιουνίου.
Ο Άγιος Ουίγκσταν (Wigstan, πέθανε το 849), βασιλιάς της Μερκίας (840) ήταν γιος και διάδοχος του Ουίγκμουντ της Μερκίας και της Έλφλιντ της Μερκίας κόρης του Κέολγουλφ Α΄ της Μερκίας. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τον Ουίγκσταν από πηγές της εποχής του όπως και για όλους τους τελευταίους βασιλείς βασιλείς της Μερκίας μετά την εξάλειψη του Οίκου του Ικέλ, οι παππούδες του ήταν αντίστοιχα οι Ουίγκλαφ της Μερκίας και ο Κέολγουλφ Α΄.
Ο πατέρας του Ουίγκμουντ ο οποίος είχε συμβασιλεύσει με τον παππού του Ουίγκλαφ πέθανε από δυσεντερία πιθανότερα πριν από αυτόν αφήνοντας τον μικρό Ουίγκσταν διάδοχο του παππού του (840). Ο Ουίγκσταν ωστόσο σύντομα αρνήθηκε την βασιλεία παραιτήθηκε την ίδια χρονιά για να γίνει μοναχός αφήνοντας τον θρόνο της Μερκίας στον μεγάλο θείο του Μπέορθγουλφ της Μερκίας. Ο νέος βασιλιάς Μπέορθγουλφ αργότερα ζήτησε σαν σύζυγο για τον γιο του Μπέορτρικ την χήρα μητέρα του Ουίγκσταν Έλφλιντ, ο ίδιος ο Ουίγκσταν αρνήθηκε λόγω της συγγένειας που είχαν μεταξύ τους. Ο οργισμένος Μπέορθγουλφ αποφάσισε να εκδικηθεί, ο Μπέορτφριθ δεύτερος γιος του Μπέορθγουλφ επισκέφτηκε τον Ουίγκσταν στο μοναστήρι με φιλικές τάχα διαθέσεις, όταν χαιρετήθηκαν τον χτύπησε με το μαχαίρι στο κεφάλι και στην συνέχεια ο υπηρέτης του τον σκότωσε με το ξίφος του.
Ο Φλωρέντιος του Γούστερ αναφέρει: "Ο Μπέορτφριθ γιος του βασιλιά της Μερκίας Μπέορθγουλφ αποφάσισε να δολοφονήσει τον ξάδελφο του Άγιο Ουίγκσταν την 1η Ιουλίου παραμονή της Πεντηκοστής. Οι δυο ήταν εγγόνια βασιλέων της Μερκίας ο Ουίγκσταν του Ουίγκλαφ της Μερκίας και ο Μπέορθγουλφ του Μπέορνγουλφ της Μερκίας, η μητέρα του Ουίγκσταν ήταν κόρη του παλιότερου βασιλιά Κέολγουλφ Α΄. Μετά τον φόνο η σωρός του Ουίγκσταν μεταφέρθηκε στο Ρέπτον για να ταφεί, ένα διάσημο μοναστήρι εκείνης της εποχής στο οποίο είχε ταφεί ο παππούς του Ουίγκλαφ. Πολλά θαύματα καταγράφηκαν αμέσως στον τόπο της μαρτυρικής δολοφονίας του, μια στήλη φωτός εμφανίστηκε μέχρι τον ουρανό και παρέμεινε ορατή από τους κατοίκους 30 μέρες."
Ο τόπος του μαρτυρικού θανάτου του Ουίγκσταν ήταν πιθανότατα το Σροπσάιρ αλλά έχουν προταθεί από τους ιστορικούς και άλλες τοποθεσίες όπως το Λέστερσιρ και το Κεϊμπριτζσάιρ τόποι στους οποίους λατρεύεται η αγιότητα του. Το Ρέπτον, ο τόπος ταφής του έγινε ο διάσημος τόπος λατρείας του Αγίου μέχρι την εποχή που ο Κνούτος μετέφερε τα οστά του στο αβαείο του Ίβσαμ. Ο Ντομινίκ του Ίβσαμ, ηγούμενος του αβαείου του Ίβσαμ έγραψε τον 12ο αιώνα ένα έργο σχετικά με την ζωή του Αγίου Ουίγκσταν. Το αβαείο κατεδαφίστηκε τον 16ο αιώνα την εποχή της θρησκευτικής Μεταρρύθμισης μαζί με πολλά άλλα αβαεία στην Αγγλία εκείνη την εποχή, στην ενοριακή εκκλησία του Σροπσάιρ ανακαλήφτηκε ο διάσημος γυάλινος πυλώνας στον τόπο που εκτοξεύτηκε προς τον ουρανό το θείο φώς μετά την δολοφονία του.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/04/1.html
<>
Ἁγίος Ἰσίδωρος Ἐπίσκοπος Σεβίλλης. Ήμέρα Μνήμης: 4 Ἀπριλίου.
῾O ἐν Ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Ἰσίδωρος ἦταν γόνος πριγκιπικῆς οἰκογενείας τῆς Καρθαγένης τῆς Ἱσπανίας.
Τὸ 552, τὰ στρατεύματα τοῦ Αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ κατέλαβαν τὴν Καρθαγένη καὶ οἱ γονεῖς του κατέφυγαν στὴν πόλι Ἵσπαλι, τὴν μετέπειτα Σεβίλλη, μία ἀπὸ τὶς πλέον σημαντικὲς πόλεις τοῦ Βασιλείου τῶν Βησιγότθων μὲ πρωτεύουσα τὸ Τολέτουμ (νῦν Τολέδο, Toledo), μαζὶ μὲ τὰ δύο πρῶτα τους τέκνα, τὸν Ἅγιο Λέανδρο (τιμάται 26 Φεβρουαρίου) καὶ τὴν Φλωρεντῖνα (τιμάται 20 Ιουνίου).
Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη συνυπῆρχαν στὸ Βασίλειο Ὀρθόδοξοι καὶ Ἀρειανοί, οἱ τελευταῖοι δὲ εἶχαν τὴν ὑποστήριξι τοῦ φανατικοῦ Βασιλέως Λεοβιγκίλδου (568-586).
Στὴν Σεβίλλη, ἐγεννήθησαν ὁ Φουλγέντιος (τιμάται 4 Ιανουαρίου) καὶ ὁ Ἰσίδωρος (μετὰ τὸ 560), ὁ νεώτερος τῆς οἰκογενείας.
Διηγοῦνται, ὅτι ἡ τροφός του ἄφησε κάποτε τὸν Ἰσίδωρο, ἀκόμη σπαργανωμένο βρέφος, πλησίον σὲ ἕνα δένδρο τοῦ κήπου. Ἕνα σμάρι μελισσῶν ἐκύκλωσε τὸ βρέφος καὶ ἄφησε στὰ χείλη του λεπτότατο ἴχνος μελιοῦ, τὸ ὁποῖο ἦταν μία προτύπωσις τῆς μελίρρυτης εὐφράδειας τοῦ Ἁγίου.
Ὅταν ἐκοιμήθη ὁ πατέρας τους, ὁ Λέανδρος, ἤδη Ἡγούμενος τῆς Μονῆς τῆς Σεβίλλης, καὶ φίλος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου (τιμάται 12 Μαρτίου), ἔγινε κηδεμὼν τοῦ μικροῦ ἀδελφοῦ του καὶ ἐφρόντιζε ἐπιμελῶς ὁ ἴδιος γιὰ τὴν μόρφωσί του, μαζὶ μὲ ἐκείνη τῶν υἱῶν του Βασιλέως, Ἑρμενεγκίλδο καὶ Ρεκχαρέδο.
Μία ἡμέρα, ὁ Ἰσίδωρος ἐδραπέτευσε ἀπὸ τὸ σχολεῖο γιὰ νὰ ἀποφύγη τὶς ἐπιπλήξεις τοῦ ἀδελφοῦ του. Ἐστάθη γιὰ νὰ ξεκουρασθῆ δίπλα σὲ ἕνα πηγάδι καὶ μὲ παιδικὴ περιέργεια παρατηροῦσε τὶς αὐλακιὲς στὸ φιλιατρό. Μία γυναίκα, ἡ ὁποία ἦλθε νὰ ἀντλήση νερό, τοῦ ἐξήγησε, ὅτι τὸ σκοινὶ τοῦ κουβᾶ ἔγλυψε τὴν πέτρα καὶ κατέληξε νὰ τὴν αὐλακώση. Ὁ μικρὸς Ἰσίδωρος κατενόησε τότε ὅτι, ἂν ἦταν δυνατὸ στὸ σχοινὶ νὰ αὐλακώση τὴν πέτρα, τότε θὰ ἦταν δυνατὸ στὸν ἴδιο, μὲ φιλόπονη μελέτη, νὰ κατανικήση τὴν δυσχέρεια τῆς διανοίας του.
Ἐπέστρεψε πλησίον τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ ἄρχισε μὲ ἀπαράμιλλο ζῆλο νὰ ἐγκολπώμεται ὅλες τὶς γνώσεις καὶ ἐπιστῆμες τῆς ἐποχῆς του.
Τὸ ἔτος 576, ὁ Ἅγιος Λέανδρος ἐκλέγεται Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Βετικῆς μὲ ἕδρα τὴν Σεβίλλη. Ἐκτὸς τῶν ποιμαντικῶν καὶ λειτουργικῶν δραστηριοτήτων, ἐργάσθηκε ἀόκνως, ὥστε ἡ Σεβίλλη νὰ γίνη ἕνα λαμπρὸ πολιτιστικὸ κέντρο.
Στὴν Βιβλιοθήκη τῆς Ἐπισκοπῆς συγκεντρώνει πολλὰ χειρόγραφα, ἐκκλησιαστικὰ καὶ τῆς θύραθεν σοφίας, ἀπὸ τὴν Ρώμη, τὴν Κωνσταντινούπολι καὶ τὴν Ἀφρική.
Ὁ δὲ Ἅγιος Ἰσίδωρος ἐπρόκοψε τόσο πολὺ στὴν κατ᾿ ἄμφω γνῶσι καὶ σοφία, ὥστε ὑπερέβη τοὺς διδασκάλους του καὶ ἔγινε ὁ σοφώτερος ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς του, σὲ βαθμὸ ὥστε πολλοὶ ἤρχοντο ἀπὸ μακριὰ γιὰ νὰ ἀκούσουν τοὺς λόγους του.
Συνεργὸς στὸ ποιμαντικὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Λεάνδρου, ἀντεστάθη σθεναρῶς στὸν φανατικὸ αἱρετικὸ Βασιλέα Λεοβίγιλδο καὶ ἐργάσθηκε δραστήρια γιὰ τὴν μεταστροφὴ τῶν ἀρειανοφρόνων Γότθων.
Ὁ Ἅγιος Λέανδρος μετέστρεψε στὴν Ὀρθοδοξία τὸν πρεσβύτερο υἱὸ τοῦ Βασιλέως, Ἑρμενεγκίλδο, ὁ ὁποῖος ἐμαρτύρησε γιὰ τὴν ὁμολογία του τὸ Μεγάλο Σάββατο, 13ην Ἀπριλίου 584. Ὁ δὲ Λέανδρος ἐξωρίσθη καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐξορίας του, ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ἀνέλαβε ἐξ ὁλοκλήρου τὴν ὑπεράσπισι τῆς ἀληθοῦς Πίστεως καὶ τῶν συμφερόντων τῆς Ἐκκλησίας.
Τὴν 21ην Ἀπριλίου 586 ὁ Βασιλεὺς Λεοβίλγιδος ἐτελεύτησε μετὰ ἀπὸ ὀδυνηρὰ νόσου. Εἶχε μετανοήσει γιὰ τὴν ἀπανθρωπία του καὶ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ ἀνακαλέσουν τὸν Ἅγιο Λέανδρο, προκειμένου νὰ γίνη ὁδηγὸς καὶ στήριγμα τοῦ διαδόχου του, Ρεκχαρέδου Α' (586-601).
Πράγματι, ὁ νέος Βασιλεὺς ἀσπάσθηκε τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τρία ἔτη ἀργότερα προΐστατο μετὰ τοῦ Ἁγίου Λεάνδρου τῆς Γ' Συνόδου τοῦ Τολέδου (8η Μαΐου 589), ὅπου διακηρύττεται ἡ μεταστροφὴ ὅλων τῶν Ἀρειανῶν τῆς χώρας στὴν Ὀρθοδοξία.
Μετὰ τὴν Σύνοδο τοῦ Τολέδου (589), ὁ Ἰσίδωρος ἀπεσύρθη σὲ Μονή, ὅπου ἀφιερώθηκε στὴν ἡσυχία, τὴν μελέτη καὶ τὴν προσευχή. Σύντομα ὅμως ἐκοιμήθη ὁ Ἅγιος Λέανδρος (600) καὶ ὁ Ἰσίδωρος ὑποχρεώθηκε νὰ δεχθῆ τὴν χειροτονία εἰς Ἐπίσκοπον Σεβίλλης, ὡς πρώτης ἕδρας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἱσπανίας.
Ἐγκαινιάζεται πλέον γιὰ τὴν Ἱσπανία τῶν Βησιγότθων καὶ τὴν Ἐκκλησία της μία νέα περίοδος, ἡ ὁποία ἐπωνομάσθη Ἰσιδωριανὴ Ἀναγέννησις, χαρακτηριζομένη ἀπὸ μία στενὴ συμμαχία Ἐκκλησίας καὶ Βασιλέως: rex, gens, patria (ἕνας βασιλεύς, μία πίστις, ἕνας νόμος), εἶναι ἤδη ἕνα ἱσπανικὸ γνωμικό.
Κατὰ τὰ σαράντα χρόνια τῆς ἐπισκοπικῆς του θητείας, ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ὑπῆρξε παρηγορητὴς τῶν χειμαζομένων, καταφύγιο τῶν δεινοπαθούντων, ὑπέρμαχος τῆς δικαιοσύνης. Ἰδιαιτέρα ἦταν ἡ μέριμνά του γιὰ τὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες, ὥστε ἐφρόντιζε νὰ τελοῦνται μὲ τρόπο ἀντάξιο τῆς θείας Δόξης· γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ θεωρεῖται, ὅτι ἦταν ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος καθιέρωσε τὸ λεγόμενο Μοζαραβικὸ Λειτουργικὸ Τυπικό.
Ἐπολέμησε σθεναρῶς τὸν προσυλιτισμὸ ἐκ μέρους τῶν Ἑβραίων, χωρὶς ὅμως νὰ συγκατεθῆ στὸν διωγμὸ αὐτῶν. Ἐπέκρινε τὶς μεθόδους (ἀπέλασις καὶ δέσμευσις τῶν ὑπαρχόντων) τοῦ ζηλωτοῦ Βασιλέως Σισεμπούντου (612-621), γιὰ τὸν ὁποῖο ἔγραψε: « Ἤθελε νὰ ἐπιβάλη μὲ ἐξαναγκασμὸ αὐτό, τὸ ὁποῖο ἔπρεπε νὰ ἐπιτευχθῆ διὰ τῆς πειθοῦς καὶ τῆς φωτεισμένης λογικῆς».
Πλήθη κόσμου προσήρχοντο γιὰ νὰ ἀντλήσουν ἀπὸ τὴν σοφία του, ἡ ὁποία ὑπερεῖχε, λέγεται, ἐκείνης τοῦ Σολομῶντος, καὶ νὰ ἀκούσουν τὰ κηρύγματά του, τὰ ὁποῖα πολὺ συχνὰ ἐπεβεβαιώνοντο ἀπὸ θαύματα.
Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Β' Συνόδου τῆς Σεβίλλης (619), τῆς ὁποίας προήδρευσε, ἀναίρεσε μὲ τρόπο ἐκπληκτικὸ τὰ ἐπιχειρήματα ἑνὸς αἱρετικοῦ μονοφυσίτου ὀπαδοῦ τοῦ Σεβήρου καὶ ἐνώπιον πάντων ἐθεράπευσε ἕναν τυφλό, ἀγγίζων αὐτὸν ἁπλῶς μὲ τὸ γάντι του.
Ἵδρυσε μεγάλο ἀριθμὸ Μονῶν καὶ διωργάνωσε στὴν Σεβίλλη Σχολὴ γιὰ τὴν ἐπιμόρφωσι τῶν Κληρικῶν, ὅπου ἐδίδασκε εὐχαρίστως καὶ ὁ ἴδιος. Κανένα γνωστικὸ ἀντικείμενο δὲν τοῦ ἦταν ξένο, καὶ ἄφησε κληρονομιὰ ἕναν ἐντυπωσιακὸ ἀριθμὸ πραγματειῶν κάθε εἴδους, οἱ ὁποῖες ἀπετέλεσαν τὴν κύρια πηγὴ τῆς γνώσεως στὴν Δύσι κατὰ τὸν Μεσαίωνα.
Σὲ μεγάλη ἡλικία, ὁ Ἅγιος Ἐπίσκοπος προσεβλήθη ἀπὸ σοβαρὰ ἀσθένεια. Διεμοίρασε τότε ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του σὲ ἐλεημοσύνες καὶ προετοιμάσθη μὲ προσευχὴ καὶ μετάνοια, προλέγων τὴν θλιβερὰ δοκιμασία, ἡ ὁποία ἐπέκειτο γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἱσπανίας, δηλαδὴ τὴν κατάκτησι τῆς χώρας ὑπὸ τῶν Μουσουλμάνων.
Τέσσερεις ἡμέρες πρὸ τῆς μακαρίας ἐκδημίας του, διέταξε νὰ τὸν μεταφέρουν στὸν Καθεδρικὸ Ναό, ὅπου ἐξαπλωμένος ἐπὶ τέφρας καὶ σποδοῦ στὸ κέντρο τοῦ Ναοῦ, φορῶν ἕναν τρίχινο χιτῶνα, ἐπεκαλέσθη τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου μὲ μιὰ σεμνὴ καὶ μεγαλειώδη προσευχή, λέγων μεταξὺ ἄλλων: «Δι᾿ ἐμέ, Κύριε, καὶ ὄχι γιὰ τοὺς δικαίους, καθιέρωσες ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τὸ σωτηριῶδες λουτρὸ τῆς Μετανοίας…».
Ἀφοῦ ἔλαβε τὴν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν ἀπὸ κάποιον ἀπὸ τοὺς παρισταμένους Ἐπισκόπους, ἐζήτησε νὰ τὸν βοηθήσουν ὅλοι μὲ τὶς προσευχές τους, ἀντήλλαξε τὸν ἀσπασμὸ τῆς ἀγάπης μὲ τοὺς Ἱερεῖς, προσηυχήθη ὑπὲρ τοῦ λαοῦ καὶ κατόπιν ἐπέστρεψε στὸ κελλί του, ὅπου ἐκοιμήθη ἐν σιωπῇ τὴν 4η Ἀπριλίου 636.
Ἡ Σύνοδος τοῦ Τολέδου (653) συναρίθμησε αὐτὸν μὲ τοῦς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸν ὠνόμασε Ἔξοχο Διδάσκαλο (Doctor Egregius).
Τὸ ἱερὸ Σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου κατετέθη ἀρχικῶς ἀνάμεσα σὲ ἐκεῖνα τῶν Ἁγίων Λεάνδρου καὶ Φλωρεντίνης στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῆς Σεβίλλης. Ἀργότερα, μὲ τὴν ἄδεια τοῦ μουσουλμάνου ἄρχοντος τῆς Σεβίλλης, Ἀββὰδ Β' Ἀμποὺ Ἂμ (1042-1069), ὁ ὁποῖος ἐσέβετο τὸν Χριστιανισμό, τὰ σεπτά του Λείψανα μετεφέρθησαν στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ τῆς πόλεως Λεόν, ὥστε νὰ εὑρεθοῦν σὲ χριστιανικὴ χώρα. Τὸ ἔτος 1063 ὁ Ναὸς ἀφιερώθηκε πλέον στὸν Ἅγιο Ἱεράρχη.
Τὰ πολυάριθμα ἔργα τοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου ἔχουν ἐγκυκλοπαιδικὸ χαρακτῆρα. Ἦταν ὁ οἰκουμενικὸς ἐπιστήμων τοῦ πρωΐμου Μεσαιῶνος, ὅπως τὸ μαρτυρεῖ τὸ πλέον περίφημο ἔργο του, «Ἐτυμολογίαι ἢ Περὶ τῆς τῶν πραγμάτων ἀρχῆς» (20 βιβλία, PL 82, 73-728), τὸ ὁποῖο εἶχε εὐρυτάτη διάδοσι ἀνὰ τοὺς αἰῶνες μέχρι τὴν Ἀναγέννησι καὶ συγκεντρώνει ὅλες τὶς γνώσεις τῆς ἐποχῆς του. Σὲ αὐτὸν ὀφείλει ἡ Δύσις, πολὺ πρὶν τοὺς Ἄραβες, τὴν γνωριμία της μὲ τὸ ἔργο τοῦ Ἀριστοτέλους.
<>
Ἅγιος Νικήτιος Ἐπίσκοπος Λουγδούνου. Ήμέρα Μνήμης: 2 Ἀπριλίου.
῾O ἐν Ἁγίοις πατὴρ ἡμῶν Νικήτιος ἐγεννήθη στὴν Βουργουνδία (περιοχὴ τῆς ἀνατολικῆς Γαλλίας), τὸ ἔτος 513 σὲ ἀρχοντικὴ καὶ πολὺ εὐσεβῆ οἰκογένεια. Ὁ πατέρας του Φλωρέντιος ἐσκέπτετο μάλιστα νὰ δεχθῆ τὴν ἐκλογή του στὴν Ἐπισκοπὴ τῆς Γενεύης, μετὰ τὴν γέννησι τοῦ τρίτου αὐτοῦ τέκνου. Ἀλλὰ ἡ θεοσεβὴς σύζυγός του Ἄρτεμις τοῦ ἀπεκάλυψε, ὅτι εἶχε λάβει πληροφορία ὅτι τὸ παιδί, τὸ ὁποῖο ἔμελλε νὰ γεννηθῆ θὰ ἐγίνετο Ἐπίσκοπος. Ὁ Φλωρέντιος ἀπεφάσισε τότε νὰ μὴν ἀναλάβη ἄλλη διακονία, παρὰ μόνο νὰ φροντίση γιὰ τὴν διαπαιδαγώγησι τοῦ υἱοῦ του.
Ὁ Νικήτιος, τόσο ἀπὸ τὰ φυσικά του χαρίσματα, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν φροντίδα καὶ ἀνατροφὴ τῶν εὐσεβῶν γονέων του, ἐφάνη πολὺ ἐνωρὶς ἕτοιμος νὰ ἀναλάβη τὰ βαρύτερα ἀξιώματα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ λόγῳ τῆς μεγάλης του ταπεινοφροσύνης παρέμεινε στοὺς χαμηλοτέρους βαθμοὺς τῶν διακονιῶν.
Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα του, ὁ Νικήτιος συνέχισε νὰ ζῆ μίαν εὐσεβῆ καὶ εἰρηνικὴ ζωὴ πλησίον τῆς μητρός του. Υἱὸς ὑπάκουος καὶ ἀφωσιωμένος, ἀπεχθάνετο τὴν ἀργία, τοῦ ἄρεσε δὲ νὰ συμμετέχη μὲ τοὺς λοιποὺς ὑπηρέτες στὶς ταπεινὲς ἐργασίες. Δὲν ἐδίσταζε νὰ ἐκτελῆ χειρονακτικὲς ἐργασίες, ἀκολουθῶν τὶς συμβουλὲς τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου.
Κάποτε, ἐμφανίσθηκε στὸ πρόσωπό του ἕνας κακοήθης ὄγκος, ὁ ὁποῖος ἐμεγάλωσε καὶ ἐρεθίσθη τόσο πολύ, ὣστε νὰ θέση σὲ κίνδυνο τὴν ζωή του. Ἡ μητέρα του, ἡ ὁποία ἔτρεφε μεγάλη εὐλάβεια πρὸς τὸν Ἅγιο Μαρτῖνο τῆς Τουρώνης (τιμάται 12 Νοεμβρίου), τὸν ἐπεκαλέσθη μὲ μεγάλη ζέσι. Τὸ παιδὶ διηγήθηκε, ὅτι κατὰ τὴν δευτέρα ἡμέρα «ὁ μακάριος Μαρτῖνος μὲ ἐσφράγισε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, καὶ μὲ διέταξε νὰ σηκωθῶ, διότι δὲν εἶμαι πλέον ἄρρωστος». Παρέμεινε μόνο μία ἄσχημη οὐλή, ἡ ὁποία ἔδωσε καθ᾿ ὅλον τὸν χρόνο τῆς ζωῆς του μαρτυρία γιὰ τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας του.
Σὲ ἡλικία τριάντα ἐτῶν, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Ἀγρικολάου (τιμάται 26 Φεβρουαρίου), Ἐπισκόπου Καβιλλόνου (σήμερα Σαλὸν-σὺρ-Σόν).
Παρὰ τὶς ποιμαντικὲς καὶ λειτουργικές του ὑποχρεώσεις, συνέχισε νὰ ἐργάζεται ἐκ τῶν ἰδίων χειρῶν αὐτοῦ, προκειμένου νὰ βοηθῆ τοὺς πτωχούς, ὅπως διδάσκει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.
Ἔδειχνε ἰδιαίτερη ἔγνοια γιὰ τὴν νεοελαία καὶ ἀνέτρεφε ὅλα τὰ παιδιὰ τῶν συγγενῶν καὶ ὑπηρετῶν του μὲ τὰ νάματα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ ἰδίως τῶν Ψαλμῶν. Τοὺς προέτρεπε νὰ ἀγαποῦν τὴν ἁγνότητα. Διὰ μέσου τῆς ἁγίας αὐτῆς φροντίδος καὶ τῶν δραστηριοτήτων αὐτῶν ὁ ἅγιος Πρεσβύτερος Νικήτιος ἐτοιμάζετο γιὰ τὴν Ἀρχιερωσύνη.
Κατὰ τὸ ἔτος 550, σὲ μία Σύνοδο στὸ Παρίσι, ὁ θεῖος του, Ἅγιος Σακερδὸς (τιμάται 12 Σεπτεμβρίου), Ἀρχιεπίσκοπος Λουγδούνου (νῦν Λυών), ἔπεσε βαρειὰ ἄρρωστος.
Ὁ Βασιλεὺς Χιλδεβέρτος ὁ Πρεσβύτερος - υἱὸς τοῦ Χλωδοβίκου και τῆς Ἁγίας Κλοτίδης (τιμάται 3 Ιουνίου) - ἦλθε νὰ τὸν ἐπισκεφθῆ καὶ ὁ Ἀρχιερεὺς τοῦ εἶπε: «Ζητῶ νὰ μὲ διαδεχθῆ ὡς Ἐπίσκοπος τοῦ Λουγδούνου ὁ Πρεσβύτερος Νικήτιος, ὁ ἀνηψιός μου. Δύναμαι νὰ δώσω μαρτυρία, ὅτι εἶναι ἁγνὸς καὶ σώφρων, ὅτι ἀγαπᾶ τοὺς Ναοὺς τοῦ Χριστοῦ μας, ὅτι εἶναι φύσει ἐλεήμων, καὶ ὅτι γενικὰ ἐπιμελεῖται τόσο στὰ ἔργα του ὅσο καὶ στὸ ἦθος του νὰ ἐνεργῆ ὅπως ἁρμόζει στοὺς ἀληθινοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ». Ἀπάντησε ὁ Βασιλεύς: «Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γενηθήτω!».
Οὕτως, ὁ Νικήτιος ἐχειροτονήθη Ἐπίσκοπος Λουγδούνου μὲ τὴν σύμφωνο γνώμη ὅλου τοῦ Κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ. Ἦτο τότε περίπου σαράντα ἐτῶν.
Ἀρχιεπίσκοπος συνετός, τίμιος και προικισμένος μὲ πολλὰ χαρίσματα, ἀληθὴς μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ, φίλος τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ὁμόνοιας, πάντοτε πρόθυμος νὰ συγχωρή, ἀλλὰ χωρὶς ἀδυναμία.
Ὁ Ἅγιος Νικήτιος ἔδειχνε σὲ ὅλους καὶ σὲ ὅλα μία φιλανθρωπία ὑπερφυσική. Ἐφρόντιζε, συμμετέχων καὶ ὁ ἴδιος στὶς ἐργασίες, νὰ οἰκοδομοῦνται Ναοί, νὰ ἐπιδιορθώνωνται οἰκίες, νὰ σπείρωνται οἱ ἀγροὶ καὶ νὰ φυτεύωνται ἀμπέλια, χωρὶς νὰ ἀμελήση ποτὲ τὸ ἔργο τῆς προσευχῆς.
Ἂν κάποιος τὸν ἔβλαπτε, συγχωροῦσε αὐτὸν ἀμέσως, ἢ ἄν τὸ ἀπαιτοῦσε ἡ περίπτωσις, ἔβαζε κάποιον ἄλλον νὰ μεσιτεύση ὑπὲρ τοῦ ὑπαιτίου.
Μία φορά, διηγεῖται ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, Ἐπίσκοπος Τουρώνης (τιμάται 17 Νοεμβρίου, 539-594), ἔστειλε τὸν Πρεσβύτερο Βασίλειο στὸν Κόμητα Ἀρμαντάριο, τὸν τότε Δικαστὴ τῆς πόλεως τοῦ Λουγδούνου, νὰ τοῦ εἰπῆ: «Ὁ Ποιμενάρχης μας ἔχει κρίνει καὶ τακτοποιήσει τὴν τάδε ὑπόθεσι, ἡ ὁποία ὡστόσο ἐπανέρχεται καὶ Σᾶς προειδοποιεῖ, νὰ μὴν ἀσχολῆσθε μὲ αὐτήν».
Ὁ Κόμης πλήρης θυμοῦ, ἀπάντησε: «Πήγαινε νὰ τοῦ εἰπῆς, ὅτι πολλὲς ἀπὸ τὶς ὑποθέσεις, τὶς ὁποῖες ἀναφέρθηκαν πρῶτα σὲ αὐτόν, θὰ τακτοποιηθοῦν μὲ τὴν ἀπόφασι ἄλλου».
Ὁ Πρεσβύτερος ἐπέστρεψε καὶ μετέφερε ἁπλᾶ τὸ πρᾶγμα, ὅπως τὸ εἶχε ἀκούσει. Ὁ Ἅγιος Νικήτιος στενοχωρήθηκε καὶ τοῦ εἶπε: «Ἀληθῶς, δὲν θὰ λάβης εὐλογίες ἀπὸ τὸ χέρι μου, ἐπειδὴ ἔφερες εἰς τὰ ὦτα μου λόγους, τοὺς ὁποίους ὁ θυμὸς ἀπήγγειλε».
Τὴν στιγμὴ ἐκείνη ἐκάθητο στὸ τραπέζι, ἐγὼ (διηγεῖται ὁ Γρηγόριος), εὑρισκόμουν δίπλα του, ἀριστερά του, ὡς Διάκονος τότε, καὶ μοῦ εἶπε χαμηλοφώνως: «Εἰπὲ στοὺς Ἱερεῖς νὰ μὲ παρακαλέσουν γι᾿ αὐτόν». Τοὺς εἶπα αὐτό, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ὡμίλησε, διότι δὲν ἐκατάλαβαν τὴν πρόθεσι τοῦ Ἁγίου. Τότε ὁ Ἅγιος μοῦ εἶπε: «Λοιπόν, πρέπει Ἐσὺ νὰ σηκωθῆς καὶ νὰ μὲ παρακαλέσης γι᾿ αὐτόν».
Σηκώθηκα ἔντρομος, καὶ πεσὼν ἀσπάσθηκα τὰ γόνατά του, μεσιτεύων γιὰ τὸν Πρεσβύτερο. Ἐδέχθη τὴν παράκλησι καὶ δίδων εἰς αὐτὸν τὶς εὐλογίες, εἶπε: «Ἀδελφοί, τὰ περιττὰ λόγια, οἱ ἀγενεῖς γογγυσμοὶ ἂς μὴν φθάνουν στὰ ὦτα μου. Δὲν εἶναι πρέπον λογικοὶ ἄνθρωποι νὰ θυμηθοῦν τὰ μάταια λόγια παραλόγων ἀνθρώπων. Μόνο νὰ προσπαθήσετε νὰ ἀποστομώσετε μὲ τὰ ἐπιχειρήματά Σας ὅσους ἐπιχειροῦν νὰ στήσουν παγίδες ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας.
Ὅσο γιὰ τὰ ἀνόητα λόγια, δὲν τὰ ὑπολογίζω, δὲν θέλω κἂν νὰ τὰ ἀκούσω». Μακάριος ἄνθρωπος, ὁ θέλων πάσῃ δυνάμει νὰ ἀποφύγη τὸ σκάνδαλο!
Ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης ἐκυβέρνησε τὴν ἐπιφανῆ Μητρόπολι τοῦ Λουγδούνου ἐπὶ περίπου εἴκοσι δύο ἔτη. Συμμετεῖχε ἐνεργὰ στὴν δευτέρα Σύνοδο τοῦ Λουγδούνου, τὸ 567, ὅπου καὶ συνέβαλε στὴν ἀποκατάστασι τῆς τάξεως στὴν Ἐκκλησία τῆς Γαλατίας.
Τέλος, ἀφοῦ ἐτακτοποίησε τὰ τῆς Μητροπόλεως καὶ συνέταξε τὴν Διαθήκη του,
ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ σὲ ἡλικία ἑξήντα ἐτῶν, τὴν 2αν Ἀπριλίου 573.
Ἐνεταφιάσθη στὸν ἱερὸ Ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου καὶ τῶν 48Μαρτύρων, τὸν ὁποῖον εἶχε ἀνεγείρει ὁ Ἅγιος Εὐχέριος (τιμάται 16 Νοεμβρίου, 450) προκειμένου νὰ φυλάσσωνται ἐκεῖ τὰ ἅγια Λείψανα τῶν ἐνδόξων Μαρτύρων τοῦ Λουγδούνου, τῶν μαρτυρησάντων ἐν ἔτει 177.
Τὰ ἱερὰ Λείψανα τοῦ Ἁγίου Νικητίου, ὁ τάφος καὶ τὸ λάδι τῆς κανδήλας του, ἀκόμη καὶ τὰ προσωπικά του ἀντικείμενα ἄρχισαν ἀμέσως νὰ τελοῦν ἀμέτρητα θαύματα. Πολὺ ἐνωρίς, ἡ εὐλάβεια τῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι συνέρρεαν στὸ ἱερό του Μνῆμα ἀνέδειξε τόσο σημαντικὸ αὐτὸ τὸ προσκύνημα, ὥστε ἡ Βασιλικὴ τοῦ Λουγδούνου μετωνομάσθη τοῦ Ἁγίου Νικητίου (Σὲντ Νιζιέ).
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Τουρώνης μᾶς διέσωσε μαρτυρίες γιὰ τὰ θαύματα αὐτά. Ὁ Διάκονος Αἰγοῦλφος, στὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς ἀπὸ τὴν Ρώμη, ἀπ᾿ ὅπου ἔφερε ἱερὰ Λείψανα, διῆλθε ἀπὸ τὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου, μόνο γιὰ νὰ προσευχηθῆ στὸν τάφο του. Εἶδε τότε ἕνα μεγάλο πλῆθος ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι συνηθροίζοντο στὸ Μνῆμα, ὅπως οἱ μέλισσες στὴν κυψέλη. Ἄλλοι ἐλάμβαναν ἀπὸ τὸν Προσμονάριο Πρεσβύτερο ἀπόκηρα γιὰ εὐλογία, ἄλλοι ἔπαιρναν ὀλίγη σκόνη, ἄλλοι ὀλίγα κρόσσια ἀπὸ τὸ κάλυμμα τοῦ Μνήματος, καὶ ὅλοι τους ἐπίστευαν, ὅτι ἔπαιρναν μαζί τους ἀπὸ τὴν θεραπευτικὴ χάρι τοῦ Ἁγίου.
Ὁ Διάκονος Αὐγοῦλφος, πλήρης πίστεως, δὲν ἠδυνήθη νὰ συγκρατήση τὰ δάκρυά του καὶ εἶπε: «Ἂν ἡ εὐλάβεια τοῦ Ἐπισκόπου μου μὲ κάνει νὰ μεταβῶ διὰ θαλάσσης μέχρι τὰ Μνήματα τῶν Μαρτύρων γιὰ νὰ φέρω ἱερὰ Λείψανα, γιατί νὰ μὴν πάρω κάτι ἀπὸ ἕναν ἅγιο Ὁμολογητὴ τῆς Γαλατίας;». Καὶ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Ἱερέα ὀλίγα βότανα, τὰ ὁποῖα εἶχαν ἀποθέσει κάποιοι εὐλαβεῖς Προσκυνητὲς στὸ Μνῆμα. Μόλις ἔφθασε στὴν οἰκία του, ἐδικαιώθη ἡ πίστις του: σὲ ὅσους ἀσθενεῖς ἔδωσε νὰ πιοῦν ἐκχύλισμα ἀπὸ τὰ φύλλα αὐτά, ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου ἔδωσε πάλι τὴν ὑγεία, ἀφανίζουσα τὸν πυρετό.
Ἕνας ἄλλος Διάκονος, ὁ ὁποῖος εἶχε τυφλωθῆ ἀπὸ μία ἐπώδυνη ἀσθένεια, μαθὼν τὰ ἄπειρα θαύματα, τὰ ὁποῖα ἔκαμνε ὁ Ἅγιος Νικήτιος ἰδίως στοὺς τυφλούς, ἔλεγε στοὺς συγγενεῖς του: «Ἂν ἐπήγαινα στὸν τάφο του καὶ ἔπαιρνα ἀπὸ ἐκεῖ κάποια εὐλογία, ἢ ἤγγιζα μόνο τὸ κάλυμμα του, θὰ θεραπευόμουν». Τὸ ἐπαναλάμβανε συχνά.
Κάποτε ἕνας κληρικὸς τοῦ εἶπε: «Ἔχεις δίκαιο νὰ τὸ πιστεύης, καὶ γιὰ νὰ δυναμωθῆ ἔτι περισσότερο ἡ πίστις σου, ἰδοὺ μία περγαμηνή, στὴν ὁποία καταγράφονται πολλὰ σχετικὰ μὲ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου». Ὁ δὲ Διάκονος, θεόθεν ἐμπνευσθείς, εἶπε: «Πιστεύω, ὅτι ὁ Θεὸς δύναται νὰ τελέση θαυμάσια διὰ τῶν δούλων Του», καὶ ἔθεσε ἐπάνω στοὺς ὀφθαλμούς του τὴν περγαμηνή. Παραχρῆμα διελύθη τὸ σκότος τῶν ὀφθαλμῶν του καὶ ἐδιάβασε εὐγνώμων καὶ ἀγαλλόμενος τὶς διηγήσεις τῶν θαυμάτων τοῦ εὐεργέτου του.
Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ!
<>
Ἅγιος Παῦλος Πρῶτος Ἐπίσκοπος Ναρβόννης. Ήμέρα Μνήμης: 22 Μαρτίου.
῾O Ἅγιος Πατὴρ ἡμῶν Παῦλος συμμετεῖχε στὴν ἀποστολὴ τῶν ἑπτὰ Ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι ἐστάλησαν τὸν 3ο αἰ. ἀπὸ τὴν Ρώμη ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πάπα Φαβιανοῦ (τιμάται 5 Αὐγούστου, 236-250), γιὰ νὰ ὁλοκληρώσουν τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῆς Γαλατίας, μετὰ τοὺς Διωγμοὺς τοῦ Δεκίου (περὶ τὸ 250).
Οἱ Ἅγιοι ἑπτὰ Ἐπίσκοποι ἦσαν οἱ ἑξῆς: Ἅγιος Διονύσιος Παρισίων (τιμάται 9 Ὀκτωβρίου), Ἅγιος Αὐστρεμόνιος Ὠβέρνης (τιμάται 1η Νοεμβρίου), Ἅγιος Σατουρνῖνος Τουλούζης (τιμάται 29 Νοεμβρίου), Ἅγιος Γατιανὸς Τουρώνης (τιμάται 18η Δεκεμβρίου), Ἅγιος Τρόφιμος Ἀρελάτης (τιμάται 29 Δεκεμβρίου), Ἅγιος Παῦλος Ναρβόννης (τιμάται 22 Μαρτίου) καὶ Ἅγιος Μαρτιάλιος Λιμόζης (τιμάται 30 Ἰουνίου).
Ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ μας στὶς πόλεις καὶ τὰ χωριὰ τῆς Ναρβονέζ - ἐκτεταμένη περιοχή, ἡ ὁποία περιελάμβανε τὴν σημερινὴ Προβηγκία καὶ τὸ Λάγκεντοκ, ἀπὸ τὴν Λίμνη τῆς Γενεύης ἕως τὶς ἀκτὲς τοῦ Ἀτλαντικοῦ.
Ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Μπεζιέ, ὅπου ὥρισε Ἐπίσκοπο τὸν μαθητή του Ἀφροδίσιο καὶ μετέβη στὴν Ναρβόννη, ἀρχαία ρωμαϊκὴ ἀποικία καὶ πρωτεύουσα αὐτῆς τῆς ἐπαρχίας.
Τὸ κήρυγμά του βρῆκε ἀμέσως ἀπήχησι στὶς ψυχὲς τῶν κατοίκων καὶ ἀξιώθηκε νὰ οἰκοδομήση Ναό, γιὰ νὰ ἐκκλησιάζεται ἡ Χριστιανικὴ Κοινότης.
Ἀφηγοῦνται, ὅτι μὲ παρότρυνσι τοῦ πονηροῦ, δύο ἀπὸ τοὺς Διακόνους του, κινούμενοι ἀπὸ φθόνο ἐναντίον του, ἐκατηγόρησαν αὐτὸν γιὰ αἰσχρὸ ἔγκλημα.
Ὁ Ἅγιος Ποιμένας δὲν δυσκολεύθηκε νὰ ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὴν κατηγορία: συνεκάλεσε Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι κατέθεσαν καλὴ μαρτυρία. Ἀπήντησε μὲ πραότητα καὶ ἐπιείκεια στοὺς κατηγόρους του, οἱ ὁποῖοι κατὰ παραχώρησι Θεοῦ ἐδαιμονίσθησαν εἰς ἔνδειξιν τοῦ ψεύδους τῆς συκοφαντίας τους καὶ τοὺς ἐλύτρωσε μὲ τὴν προσευχή του ἀπὸ τὸν δαίμονα.
Ἀφοῦ ἔλαμψε μὲ τὸ κήρυγμά του καὶ τὰ θαύματά του ἐπὶ πολλὰ ἔτη, ὁ Ἅγιος Παῦλος ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ, ἀφήνων ὡς πηγὴ εὐλογίας στὴν πόλι τῆς Ναρβόννης τὸ τίμιο Σκήνωμά του.
Μία χριστιανικὴ σαρκοφάγος τοῦ 3ου αἰ. εὑρέθη κάτω ἀπὸ τὰ θεμέλια τῆς Βασιλικῆς τοῦ Ἁγίου Παύλου, μὲ πλουσία διακόσμησι. Εἶναι πολὺ πιθανόν νὰ εἶναι αὐτὴ τοῦ Ἁγίου Ἐπισκόπου, καθὼς κατέ στη τόπος προσκυνήματος καὶ ἐκτίσθη ἕνας πρῶτος Ναὸς τὸν 4ο αἰ., γεγονὸς τὸ ὁποῖο ἀποδεικνύει, ὅτι ὁ Ὅσιος Ἐπίσκοπος ἐτιμήθη ὡς Ἅγιος ἀμέσως μετὰ τὴν Κοίμησί του.
Ἡ πρώτη Βασιλικὴ ἐκάη τὸν 5ο αἰ., ἀνακαινίσθηκε ἐπανειλημμένως, καὶ τέλος στὴν ἀρχὴ τοῦ 13ου αἰ. Σώζονται οἱ χριστιανικὲς κρύπτες, μὲ ψηφιδωτὰ τοῦ 2ου καὶ 3ου αἰ.
Τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Παύλου ἐκάη σχεδὸν ὁλοσχερῶς κατὰ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάστασι. Στὸ παρεκκλήσι τὸ λεγόμενο «Μικρὸς Ἅγιος Παῦλος» εὑρίσκονται τὰ λίγα τμήματα τῶν ἱερῶν αὐτοῦ Λειψάνων, τὰ ὁποῖα διεσώθησαν ἀπὸ τὶς ἱεροσυλίες τοῦ 1793.
Σύμφωνα μὲ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τῆς Τουρώνης (τιμάται 17 Νοεμβρίου), ἕνας Βίος τοῦ Ἁγίου Παύλου τὸν παρουσιάζει ὡς μαθητὴ τῶν Ἀποστόλων, ἐνῶ μιὰ τοπικὴ παράδοσις τὸν ταυτίζει μὲ τὸν ἀνθύπατο Κύπρου Σέργιο Παῦλο, ὁ ὁποῖος προσηλυτίσθηκε ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο (βλ. Πράξ. ιζ' 3). Λέγεται, ὅτι ἠκολούθησε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο στὴν Ρώμη, ὅπου ὑπέφερε δεινὰ γιὰ τὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ, καὶ κατόπιν μετέβη στὴν μεσημβρινὴ Γαλατία νὰ κηρύξη τὸ Εὐαγγέλιο. Καθ᾿ὁδὸν πρὸς τὴν Ἱσπανία, γιὰ νὰ συναντήση τὸν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν, λέγεται, ὅτι ἵδρυσε τὶς Ἐκκλησίες τοῦ Μπεζιὲ καὶ τῆς Ναρβόννης.
<>
Αγιος Σιγιβέρτος, Βασιλεὺς τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Αγγλίας. Ήμέρα Μνήμης: 27 Σεπτεμβρίου.
῾Ο Ἅγιος Σιγιβέρτος, μετὰ τὴν δολοφονία τοῦ ἀδελφοῦ του, Βασιλέως τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Αγγλίας, ὁ ὁποῖος εἶχε ζητήσει νὰ βαπτισθῆ, κατέφυγε στὴν Γαλατία (νῦν Γαλλία), ὅπου κατηχήθηκε ἐπιμελῶς στὴν ᾿Ορθόδοξη Πίστι καὶ βαπτίσθηκε. ῞Υστερα ἀπὸ τρία χρόνια ἐξορίας (630), ἐπέστρεψε στὴν πατρίδα του ὡς Βασιλεὺς τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Αγγλίας.
Ἔχων ὡς πρωτεύουσά του τὸ Domnoc (ἴσως Dunwich-Ντόνουϊτς), ἐπιδόθηκε ἀμέσως στὸ ἔργο τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τοῦ λαοῦ του, ὁ ὁποῖος ἦταν βυθισμένος στὴν εἰδωλολατρία καὶ στὴν ἀναρχία. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἵδρυσε ᾿Επισκοπή, στὴν ὁποία ἐνεκαθίδρυσε ὡς πρῶτον ᾿Επίσκοπον ᾿Ανατολικῆς ᾿Αγγλίας, τὸν βουργουνδικῆς καταγωγῆς ῞Αγιο Φήλικα (τιμάται 8 Μαρτίου, 647), τὸν ὁποῖον τοῦ ἔστειλε ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας ῞Αγιος ᾿Ονώριος (τιμάται 30 Σεπτεμβρίου, 653).
Ἵδρυσε ἐπίσης μία Μοναστηριακὴ Σχολή*, ἡ ὁποία ἀνέδειξε τὴν πρωτεύουσα φυτώριο τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν ἐπικράτειά του.
῞Οταν βεβαιώθηκε, ὅτι ὁ λαός του εἶχε πλέον στερεωθῆ στὴν Πίστι, ὁ Βασιλεὺς παραιτήθηκε ἀπὸ τὸν θρόνο, παρέδωσε τὴν ἐξουσία στὸν συγγενῆ του ῎Εγρικο καὶ ἐκάρη Μοναχὸς σὲ μία ἀπὸ τὶς Μονές, τὶς ὁποῖες εἶχε ἱδρύσει, στὸ Μπεοντράϊσουερθ (Beodricesworth), νῦν Μπέρυ Σαὶντ Ἔντμοντ (Bury St. Edmund).
Σύντομα ὅμως, παρὰ τὴν θέλησί του, ἐσύρθη, ἂν καὶ Μοναχός, στὸ νὰ ὁδηγήση τὶς χριστιανικὲς δυνάμεις τοῦ Βασιλείου του ἐναντίον τοῦ Πέντα καὶ τῶν εἰδωλολατρῶν τῆς Μερκίας, ἐπειδὴ ἦτο γνωστὸς ὡς ἀνδρεῖος καὶ καλὸς στρατηγός.
Εὑρισκόμενος ἐν μέσῳ τοῦ πλήθους τῶν στρατιωτῶν, ἐνεθυμήθη τὶς μοναχικές του ὑποσχέσεις καὶ ἀρνήθηκε νὰ βαστάση ὅπλα, παρὰ μόνο μία ράβδο.
Κατὰ τὴν ἐπίθεσι τῶν εἰδωλολατρῶν, ὡς ἦτο ἑπόμενο, ἐφονεύθη, ὅπως καὶ ὁ Βασιλεὺς ῎Εγρικος (637) καὶ πλῆθος στατιωτῶν.
Ὁ λαός του ἐτίμησε ἀμέσως ὡς Μάρτυρα τῆς Πίστεως τὸν Ἅγιο Σιγιβέρτο. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ζωή, γιὰ τὴν ὁποίαν εἶχε τόσο ἀγωνισθῆ ὁ Ὅσιος Βασιλομάρτυς, διατηρήθηκε ἐπὶ δύο αἰῶνες, ὑπὸ τὴν καθοδήγησι Ἐπισκόπων, παρὰ τὶς ταλαιπωρίες καὶ τοὺς διωγμούς, μέχρι τῆς εἰσβολῆς τοῦ Μεγάλου Εἰδωλολατρικοῦ Στρατοῦ τῶν (Βικίνγκς) Δανῶν κατὰ τὸ 860.
* Φαίνεται ὅτι ἡ Σχολὴ αὐτὴ ἀπετέλεσε τὸν πυρῆνα τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Καίμπριτζ.
<>
Ἅγιος Γατιανὸς πρῶτος Ἐπίσκοπος Τουρώνης (Τοὺρ). Ήμέρα Μνήμης: 18 Δεκεμβρίου.
Ὁ Ἅγιος Γατιανὸς συμμετεῖχε στὴν ἀποστολή, ἡ ὁποία ἀποτελεῖτο ἀπὸ ἑπτὰ Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι ἐστάλησαν ἀπὸ τὸν Πάπα Ρώμης Ἅγιο Φαβιανὸ (τιμάται 5 Αὐγούστου, 236-250) γιὰ νὰ εὐαγγελίσουν τὴν Γαλατία, ἐπὶ βασιλείας Δεκίου (περὶ τὸ 250).
Οἱ Ἅγιοι ἑπτὰ Ἐπίσκοποι ἦσαν οἱ ἑξῆς: Ἅγιος Διονύσιος Παρισίων (τιμάται 9 Ὀκτωβρίου), Ἅγιος Αὐστρεμόνιος Ὠβέρνης (τιμάται 1η Νοεμβίου), Ἅγιος Σατουρνῖνος Τουλούζης (τιμάται 29 Νοεμβίου), Ἅγιος Γατιανὸς Τουρώνης (τιμάται 18 Δεκεμβρίου), Ἅγιος Τρόφιμος Ἀρελάτης (τιμάται 29 Δεκεμβρίου), Ἅγιος Παῦλος Ναρβόννης (τιμάται 22 Μαρτίου) καὶ Ἅγιος Μαρτιάλιος Λιμόζης (Τιμάται 30 Ἰουνίου).
Τοῦ ἀνατέθηκε ἡ περιοχὴ τῆς Τουρώνης στὴν Γαλλία, ἡ ὁποία ἦταν τότε βυθισμένη στὴν πλέον χυδαία εἰδωλολατρία.
Μὲ τὴν πειθὼ τὼν λόγων του, τὴν πραότητα τῶν τρόπων του καὶ χάρις στὴν δύναμι τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος τὸν συνέδραμε μὲ πολλὰ θαύματα, ὁ Γατιανὸς κατώρθωσε νὰ φέρη πολλοὺς εἰδωλολάτρες στὴν Πίστι τοῦ Χριστοῦ, ἐκίνησε ὅμως τὸ ἄσπονδο μῖσος ἄλλων, οἱ ὁποῖοι προσπάθησαν πολλὲς φορὲς νὰ τὸν θανατώσουν.
Καταδιώχθηκε ἀνελέητα καὶ βρῆκε καταφύγιο σὲ κάποιο σπήλαιο, ὅπου ἀργότερα δημιουργήθηκε ἡ Μονὴ τοῦ Νουαρμουτιέ, στὴν ὁποία ὁ Ἅγιος Γατιανὸς τελοῦσε τὴν θεία Εὐχαριστία καὶ ἐδίδασκε στοὺς μαθητές του τὴν οὐράνια φιλοσοφία, μὲ τὴν ὁποία φθάνουμε στὴν γνῶσι τοῦ Θεοῦ.
Ὅταν ἦταν ἐπαρκὴς ἡ κατήχησίς τους, χειροτονοῦσε αὐτοὺς Πρεσβυτέρους καὶ τοὺς ἀπέστελλε γιὰ νὰ διαδώσουν τὸ Φῶς τοῦ Εὐαγγελίου.
Σὲ ὅλες τὶς δραστηριότητές του ἀντλοῦσε δυνάμεις ἀπὸ τὴν νηστεία καὶ τὴν ἀδιάλειπτο προσευχή, προετοιμαζόμενος καθημερινὰ γιὰ τὸ Μαρτύριο μέσῳ τοῦ ἀναιμάκτου μαρτυρίου τῆς ἀσκήσεως καὶ τῶν δακρύων.
Ἰδιαίτερη ἦταν ἡ στοργή του γιὰ τοὺς πτωχούς. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἔκτισε ἕνα Πτωχοκομεῖο στὰ περίχωρα τῆς Τουρώνης.
Ἐκεῖ ἐμφανίσθηκε ὁρατὸς ἐνώπιόν του ὁ Κύριος καὶ τοῦ εἶπε: «Μὴ φοβοῦ, ἡτοιμάσθη σοι στέφανος καὶ τῶν Ἁγίων ὁ χορὸς ἀναμένει σε ἐν τοῖς Οὐρανοῖς».
Ὁ Σωτήρας ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τὸν ἐκοινώνησε τότε τῶν ἀχράντων Μυστηρίων καὶ ὁ Ἅγιος Ἐπίσκοπος Γατιανὸς ἐκοιμήθη γιὰ νὰ συναριθμηθῆ στὸν Χορὸ τῶν Ἁγίων.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/04/18.html
<>
Ἅγιος Οὐΐλλιμπρορντ, πρῶτος Ἐπίσκοπος Οὐτρέχτης καὶ Ἀπόστολος τῆς Ὁλλανδίας. Ήμέρα Μνήμης: 7 Νοεμβρίου.
῞Ενα ὅραμα ὑπερκοσμίου φωτὸς ἀνήγγειλε στὴν μητέρα τοῦ Οὐΐλλιμπρορντ τὴν γέννησί του, περὶ τὸ 638 στὸ Βασίλειο τῆς Νορθουμβρίας, στὸ βόρειο τμῆμα τῆς Ἀγγλίας.
Σὲ ἡλικία ἑπτὰ ἐτῶν τὸν ἐμπιστεύθηκαν στὴν καθοδήγησι τοῦ Ἁγίου Οὐΐλφριντ (τιμάται 24 Ἀπριλίου) στὴν Μονὴ τοῦ Ρίππον. Ἐκάρη Μοναχός, χειροτονήθηκε κατόπιν Πρεσβύτερος καὶ διακρίθηκε γιὰ τὶς πνευματικές του ἱκανότητες καὶ γιὰ τὸν ζῆλο του στὴν ἄσκησι.
Σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν, μετέβη στὴν Ἰρλανδία, τὴν Νῆσο τῶν Ἁγίων, ὡδηγημένος ἀπὸ τὴν φήμη τοῦ Ἁγίου Ἔγκμπερτ (τιμάται 24 Απριλίου, 729), ὅπου ἔζησε δώδεκα χρόνια μελετώντας τὶς Ἅγιες Γραφὲς καὶ προσευχόμενος.
Φλογιζόμενος ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία νὰ ὁδηγήση στὴν ἀληθινὴ Πίστι τοὺς ἀκόμη εἰδωλολατρικοὺς πληθυσμούς, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν στὴν φριζικὴ ἀκτὴ (Κάτω Χῶρες) καὶ στὶς χῶρες τῶν ἐκβολῶν τοῦ Ρήνου, ὁ Ἅγιος Ἔγκμπερτ ἐπωφελήθηκε ἀπὸ τὴν κατάληψι τῶν περιοχῶν αὐτῶν ἀπὸ τοὺς Φράγκους καὶ ἔστειλε ἐκεῖ σὲ ἱεραποστολὴ τὸν Οὐΐλλιμπρορντ καὶ ἄλλους δώδεκα Μοναχοὺς (690).
Ἀφοῦ ἔλαβε τὶς εὐλογίες τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης Σεργίου Α' (τιμάται 8 Σεπτεμβρίου), ὁ φλογερὸς Ἱεραπόστολος διέδωσε τὸ Φῶς τοῦ Εὐαγγελίου στὴν Ὁλλανδία καὶ Ζηλανδία, μὲ τὴν βοήθεια πλήθους θαυμάτων, τὰ ὁποῖα φανέρωναν στοὺς ἄγριους αὐτοὺς λαούς, ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἦταν μαζί του.
Ὅταν ἔγινε Ἐπίσκοπος, μετὰ ἀπὸ ἕνα δεύτερο ταξίδι στὴν Ρώμη (695), ἐγκαταστάθηκε στὴν Οὐτρέχτη καὶ συνέχισε τὶς ἱεραποστολικές του περιοδεῖες βορειότερα.
Παρὰ τὶς ἐπικρατοῦσες μαγικὲς ἱεροτελεστίες καὶ τὴν ἐπιμονὴ τοῦ Δούκα Ράντμποντ στὴν λατρεία τῶν εἰδώλων, ὁ Οὐΐλλιμπρορντ ἀξιώθηκε νὰ μεταστρέψη ἕναν μεγάλο ἀριθμὸ ὑπηκόων του, προτοῦ νὰ φθάση στὴν Δανία, ὅπου ἐβασίλευε ὁ σκληρὸς Ὄνγκεντ.
Ἐκεῖ ὅμως βρῆκε τὶς καρδιὲς σκληρότερες ἀπὸ τὴν πέτρα καὶ δὲν κατάφερε νὰ ἀποσπάση ἀπὸ τὸν παγανισμὸ παρὰ μόνο τριάντα παιδιά, τὰ ὁποῖα ἐβάπτισε καὶ τὰ ἐλαβε μαζί του στὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς. Διερχόμενος ἀπὸ τὰ νησιὰ Φοζιτλάνδη καὶ Βάλχερεν, ἐπολέμησε μὲ θάρρος τὴν εἰδωλολατρία, ἐπισύροντας τὴν ὀργὴ τοῦ ἡγεμόνος καὶ τὸ μῖσος τῶν ἱερέων τῶν εἰδώλων.
Ἀφοῦ ἐκπλήρωσε τὸ ἔργο, τὸ ὁποῖο τοῦ ἀνέθεσε ὁ Θεός, ὁ Ἅγιος Οὐΐλλιμπρορντ ἀναπαύθηκε εἰς βαθὺ γῆρας τὸ 739 καὶ ἐνταφιάσθηκε στὴν Μονὴ Ἔστερνακ (Ἐπισκοπὴ τῶν Τρεβήρων), τὴν ὁποία εἶχε ἱδρύσει καὶ καθοδηγήσει μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του. Τὸ ἱερὸ Λείψανό του ἀνέδωσε τότε μία οὐράνια εὐωδία.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/04/7.html
<>
Προσευχή του αγίου Aidan της Lindisfarne (Αγγλία)
Άφησε με μόνο μου με τον Θεό όσος καιρός και αν περάσει.
Καθώς η παλίρροια μετακινεί τα νερά κοντά στην ακτή,
κάνε με ένα νησί, απομονωμένο,
μόνο μου με εσένα, Θεέ, δόξα σε εσένα.
Έπειτα με την υποχώρηση της παλίρροιας
προετοίμασε με να μεταφέρω την παρουσία σου στον πολυάσχολο κόσμο πέρα μακριά,
τον κόσμο που έρχεται προς εμένα
ώσπου τα νερά να έρθουν ξανά και να με οδηγήσουν πίσω σε εσένα.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2019/11/aidan-lindisfarne.html
<>
Μία προσευχή του Αγίου βασιλιά Άλφρεντ του Μεγάλου της Αγγλίας
Βρίσκεται στο τέλος του μεταφρασμένου από τον άγιο Άλφρεντ έργου με τίτλο "Η παρηγοριά της Φιλοσοφίας".
Ω Κύριε Θεέ Παντοδύναμε, Δημιουργέ και Κυρίαρχε όλης της κτίσης, στο όνομα του ισχυρού ελέους Σου, με το σημείο του Αγίου Σταυρού και την παρθενία της Παναγίας, την υπακοή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και την αγάπη και τις δωρεές όλων των Αγίων Σου, σε ικετεύω, οδήγησε με καλύτερα από ότι αξίζω, οδήγησε με σύμφωνα με τη θέληση Σου και τις ανάγκες της ψυχής μου καλύτερα από ότι μπορώ εγώ μόνος μου. Δυνάμωσε το πνεύμα μου ώστε να κάνει το θέλημα Σου και τις ανάγκες της ψυχής μου. Κάνε με σταθερό ενάντια στους πειρασμούς του διαβόλου. Κράτησε την ακάθαρτη λαγνεία και όλα τα κακά μακριά από εμένα. Προστάτεψε με από τους εχθρούς μου, τους ορατούς και τους αοράτους, δίδαξε με να πράττω το άγιο θέλημα Σου, ώστε να μπορώ να Σε αγαπώ ολόψυχα πάνα από όλα τα πράγματα με καθαρή σκέψη και αγνό σώμα. Γιατί Εσύ είσαι ο Δημιουργός μου και ο Λυτρωτής μου, η ζωή μου, η παρηγοριά μου, η εμπιστοσύνη μου και η ελπίδα μου. Τιμή και δόξα σε Εσένα τώρα και πάντα και σε όλους τους αιώνες. Αμήν.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2019/01/blog-post_19.html
<>
Προσευχή στην Παναγία του Mettingham της Αγγλίας
Από τη στιγμή που η θερμή προσευχή ενός δίκαιου ανθρώπου έχει μεγάλη ωφέλεια, όπως μας διδάσκει ο Άγιος Απόστολος Ιάκωβος,
πόσο περισσότερη ωφέλεια θα έχει η δική σου προσευχή, ώ Θεοτόκε που μπροστά σου τα Χερουβίμ και τα Σεραφείμ γονατίζουν με δέος, φέρνοντας υγεία και θεραπεία σε όλους όσους ζητούν τις μητρικές σου μεσιτείες;
Ακριβώς όπως στον γάμο της Κανά, με ευγένεια ικέτευσε τον Υιό σου και Θεό μας για εμάς, ώστε τα πικρά ρυάκια των δακρύων μας να μεταμορφωθούν στο γλυκό κρασί της χαράς καθώς κράζουμε φωναχτά σε εσένα την Βασίλισσα και Μητέρα μας, καθώς σε μακαρίζουν όλες οι γενεές.
Σαν Μητέρα όλων των Χριστιανών, με αγάπη καθοδήγησε μας στην Πίστη, δίδαξε μας αληθινή ευσπλαχνία και οδήγησε μας στην Οδό της Σωτηρίας, πιάνοντας μας από το χέρι και οδηγώντας μας σαν μικρά παιδιά στον Χριστό το Θεό μας, ο οποίος ενσαρκώθηκε μέσα από εσένα για χάρη μας.
Σαν Βασίλισσα του Ουρανού, πανύμνητε Θεοτόκε Παρθένε, μην σταματήσεις να προσεύχεσαι για τους δούλους του Θεού ώστε, παρά τις ανθρώπινες αδυναμίες μας, να μπορούμε να προστατευθούμε από τους δηλητηριώδεις πειρασμούς του κακού και μέσα από την ισχυρή προστασία σου, να βρεθούμε άξιοι να είμαστε μαζί σου στη Δόξα μπροστά στο Θρόνο της Παναγίας Τριάδας στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2015/11/mettingham.html
<>
Άγιος Molua της Ιρλανδίας (+622)
4 Αυγούστου
Γεννήθηκε στο Limerick (Ιρλανδία). Κοιμήθηκε στις 4 Αυγούστου του 622.
Ο άγιος Molua διαπαιδαγωγήθηκε στο μοναστηριακό σχολείο του Bangor (Ιρλανδία) υπό τον άγιο Comgall και ήταν γνωστός σαν μοναχός, ερημίτης και χτίστης.
Όπως μας διαβεβαιώνει ο Bernard του Clairvaux, ο Molua ίδρυσε πάνω από 100 μοναστήρια στην Ιρλανδία, συμπεριλαμβανομένου του Killaloe (στην Κομητεία Clare) και το Cluain-Fearta Molua, στα σύνορα του Ossory και της Queen's County (Κομητεία της Βασίλισσας) στο Leinster.
Ο άγιος Molua όρισε έναν πολύ αυστηρό μοναστηριακό κανόνα τον οποίο τηρούσαν για καιρό στην Ιρλανδία. Επέβαλε την ποιο αυστηρή σιωπή και μετάνοια και απαγόρευε στις γυναίκες να πλησιάσουν την εκκλησία των μοναχών. Παρά την αυστηρότητα του στην μοναστηριακή πειθαρχεία, ήταν ένας άντρας που έδειχνε μεγάλη τρυφερότητα στους ανθρώπους και στα ζώα. Ο υποτακτικός του, άγιος Flannan, τον διαδέχτηκε σαν ηγούμενος στο Killaloe. Η επισκοπή του Molua στο Νησί Friar, μερικά μέτρα μακριά από τον καθεδρικό ναό, αναγέρθηκε και πάλι πριν η περιοχή να βυθιστεί από τις υδροηλεκτρικές εργασίες στον ποταμό Shannon το 1929.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2014/07/molua.html
<>
Αγία Samthann της Ιρλανδίας (+739)
27 Νοεμβρίου και 18 Δεκεμβρίου
Μερικοί την εορτάζουν στις 18 Δεκεμβρίου. Η τιμή στην αγία Samthann, την Ιρλανδή μοναχή η οποία ίδρυσε το μοναστήρι Clonbroney (Cluain-Bronach) δίπλα στο Granard στην κομητεία Longford, προτάθηκε και διαδόθηκε από τον άγιο Virgilius (Βιργίλιο) του Salzburg (εορτάζει στις 27 Νοεμβρίου). Το όνομα της συμπεριλαμβάνεται στην λιτανεία και στους κανόνες των λειτουργικών κειμένων του Stowe καθώς και σε αρχαίες λιτανείες στο Salzburg στην Αυστρία.
Μια βιογραφία που γράφτηκε μετέπειτα μας λέει πως η Samthann ανατράφηκε από τον Cridan, βασιλιά του Cairbre Cabhra. Εκείνος κανόνισε να την παντρέψει όμως ένα θαύμα το απέτρεψε. Έπειτα έγινε μοναχή υπό τον άγιο Cognat στο Ernaide (σημερινό Donegal), από όπου μετακινήθηκε στο Clonbroney.
Ο βίος της περιέχει μερικά από τα σοφά της λόγια. Όταν ένας μοναχός την ρώτησε σε ποια στάση πρέπει να γίνεται η προσευχή, εκείνη απάντησε: «Σε οποιαδήποτε στάση. Όρθιος, καθιστός και ξαπλωμένος». Κάποιος άλλος είπε πως θα σταματούσε να μελετάει προκειμένου να προσεύχεται περισσότερο. Τον συμβούλεψε λέγοντας του πως ποτέ δεν θα κατάφερνε να καθαρίσει τον νου του και να προσευχηθεί εάν παραμελούσε τη μελέτη. Όταν κάποιος άλλος της είπε πως βρισκόταν σε ένα προσκυνηματικό ταξίδι, εκείνη σημείωσε πως η Ουράνια Βασιλεία μπορεί να βρεθεί χωρίς να διασχίσεις τη θάλασσα και πως ο Θεός βρίσκεται δίπλα σε όλους όσους τον ζητούν.
Μια ιστορία αναφέρει πως η Samthann κάποτε προσευχήθηκε και έσωσε μια ψυχή από την κόλαση, κάτι που κατάφεραν μόνο λίγοι από τους μεγάλους αγίους. Το να ελευθερώνουν μια ψυχή από την κόλαση με την προσευχή δεν ήταν ένα ασυνήθιστο κατόρθωμα ανάμεσα στους Ιρλανδούς αγίους.
Η Samthann δεν δεχόταν μεγάλες εγκαταστάσεις για το κοινόβιο της. Προτιμούσε οι αδερφές της να ζουν στη φτώχεια και αυτό φαίνεται από το ότι είχαν μόνο έξι αγελάδες στο κοπάδι τους.
Μια παράδοση λέει πως το μοναστήρι του Clonbroney ιδρύθηκε από τον άγιο Πατρίκιο για τις κόρες του πρώην αφέντη του, του Milchu. Μια άλλη λέει πως η εγκατάσταση φτιάχτηκε από τους υποτακτικούς της αγίας Brigid. Όμως στα μετέπειτα χρόνια αυτή η τιμή δόθηκε στην Samthann. Το μοναστήρι ήταν ένα από τα τρία ποιο σημαντικά, μαζί με αυτά του Kildare και του Cloonburren, στην Ιρλανδία. Η τελευταία γνωστή ηγουμένη του κοιμήθηκε το 1160.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2014/07/samthann.html
<>
Άγιος Brendan του Birr Ιρλανδίας (+572)
29 Νοεμβρίου
Ο άγιος Brendan του Birr ήταν ένας από τους πρώτους Ιρλανδούς μοναχούς αγίους. Ήταν μοναχός και έπειτα ηγούμενος του 6ου αιώνα. Είναι γνωστός σαν “άγιος Brendan ο γηραιότερος” προκειμένου να τον ξεχωρίζουν από τον φίλο του άγιο Brendan τον πλοηγό. Ήταν ένας από τους δώδεκα αποστόλους της Ιρλανδίας, φίλος και υποτακτικός του αγίου Columba, και σύντροφος του Brendan του Clonfert.
Στην Χριστιανική Ιρλανδία η παράδοση των Δρυίδων κατέρρευσε με την εξάπλωση της νέας πίστης. Η μελέτη των Λατινικών και της Χριστιανικής Θεολογίας στα μοναστήρια άνθησε. Ο Brendan έγινε μαθητής στο μοναστηριακό σχολείο στο μοναστήρι του Clonard. Κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα, μερικά από τα ποιο αξιοσημείωτα ονόματα στην ιστορία της Ιρλανδικής Χριστιανοσύνης φοίτησαν στο μοναστήρι Clonard. Λέγεται ότι ο αριθμός των σπουδαστών στο Clonard έφτανε τους 3.000. Δώδεκα μαθητές οι οποίοι σπούδασαν υπό τον άγιο Finian έγιναν γνωστοί σαν οι Δώδεκα Απόστολοι της Ιρλανδίας, ο Brendan του Birr ήταν ένας από αυτούς. Στο Clonard ο Brendan έγινε φίλος και σύντροφος του Brendan του Clonfert.
Ίδρυσε μοναστήρι στο Birr στην κεντρική Ιρλανδία γύρω στο 540, υπηρετώντας σαν ηγούμενος. Σε παλιά Ιρλανδικά γραπτά τον χαρακτηρίζουν σαν γενναιόδωρο και ελεήμονα άντρα με έφεση στην αγιοσύνη και την πνευματικότητα και μπορούσε να διακρίνει καθαρά τον χαρακτήρα του άλλου. Τον θεωρούσαν σαν έναν από του βασικούς προφήτες της Ιρλανδίας. Αυτό μαρτυρείτε στο όνομα που του δώσανε (Προφήτης της Ιρλανδίας), και στην συμμετοχή του στην σύνοδο του Meltown, στην οποία ο άγιος Columba είχε κληθεί προκειμένου να δικαστεί για τον ρόλο του στην μάχη του Cúl Dreimhne το 561. Ο Brendan μίλησε υπέρ του αγίου Columba προτρέποντας τους κληρικούς να καταδικάσουν σε εξορία τον άγιο Columba και όχι με αφορισμό. Η φιλία του και η υποστήριξη του για τον Columba οδήγησε σε μια σημαντική σύνδεση ανάμεσα στο Birr και στα μοναστήρια του Columba. Ένας βοηθός του Columba είπε πως ο άγιος είδε ένα όραμα στο οποίο Άγγελοι μετέφεραν την ψυχή του αγίου Brendan μετά το θάνατο του. Έπειτα έδωσε εντολή να γίνεται θεία λειτουργία προς τιμήν του. Το μοναστήρι του Brendan θα έδινε αργότερα τα Ευαγγέλια MacRegol, τα οποία σήμερα φυλάσσονται στην βιβλιοθήκη Bodleian στην Οξφόρδη.
Η μνήμη του τιμάται στις 29 Νοεμβρίου
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2014/03/brendan-birr.html
<>
Άγιος Fintan του Clonenagh Ιρλανδίας (+603)
14 Φεβρουαρίου
Ο άγιος Fintan γεννήθηκε στο Leinster (Ιρλανδία) γύρω στο 524. Έλαβε το μοναχικό σχήμα στο Terryglass, στην κομητεία Tipperary υπό τον ηγούμενο Colum mac Crimthainn και ήταν βαθιά επηρεασμένος από την παραδειγματική του μετάνοια και τον σεβασμό του προς τους κανόνες.
Ο Fintan πέρασε τα πρώτα του χρόνια στην περιοχή Carlow πριν να δημιουργήσει την δική του εγκατάσταση στο Clonenagh, στην κομητεία Laois. Οι υποτακτικοί του, μεταξύ άλλων, ήταν ο άγιος Colmán του Oughaval, ο άγιος Comgall του Bangor και ο άγιος Aengus ο μοναχός Culdee. Πολλοί ερευνητές τον ονομάζουν «Πατέρα των Ιρλανδών μοναχών».
Ήταν ένας από τους δώδεκα αποστόλους της Ιρλανδίας.
Η μνήμη του τιμάται στις 17 Φεβρουαρίου
Δεν πρέπει να τον μπερδεύουμε με τον άγιο Fintán του Taghmon.
Ένας πλάτανος, φυτεύτηκε κατά τα τέλη του 18ου ή στις αρχές του 19ου αιώνα στο σημείο της πρώτης μοναστικής κοινότητας του Clonenagh. Το μοναστήρι ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα από τον Columba του Terryglass και έπειτα πέρασε στον υποτακτικό του άγιο Fintan όταν ο άγιος Columba πήγε στο Terryglass. Το δέντρο είναι αφιερωμένο στον άγιο Fintan. Κάποια στιγμή το δέντρο φάνηκε να πέθανε όμως έπειτα άρχισε να βγάζει νέους καρπούς.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2014/02/fintan-clonenagh.html
<>
Η προσευχή του Αγίου Brendan της Ιρλανδίας του πλοηγού και ταξιδευτή (+577)
Να εγκαταλείψω , ω Βασιλιά των μυστηρίων, την θαλπωρή του σπιτιού μου; Να γυρίσω την πλάτη στην πατρίδα μου και να στρέψω το πρόσωπο μου προς τη θάλασσα;
Να εναποθέσω ολόκληρο τον εαυτό μου στο έλεος Σου, χωρίς ασήμι, χωρίς άλογο, χωρίς φήμη, χωρίς τιμή; Να αφεθώ σε εσένα χωρίς σπαθί και ασπίδα, χωρίς φαγητό ή κάτι να πιω, χωρίς ένα κρεβάτι να κοιμηθώ;
Να ανοίξω την καρδιά μου ολότελα σε εσένα, εξομολογούμενος τις πολυειδής αμαρτίες μου και να ικετεύσω για συγχώρεση, με δάκρυα να τρέχουν στα μάγουλα μου; Να αφήσω τα αποτυπώματα των γονάτων μου στην αμμουδερή ακρογιαλιά, σαν καταγραφή της τελευταίας μου προσευχής στην πατρίδα μου;
Να υποφέρω έπειτα κάθε είδους πληγή που μπορεί να μου προκαλέσει η θάλασσα; Να διασχίσω με τη μικρή μου βάρκα τον απέραντο αφρώδη ωκεανό; Ω , Βασιλιά του Ουρανού, μπορώ να βγω οικιοθελώς στη θάλασσα;
Ω Χριστέ μου, θα με βοηθήσεις μέσα στα άγρια κύματα;
IRL2
<>
Ευλογίες (προσευχές) σχετικές με την Αγία Brigid της Ιρλανδίας (+525)
Παραδοσιακές Ιρλανδικές ευλογίες την επικαλούνται. «Brid agus Muire dhuit» που σημαίνει «Η Brigid και η Μαρία να είναι μαζί σου». Αυτός είναι ένας πολύ συνηθισμένος Ιρλανδικός χαιρετισμός και στην Ουαλία ο κόσμος λέει «Sanffried suynade ni undeith» που σημαίνει «αγία Brigid ευλόγησε μας στο ταξίδι μας».
Μια ευλογία για τα οικόσιτα στην Σκωτία λέει: «Η προστασία του Θεού και του αγίου Columba να συνοδεύει τον πηγαιμό σας και τον ερχομό σας και για εσάς κοπέλες που αρμέγεται με τις απαλές λευκές παλάμες, να είναι μαζί σας η Brigid με τα καστανόξανθα μαλλιά.»
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2014/09/brigid_26.html
<>
Μακάρι να με σώσεις Ιησού - Προσευχή του Αγίου Oengus της Ιρλανδίας (+824)
Μακάρι να με σώσεις Ιησού από την κόλαση,
όπως έσωσες τον Δαβίδ από το ξίφος του Γολιάθ.
Μακάρι να σώσεις Ιησού την ψυχή μου
από κάθε τιμωρία, όπως έσωσες τον άγιο Μαρτίνο (της Τούρζ)
από τον ιερέα των ειδώλων.
Μακάρι να με σώσεις Κύριε, όπως έσωσες τον άγιο Πατρίκιο (της Ιρλανδίας)
από θάνατο με δηλητήριο στην Τάρα (Ιρλανδία).
Από το Μαρτυρολόγιο του Ιρλανδού αγίου Oengus σελίδες 285-288
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2019/03/blog-post.html
<>
Ποίημα-Προσευχή του Προσευχή του Αγίου Oengus της Ιρλανδίας προς τον Χριστό και τους Αγίους Του (+824)
Τον καιρό που υπηρετούσε στο Tallaght και ήταν τριγυρισμένος από ένα τόσο όμορφο περιβάλλον ο άγιος συνέθεσε το διάσημο ποίημα του αφιερωμένο στον Χριστό και στους Αγίους Του.
Αγίασε, Χριστέ τα λόγια μου:
Ω Κύριε των εφτά ουρανών!
Δώρισε μου το χάρισμα της σοφίας.
Ω Κυρίαρχε του λαμπερού ηλίου!
Ω λαμπερέ Υιέ που φωτίζεις τους ουρανούς
με όλη την αγιότητα τους!
Ω Βασιλιά που κυβερνάς τους αγγέλους!
Ω Κύριε όλων των ανθρώπων!
Κύριε των ανθρώπων,
Βασιλιά δίκαιε και αγαθέ!
Εύχομαι να λάβω όλη την τιμή
του να υμνώ τους βασιλικούς οικοδεσπότες Σου.
Τους βασιλικούς Σου οικοδεσπότες υμνώ
γιατί εσύ είσαι ο Κυρίαρχος μου.
Έχω αφιερώσει την σκέψη μου,
στο να εκλιπαρεί συνέχεια εσένα.
Εκλιπαρώ για μία χάρη από εσένα.
Το να καθαριστώ από τις αμαρτίες μου
δια μέσω του γαλήνιου και ολόλαμπρου ποιμνίου.
Τους βασιλικούς οικοδεσπότες τους οποίους τιμάω.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2014/11/oengus.html
<>
Μητρ. Διοκλείας Κάλλιστος Ware: «Παραθέτω ἀπό ἕνα ποίημα τοῦ Cecil Day-Lewis, μέ τίτλο “Φεύγοντας μακρυά”, ὅπου μιλάει γιά τόν ἀποχωρισμό ἀπ᾽ τό γυιό του τήν πρώτη μέρα στό σχολεῖο. “Ἦταν πρίν ἀπό 18 χρόνια, μία ἡμέρα, ὅπου σέ εἶδα νά παίζης τό πρῶτο παιχνίδι ποδοσφαίρου, τότε, σάν ἕνας δορυφόρος μακρυά ἀπ᾽ τήν τροχιά του, πού ἀπομακρύνεται ἀνάμεσα σέ μία χούφτα ἀπό παιδιά. Θά μποροῦσα νά σέ παρακολουθῶ νά ἀπομακρύνεσαι μακρυά μου πηγαίνοντας πρός τό σχολεῖο, μέ τό πάθος ἑνός μικροῦ πουλιοῦ πού ἐλευθερώνεται στήν ἔρημο, μέ τό βάδισμα κάποιου πού δέν βρίσκει κανένα μονοπάτι ἐκεῖ πού θά ἔπρεπε νά ὑπάρχη. Αὐτή ἡ διστακτική μορφή, σάν κάποιος φτερωτός σπόρος πού ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπ᾽ τούς γονεῖς του, διαθέτει κάτι πού δέν μπόρεσα ποτέ νά καταλάβω σχετικά μέ τή φύσι τοῦ πάρε-δῶσε. Οἱ μικρές, οἱ καυτές δοκιμασίες πού διαμορφώνουν τήν ἀβέβαιη φύσι κάποιου. Εἶχα ζήσει καί χειρότερους χωρισμούς, ἀλλά κανένα πού νά ἔχη τόσο πολύ σκοτίσει τό μυαλό μου. Ἴσως νά μᾶς λέη σέ γενικές γραμμές αὐτό πού θά μποροῦσε νά δείξη μέ μοναδικό τρόπο μονάχα ὁ Θεός, πώς ἡ αὐτοεκτίμησι ξεκινάει μέ τήν ἀπομάκρυνσι καί ἡ ἀγάπη ἀποδεικνύεται στόν ἀποχωρισμό”»(ΕΘ, 126).
<>
Προσευχή της Αγίας Brigit της Ιρλανδίας (+525) όταν δούλευε στην κουζίνα
Ώ Θεέ, ώ Πρίγκιπα μου,
που μπορείς και κάνεις όλα αυτά τα θαύματα,
ευλόγησε, ώ Θεέ με το δεξί σου χέρι αυτή την κουζίνα!
Μακάρι ο Υιός της Μαρίας, ο Φίλος μου, να έρθει να ευλογήσει την κουζίνα μου!
Ο Πρίγκιπας όλου του κόσμου, μακάρι να είναι μαζί μας!
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2015/12/brigit_18.html
<>
Ποίημα-Προσευχή προς την Αγία Brigid της Ιρλανδίας (+525) από τον Άγιο Ultan της Ιρλανδίας (+7ος αι.)
Λαμπερή, αιώνια, αγαθή κυρά.
Χρυσή απαστράπτουσα φλόγα.
Μακάρι να μας οδηγήσει στην αιώνια βασιλεία.
Στον εκθαμβωτικό λαμπερό ήλιο!
Μακάρι η Brigid να μας λυτρώσει
από τα πλήθη των δαιμόνων.
Μακάρι να κατατροπώσει
τους πειρασμούς κάθε επίθεσης.
Η αγαπητή αληθινή παρθένα
με τη μεγάλη τιμή.
Θα είμαι πάντα ασφαλής
με την αγία μου από το Leinster.
Ένα κομμάτι από το ποίημα του αγίου Ultan «Ύμνος στην αγία Brigid»
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2014/11/brigid-ultan.html
<>
Ύμνος για το άναμμα της Πασχαλινής Φωτιάς (Από το αντιφωνάριο του Bangor της Ιρλανδίας) (7ος αιώνας)
Καλείς τον δούλο σου μέσα από την φλόγα
και δεν περιφρονείς την ακανθωτή βάτο.
Παρότι είσαι πυρ καταναλίσκον,
δεν κατακαίς ότι λαμπρύνεις.
Τώρα είναι ο καιρός
ή βρόμικη ύλη των μελισσών να αναλωθεί και κάθε ακαθαρσία να καεί και η κέρινη σάρκα να λάμψει
με το φως του Αγίου Πνεύματος.
(απόσπασμα)
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2015/08/bangor.html
<>
Ο προστατευτικός θώρακας της Υπεραγίας Θεοτόκου
Μία αρχαία Ιρλανδική προσευχή που είναι αφιερωμένη στην Παναγία
1. Καθοδήγησε με στο πώς να σε υμνώ,
γιατί δεν κατέχω την τέχνη της ποίησης.
Ώ εσύ με την αγγελική όψη, χωρίς αμφιβολία,
εσύ έχεις δώσει το γάλα του μαστού σου για να με σώσεις.
2. Προσφέρω τον εαυτό μου υπό την προστασία σου.
Ώ αγαπημένη Μητέρα του Μονογενούς Υιού
και υπό την προστατευτική σου ασπίδα τοποθετώ το σώμα μου.
Την καρδιά μου, την θέληση μου και την αντίληψη μου.
3. Είμαι ένας αμαρτωλώς, γεμάτος παραπτώματα,
σε ικετεύω και προσεύχομαι σε εσένα να το κάνεις αυτό,
Ώ Γυναίκα που θεραπεύεις τις άθλιες ασθένειες,
πρόσεξε τα πολλά έλκη της ψυχής μου.
4. Ώ Ναέ της Τρισυπόστατου Θεότητας,
του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος,
σε επικαλούμαι να έρθεις να με επισκεφτείς
την ώρα της κρίσης μου και του θανάτου μου.
5. Ώ Βασίλισσα στην οποία έχει δωριθεί από τον Βασιλέα,
τον Αιώνιο Πατέρα, μέσα από την αφθονία της αγάπης Του,
η κληρονομία του να γίνεις η Μητέρα,
σε ικετεύω να με σώσεις.
6. Ώ δοχείο που μετέφερες τον Αμνό
ποιο λαμπερή από τον ήλιο,
τράβηξε με υπό την προστασία σου στο λιμάνι
έξω από το παροδικό καράβι του κόσμου.
7. Ώ όμορφο Λουλούδι, Ώ Μητέρα του Χριστού,
Ώ εσύ που αγαπάς την ειρήνη και την γαλήνη,
προσεύχομαι σε εσένα να με ακούσεις.
8. Ώ Βασίλισσα που δεν αρνείσαι κανέναν άνθρωπο,
ο οποίος είναι αγνός στις πράξεις του και στα ήθη του,
ικετεύω τον Υιό σου να με κατατάξει (απαλλάσσοντας με από τους πανούργους δαίμονες) ανάμεσα στους αγίους.
9. Ώ Βασίλισσα των Αγίων, των παρθένων, των αγγέλων,
Ώ κηρήθρα της αιώνιας ζωής.
Δύναμη που υπερνικάς τα πάντα, εσύ που είσαι γενναία
μην φύγεις μακριά χωρίς εμένα.
10. Βρίσκομαι υπό την προστασία σου ανάμεσα στους γενναίους,
Ώ προστατευτική ασπίδα, χωρίς να πληγώνομαι από τις επιθέσεις τους,
Ώ Παναγία Μαρία, εάν δεν κουράστηκες να ακούς τον ικέτη σου, τοποθετώ τον εαυτό μου υπό την προστασία της ασπίδας σου.
11. Όταν πέφτω στο γλιστερό μονοπάτι
εσύ είσαι το απαλό χέρι που με κρατάει.
Ώ Παρθένα από την νοτιότερη χώρα,
μακάρι να πάω στον Παράδεισο για να σε συναντήσω.
12. Δεν υπάρχει κυνηγόσκυλο την ώρα του κυνηγιού,
βόρειος άνεμος ή γάργαρο ποτάμι
τόσο γρήγορο όσο η Μητέρα του Χριστού στο κρεβάτι του θανάτου για εκείνους που δικαιούνται την ευγενική προστασία της.
13. Ώ καρδιά χωρίς αμαρτία, Ώ εσύ που δεν έχεις μέσα στα στήθια σου πονηριά, Ώ Παρθένα Γυναίκα η οποία επέλεξε την αγιοσύνη, σε εσένα εναποθέτω την ελπίδα της σωτηρίας μουαπό τα αιώνια μαρτύρια του πόνου.
14. Ώ Μαρία, ευγενική, όμορφη,
Ώ εσύ που έχεις πραότητα και σεμνότητα,
δεν κουράζομαι να σε επικαλούμαι,
γιατί εσύ είσαι η προστασία μου στον κίνδυνο.
15. Στρέψε το βλέμμα σου, Ώ Φιλική Γυναίκα,
επάνω στους συντετριμμένους άρχοντες της Ιρλανδίας.
Επανέφερε σε αυτούς την χαρά της ζωής τους και δώσε σε αυτούς από τον Αιώνια Πατέρα:
16. Ώστε κάθε ένας αμαρτωλός από αυτούς ο οποίος έχει πέσει σε αμαρτία και έχει ανάγκη συμπαράστασης, να του διαγραφούν οι αμαρτίες, Ώ Παρθένα Κυρία, θα βρίσκονται μέσα στην μιζέρια ώσπου να το κάνεις.
17. Μακάρι οι βασιλιάδες του κόσμου να είναι υπάκουοι
στην αληθινή Πίστη χωρίς υποκρισία,
μέσα από την επίκληση της Μαρίας η οποία δεν είναι αδύναμη και μακάρι να απαρνηθούν την λανθασμένη θρησκεία.
18. Σε αυτούς που βρίσκονται μέσα στο λάκκο του πόνου, της φωτιάς, σε αυτούς που υποφέρουν δώρισε την ανακούφιση σου, Ώ Μαρία και εσείς ιερείς πείτε Αμήν.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2015/07/blog-post_4.html
<>
Ο παπα-Φώτης ο διά Χριστόν Σαλός της Λέσβου (+2010). Περπατούσε στη βροχή & παρέμενε στεγνός
Ο παπά-Φώτης, ήταν ακτήμων. Όλη του η ζωή ήταν ασκητική. Δεν είχε ποτέ δικό του σπίτι, δικά του ρούχα, δικά του ράσα. Δεν είχε ποτέ ούτε μια δική του κατσαρόλα, ούτε ένα πηρούνι, ούτε μια πετσέτα! Σε όλη του τη ζωή, άλλοτε κοιμόταν μέσα σε χαντάκια , άλλοτε μέσα σε εξωκκλήσια, και μάλιστα -όπως μου είχε πει κάποτε ο ίδιος – μια φορά είχε κοιμηθεί μέσα στη κάσα ενός αγροτικού αυτοκινήτου με άχυρα. Κάτι πολύ σημαντικό που κι εγώ το έχω δει, αλλά και άλλοι το μαρτυρούν, είναι πώς ενώ έβρεχε και ο Γέροντας περπατούσε στο δρόμο, τα ρούχα του ήταν πολλές φορές στεγνά!
(Από το βιβλίο: π. Αθανασίου Γιουσμά, Παπα-Φώτης ο “δια Χριστόν σαλός”)
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/01/2010.html
<>
Ὅσιος Κολομβανὸς Ἡγούμενος τοῦ Λουξέϊγ. Ήμέρα Μνήμης: 23 Νοεμβρίου.
Τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῆς Ἰρλανδίας ἀπὸ τὸν Ἅγιο Πατρίκιο (τιμάται 17 Μαρτίου), κατὰ τὸν 6ο αἰ., ἀκολούθησε πλούσια ἄνθισις τῆς ἁγιότητος. Οἱ Μοναχοὶ συνέρρεαν κατὰ χιλιάδες, γιὰ νὰ προσφερθοῦν ἐθελουσίως στὸ μαρτύριο τῆς συνειδήσεως διὰ τῆς ἀσκήσεως καὶ ἐδημιουργήθησαν μεγάλες Κοινότητες, παρόμοιες μὲ τὶς μεγάλες Μοναστικὲς Κοινότητες τῆς Αἰγύπτου, τῆς Συρίας καὶ τῆς Παλαιστίνης.
Ὁ διακαὴς πόθος τους γιὰ τὸν Θεό, συνδυασμένος μὲ ἕνα φλογερὸ χαρακτῆρα, τοὺς ἔκανε ἱκανοὺς μὲν γιὰ ἀσυνήθιστα ἀσκητικὰ κατορθώματα, προσείλκυσε ὅμως ἔτι περισσότερον ἐπ᾿ αὐτῶν τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δύναμι νὰ πραγματοποιοῦν πλεῖστα θαύματα.
Οἱ γενναῖοι αὐτοὶ Μοναχοὶ ἀπετέλεσαν τὴν καρδιὰ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἰρλανδίας καὶ συνέβαλαν τὰ μέγιστα στὴν διάδοσι καὶ ἐμβάθυνσι τοῦ Χριστιανισμοῦ σὲ ὁλόκληρη τὴν Δύσι κατὰ τὴν περίοδο ἐκείνη.
Μεταξὺ αὐτῶν, μία ἐξαιρετικὴ μορφὴ ἦταν τοῦ Ὁσίου Κολομβανοῦ, τοῦ ἀκαμάτου ζηλωτοῦ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Γεννημένος περὶ τὸ 540 στὴν ἐπαρχία Λέϊνστερ τῆς νοτιοανατολικῆς Ἰρλανδίας, ὁ Κολομβανὸς ἐπέδειξε μεγάλες ἱκανότητες στὶς θύραθεν ἐπιστῆμες, οἱ ὁποῖες ἔχαιραν μεγάλης ὑπολήψεως μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν Ἰρλανδῶν. Βασανιζόμενος ὅμως ἀπὸ τὴν φλόγα τῶν σαρκικῶν πειρασμῶν καὶ ἀναλογιζόμενος τὴν ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων, ἐτέθη ὑπὸ τὴν καθοδήγησι ἑνὸς ἁγίου Γέροντος, τοῦ Σίνελλ, μαθητοῦ τοῦ Ἁγίου Φίννιαν (τιμάται 12η Δεκεμβρίου, 549), ὁ ὁποῖος τὸν εἰσήγαγε στὴν μελέτη τῶν Ἁγίων Γραφῶν καὶ στὴν ἀσκητικὴ πολιτεία.
Ἔγινε κατόπιν Μοναχὸς στὴν περίφημη Μονὴ τοῦ Μπάνγκορ, ἡ ὁποία ἀριθμοῦσε περίπου τριακόσιους Μοναχούς, καὶ ὡλοκλήρωσε τὴν μοναχική του ἀγωγὴ ὑπὸ τὴν καθοδήγησι τοῦ Ἁγίου Κόμγκαλ (τιμάται 10 Μαΐου).
Περὶ τὸ 590, ὁ Κολομβανὸς αἰσθάνθηκε, ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι συνασκητές του τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, μία ἰδιαίτερη κλῆσι ὐπὸ τοῦ Θεοῦ νὰ ἐγκαταλείψη τὴν πατρίδα καὶ τοὺς οἰκείους του, γιὰ νὰ ὑποβληθῆ ἐθελουσίως στὴν ξενιτεία καὶ νὰ ἐργασθῆ γιὰ τὴν διάδοσι τοῦ Εὐαγγελίου σὲ ξένους λαούς.
Πῆρε τὸ πλοῖο γιὰ τὴν Γαλατία μὲ δώδεκα Μαθητές, κατὰ μίμησιν τοῦ Κυρίου μας, καὶ μὲ τὴν καθοδήγησι τῆς θείας Προνοίας ἄρχισε νὰ κηρύττη τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Ὁδὸ τῆς Μετανοίας.
Στὴν περιοδεύουσα αὐτὴ Ἀδελφότητα «ὅλα ἦσαν κοινὰ σὲ ὅλους· τόσο ἰσχυρὰ ἦσαν σὲ αὐτοὺς ἡ δύναμις τῆς ὑπομονῆς, ἡ πραότης καὶ ὁ σύνδεσμος τῆς ἀγάπης, ὥστε ἦταν ἀδύνατον νὰ ἀμφιβάλλη κανείς, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, μὲ ὅλη τὴν πραότητά Του, κατοικοῦσε ἀνάμεσά τους... Τόση ἄφθονη ἦταν ἡ Χάρις, ἡ ὁποία πλημμύριζε τὸν Ὅσιο, ὥστε ἦταν ἀρκετὸ νὰ φιλοξενηθῆ ἔστω καὶ γιὰ ἐλάχιστο χρόνο στὸν οἶκο κάποιου ἀνθρώπου, γιὰ νὰ προσελκύση κάθε ψυχὴ στὴν λατρεία τοῦ Θεοῦ».
Ἡ φήμη του ἔφθασε καὶ στὸν Βασιλέα τῆς Βουργουνδίας, Γκοντράν, ὁ ὁποῖος ἐκάλεσε αὐτὸν στὰ Βόσγια καὶ τοῦ προσέφερε μία ἔρημη περιοχή, ὅπου ἱδρύθηκε ἡ Μονὴ τοῦ Ἀννεγραί.
Οἱ ἀρετὲς τοῦ Κολομβανοῦ προσείλκυσαν σύντομα πλησίον του πλῆθος μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦσαν νὰ ἐργασθοῦν καὶ αὐτοὶ γιὰ τὴν σωτηρία τους διὰ τῶν ἀσκητικῶν παλαισμάτων.
Ἀναγκάσθηκε σύντομα νὰ ἱδρύση ἐκεῖ πλησίον ἕνα δεύτερο Μοναστήρι, τὴν Μονὴ τοῦ Λουξέϊγ, καὶ ἀργότερα ἕνα τρίτο, τὴν Μονὴ τῶν Κρηνῶν.
Ἐγκατεστημένος στὸ Λουξέϊγ, ὁ Ὅσιος ἐπέβλεπε τὶς τρεῖς Ἀδελφότητές του, οἱ ὁποῖες ἀριθμοῦσαν πολλὲς ἑκατοντάδες Μοναχούς, στηριζόμενος στὴν διακονία ἑνὸς Ἐπιτρόπου σὲ κάθε Μονή, ἐπιφορτισμένου μὲ τὴν τήρησι τοῦ Κανόνος, τὸν ὁποῖο εἶχε συντάξει ὁ ἴδιος ὁ Ὅσιος.
Διὰ τῆς προσευχῆς του ὅμως, ὁ Κολόμβανος παρέμεινε ὁ πατέρας τοῦ κάθε Μοναχοῦ καὶ ὁ μεσίτης του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὅπως στὶς Λαῦρες τῆς Ἀνατολῆς, ἡ ὀργάνωσις τοῦ Μοναστηρίου ἦταν εὐέλικτη καὶ σύμφωνη πρὸς τὸν χαρισματικὸ χαρακτῆρα τῆς πνευματικῆς πατρότητος. Μεγάλη ἔμφασις ἐδίδετο στὴν σωματικὴ ἄσκησι, τὶς αὐστηρὲς νηστεῖες, τὶς μαστιγώσεις καὶ τὴν παραμονὴ σὲ παγωμένο νερό, γιὰ τὴν καθυπόταξι τῆς φλογερῆς ἰδιοσυγκρασίας τῶν Μοναχῶν.
Τὸ Μοναστήρι, ὡστόσο, δὲν ἦταν μόνον ἕνας τόπος βιαίων ἀγώνων ἐναντίον τῶν παθῶν, ἀλλὰ καὶ μία προτύπωσις τοῦ Οὐρανοῦ καὶ οἱ ἰσάγγελοι Μοναχοὶ τελοῦσαν ἐκεῖ μία ἀσίγητος δοξολογία (laus perennis) πρὸς τὸν Κύριον τῆς Δόξης.
Ὁ Κολομβανὸς εἶχε ὀργανώσει τὸν βίο τῶν τριῶν Ἀδελφοτήτων του μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε οἱ Μοναχοὶ νὰ τελοῦν νυχθημερὸν μία συνεχῆ λατρεία, ἐναλλασσομένοι κατὰ ὁμάδες. Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, ἐφάρμοσαν κατὰ λέξι τὴν προτροπὴ τοῦ Ἀποστόλου: «Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α'Θεσ. ε' 17).
Μετὰ ἀπὸ εἴκοσι χρόνια ὅμως, ὁ Κολομβανός ἐπέσυρε στὸ πρόσωπό του τὸ ἀσίγαστο μῖσος τῆς μάμης τοῦ Βασιλέως Θεοδωρίχου Β' τῆς Βουργουνδίας (595-613), ὀνόματι Βρουγχίλδης, ἐπειδὴ κατεδίκαζε σθεναρὰ τὶς ἠθικὲς παρεκτροπὲς τοῦ νεαροῦ Ἡγεμόνος. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ, ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τοῦ Λουξέϊγ μαζὶ μὲ τοὺς Ἰρλανδοὺς Μαθητές του.
Ὡδηγήθηκε στὴν Νάντη γιὰ νὰ πάρη τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς πρὸς τὴν Ἰρλανδία, ἀλλὰ διὰ θεïκῆς ἐπεμβάσεως τὸ πλοῖο, στὸ ὁποῖο ἐπιβιβάσθηκε, παρασύρθηκε πίσω στὶς ἄκτες τῆς Γαλλίας.
Ὁ ὅσιος Μοναχὸς Κολομβανὸς ἄρχισε ἐκ νέου τὴν ἀποστολική του πορεία διὰ μέσου
τῆς Νευστρίας καὶ Αὐστρασίας καὶ ἐσημάδευσε μὲ τὴν ἐπιρροή του πλῆθος Μοναχικῶν Ἱδρυμάτων. Πῆρε ἐν συνεχείᾳ τὸν δρόμο γιὰ τὴν Ρώμη μέσῳ Γερμανίας καὶ ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο στοὺς βαρβάρους λαούς, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν τὶς ὄχθες τῆς λίμνης Κωνσταντίας. Ἀπὸ τὸ Μπρέγκενζ, τόπο διαμονῆς του, δὲν ἔπαυσε νὰ διδάσκη διὰ επιστολῶν τοὺς Μαθητές του στὸ Λουξέϊγ καὶ ἀλλοῦ.
Τὸ 612, τὸ Βασίλειο τῆς Βουργουνδίας προσάρτησε προσωρινὰ τὴν Αὐστρασία καὶ ὁ Ὅσιος, διωκώμενος πάλι ἀπὸ τὴν ἔχθρα τοῦ Θεοδωρίχου Β', ἀναγκάσθηκε νὰ ἀρχίση ἐκ νέου τὴν περιπλάνησί του πρὸς τὴν Ἰταλία, ὅπου ἐγκαταστάθηκε στὴν Μονὴ τοῦ Μπόμπιο, στὰ Ἀπέννινα. Ἐκεῖ διέπρεψε στοὺς ἀγῶνες του κατὰ τοῦ Ἀρειανισμοῦ μέχρι τῆς μακαρίας ἐκδημίας του, τὸ 615.
Ἂν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ὅσιος ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τὶς χῶρες τῶν Φράγκων, οἱ ἄμεσοι Μαθητές του ἵδρυσαν ἐκεῖ περίπου ἑκατὸ Μοναστήρια, διὰ τῶν ὁποίων διαδόθηκε ἡ Ἰρλανδικὴ Μοναχικὴ Παράδοσις στοὺς λαοὺς τῶν φραγκικῶν χωρῶν.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/04/23.html
<>
Ἅγιος Μάρτυς Λεοδεγάριος (ἢ Λέγερ), Ἐπίσκοπος Ὠτὲν. Ήμέρα Μνήμης: 2 Ὀκτωβρίου.
῾Ο Ἅγιος Λεοδεγάριος (ἢ Λέγερ) ἦταν γόνος ἀρχοντικῆς καὶ ἰσχυρῆς οἰκογενείας Φράγκων τῆς Βουργουνδίας*. Ἀπὸ παιδὶ ἤδη ἔβαλαν αὐτὸν στὸ βασιλικὸ ἀνάκτορο τοῦ Κλοταίρου Β' (584-629) καὶ τὸν ἀνέθρεψαν οἱ γραμματεῖς τοῦ Ἀνακτορικοῦ Σχολείου, τὸ ὁποῖο προετοίμαζε τοὺς υἱοὺς τῶν ἀρχόντων γιὰ τὰ ἀνώτερα ἀξιώματα τοῦ Βασιλείου.
Κατὰ τὴν διάρκεια μιᾶς ἐπισκέψεως στὸν θεῖο του Διδόνα, Ἐπίσκοπο Πικταβίου (σημ. Πουατιέ), ἔνιωσε τὴ θεία κλήση καὶ ἔγινε Ἀρχιδιάκονός του.
Χάρις στὴν καθοδήγηση τοῦ σεπτοῦ Ἱεράρχη, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐνεφύτευσε τὶς ἀρχὲς τῶν ἀρετῶν καὶ τὴν ἀγάπη τῆς παρθενίας, ὁ νεαρὸς Διάκονος ἔκανε νὰ λάμψει μέσα του ἡ εἰκόνα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ κατέστησε τὸ σκήνωμά του ζῶντα ναὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἐκτὸς ἀπὸ τὴ μέριμνα γιὰ τὶς ὑλικὲς ἀνάγκες τῆς Ἐπισκοπῆς, ὁ Λεοδεγάριος συχνὰ ἀντικαθιστοῦσε τὸν θεῖο του στὸ κήρυγμα. Ὅταν ἡ φωνή του ἀντηχοῦσε κάτω ἀπὸ τοὺς θόλους τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ, νόμιζες πὼς ἄκουγες ξανὰ τὸν Ἅγιο Ἱλάριο τὸν Μέγα (τιμάται 13 Ἰανουαρίου), καὶ τὸ ἐκκλησίασμα εὐχαριστοῦσε τὸν Θεό, ὁ Ὁποῖος τοῦ ἔστειλε τέτοιο ἀπόστολο.
Μετὰ τὴν χειροτονία του σὲ Πρεσβύτερο, ἀποσύρθηκε στὸ πτωχὸ καὶ ἐλάχιστα γνωστὸ Μονύδριο τοῦ Ἁγίου Μαξεντίου, ἐλπίζοντας ὅτι θὰ ἀφιέρωνε τὸν ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς του στὴν προσευχὴ καὶ στὴ θεωρία τῶν οὐρανίων πραγμάτων. Σύντομα ὅμως προήχθη σὲ Ἡγούμενο καὶ ἐπὶ μία ἑξαετία διοίκησε μὲ σύνεση τὸ Μονύδριο.
Τὸ 663, ἡ Ἁγία βασίλισσα Βατθίλδη (τιμάται 30 Ἰανουαρίου), ἡ ὁποία εἶχε ἀναλάβει τὴν
ἀντιβασιλεία τῶν ἑνωμένων βασιλείων τῆς Νευστρίας καὶ Βουργουνδίας, θέλησε νὰ τὸν κάνει συνεργάτη της στὴν ἀναστήλωση τοῦ βασιλείου καὶ ζήτησε ἀπὸ τὸν Λεοδεγάριο νὰ ἐγκαταλείψει τὴν ἡσυχία τοῦ Μοναστηριοῦ καὶ νὰ γίνει Ἐπίσκοπος τῆς Ὠτὲν στὴ Βουργουνδία.
Ἀμέσως μετὰ τὴ χειροτονία του, ὁ νέος Ἐπίσκοπος συνεκάλεσε Σύνοδο γιὰ νὰ ἐπαναφέρει τὴν τάξη στὴν διαιρεμένη Ἐπισκοπή του καὶ γιὰ νὰ ἐπανορθώσει τὶς καταχρήσεις ποὺ εἶχαν λάβει χώρα κατὰ τὸ διάστημα ποὺ χήρευε ὁ Ἐπισκοπικός Θρόνος. Καταδίκασε ἐπίσης τὶς αἱρέσεις τοῦ Μανιχαϊσμοῦ καὶ τοῦ Μονοθελητισμοῦ, καὶ ἐπέβαλε τὴν τήρηση τοῦ Κανονισμοῦ τοῦ Ἁγίου Βενεδίκτου στὰ Μοναστήρια. Στὴν συνέχεια, ἀναστήλωσε τὸν Καθεδρικὸ Ναὸ τῆς πόλεως, ἀφιερωμένο στὸν Ἅγιο Ναζάριο, καὶ προέβη σὲ ἀνακομιδὴ τῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Συμφοριανοῦ τοῦ πολιούχου τῆς Ὠτὲν (τιμάται 22 Αὐγούστου).
Ὁ ζῆλος του γιὰ τὸν ἐξωραϊσμὸ τῶν Ναῶν τοῦ Θεοῦ καὶ γιὰ τὴν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας δὲν συγκρινόταν παρὰ μὲ τὴν μέριμνά του γιὰ τοὺς πτωχούς, γιὰ τοὺς ὁποίους ἵδρυσε πολλὰ πτωχοκομεῖα, ὅπου γινόταν τακτικὰ διανομὴ συσσιτίου. Τὸν Καθεδρικὸ Ναό, ὅπως καὶ ὅλες τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες τῆς πόλεως, τὶς ἐπάνδρωσε μὲ Κληρικοὺς ποὺ ἦταν ὑποχρεωμένοι νὰ διάγουν βίο κοινοβιακό, βασισμένο στὴν ἀκτημοσύνη καὶ στὴν ὑπακοή, καὶ τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ἐκπαίδευε στὸ κήρυγμα καὶ στὴν διδασκαλία τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος. Ἐπὶ πλέον, ἐπισκεύασε δημόσια κτήρια καθὼς καὶ τὰ τείχη τῆς πόλεως. Μὲ πατρικὴ στοργὴ ἐπαγρυπνοῦσε γιὰ τὶς ὑποθέσεις τῆς πόλεως ὅπως καὶ γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν πολιτῶν.
Μὲ τὶς διοικητικὲς αὐτὲς ἀρετὲς ὁ Λεοδεγάριος ἀπέκτησε μεγάλη ἐπιρροὴ στὴν αὐλὴ τῆς Βουργουνδίας καὶ ἀσκοῦσε ἀποφασιστικὴ ἐπίδραση στὴν Ἁγία Βατθίλδη. Ἡ ἐπιρροὴ αὐτὴ κατέστη ἀκόμη περισσότερο σωτήρια, ὅταν ὁ Ἐβροΐν, αὐλάρχης τοῦ οἴκου τῆς Νευστρίας, ἀπὸ προσωπικὴ φιλοδοξία ὁρμώμενος, ἐπεδίωξε νὰ ἐπιβάλει τὴν ἐξουσία του στὰ δύο βασίλεια τῆς Νευστρίας καὶ τῆς Βουργουνδίας. Γιὰ νὰ ἐπιτύχει τοὺς σκοπούς του, ἀπομάκρυνε τοὺς ἐπισκόπους συμβούλους τῆς Βατθίλδης καὶ ἔβαλε νὰ δολοφονήσουν τὸν Ἐπίσκοπο Παρισίων Σιγοβεράνδο (664)· κατόπιν, ἀνάγκασε τὴν Ἁγία νὰ ἐγκαταλείψει τὴν ἀντιβασιλεία καὶ νὰ ἀποσυρθεῖ στὴ Μονὴ Σέλλες. Ἔμενε μόνον ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Ὠτέν, ὁ ὁποῖος ἀντιστεκόταν στὶς ἡγεμονικὲς βλέψεις του καὶ ὑπερασπιζόταν τὴν ἀνεξαρτησία τῆς Βουργουνδίας.
Ὅταν ὁ Ἐβροῒν θέλησε νὰ ἐνθρονίσει τὸν Τιερρὺ Γ' Ἡγεμόνα καὶ τῶν δύο βασιλείων, οἱ ἄρχοντες τῆς Βουργουνδίας ἐξεγέρθηκαν ἐναντίον του (673). Φοβούμενος γιὰ τὴν ζωή του, ὁ Ἐβροῒν ἱκέτευσε ἔλεος, καὶ μετὰ ἀπὸ μεσολάβηση τοῦ Ἁγίου Λεοδεγαρίου ὑποχρεώθηκε ἁπλῶς νὰ ἐνδυθεῖ τὸ μοναχικὸ Σχῆμα στὸ Ἀββαεῖο τοῦ Λουξέϊγ.
Ὁ νέος Βασιλέας Χιλδέριχος κάλεσε τὸν Ἅγιο Ἐπίσκοπο τῆς Ὠτὲν νὰ συνεργασθεῖ μαζί του γιὰ τὴ συνένωση τῶν τριῶν φραγκικῶν βασιλείων, καὶ ἐκεῖνος χρησιμοποίησε ὅλη του τὴν σοφία καὶ σύνεση γιὰ νὰ ἐξαλείψει τὶς καταστροφικὲς ἐπιπτώσεις τῆς διακυβέρνησης τοῦ Ἐβροΐν. Ὅταν ὅμως ὁ Βασιλέας πῆρε γιὰ σύζυγό του τὴ θυγατέρα τοῦ θείου του, ἀντίθετα πρὸς τοὺς ἱεροὺς κανόνες, ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης ἄφοβα τὸν ἐπέπληξε αὐστηρά, καὶ εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας ἀπεσύρθη στὴν Ὠτέν.
Οἱ ἐχθροί του ὡστόσο δὲν ἔμειναν ἱκανοποιημένοι μὲ αὐτὴ τὴν ἀπομάκρυνση. Τὸν κατηγόρησαν ὅτι συνωμοτοῦσε κατὰ τοῦ Βασιλέως καὶ τόσο πολὺ συνδαύλισαν τὸ μῖσος τοῦ Χιλδέριχου ἐναντίον του, ὥστε τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα, ὁ Βασιλέας, μεθυσμένος ἀπὸ κρασὶ καὶ μανιασμένος ἀπὸ ὀργή, κατευθύνθηκε πρὸς τὸν Καθεδρικὸ Ναὸ γιὰ νὰ θανατώσει τὸν Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἑτοιμαζόταν νὰ βαπτίσει τοὺς κατηχουμένους.
Ἀπαθής, ἀκτινοβολώντας τὴν παρρησία ἐκείνη ποὺ δίνει ὁ Θεὸς στοὺς Μάρτυρες, ὁ Ἐπίσκοπος διόλου δὲν διέκοψε τὴν τελετή. Προχώρησε καὶ στάθηκε μπροστὰ στὸν Βασιλέα, ποὺ φώναζε κουνώντας τὸ σπαθί του. Ξάφνου, μὲ θεία ἐπέμβαση, ὁ Χιλδέριχος ἔχασε τὸ φῶς του, δὲν ἔβλεπε τὸν Ἐπίσκοπο καὶ κατέφυγε στὸ Ἐπισκοπεῖο.
Στὸ τέλος τῆς τελετῆς, καθὼς ὁ Ἅγιος Λεοδεγάριος δὲν κατόρθωσε νὰ διασκεδάσει τὶς ὑποψίες τοῦ ἡγεμόνα καὶ νὰ τὸν φέρει στὰ λογικά του, ἀποφάσισε νὰ φύγει ὥστε νὰ γλυτώσει τὸν Βασιλέα ἀπὸ τὴν εὐθύνη γιὰ ἕνα ἔγκλημα ποὺ θὰ βάραινε ὅλο τὸ βασίλειο. Μὴ μπορώντας νὰ συγκρατήσει τὸν δαιμονικό του θυμό, ὁ Χιλδέριχος ἔστειλε τοὺς στρατιῶτες του νὰ τὸν καταδιώξουν καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἐξόριστο στὸ Λουξέϊγ, ὅπου ὁ Λεοδεγάριος συνάντησε ξανὰ τὸν Ἐβροΐν. Κι ἐνῶ ὁ Ἐπίσκοπος χαιρόταν ποὺ ξαναβρῆκε τὴν ἡσυχία τοῦ Μοναστηριοῦ, ὁ Ἐβροῒν νυχθημερὸν σχεδίαζε τὴν ἐκδίκησή του.
Μετὰ ἀπὸ μερικοὺς μῆνες, ὁ Χιλδέριχος, τοῦ ὁποίου τὸ μῖσος ἐναντίον τοῦ Ἐπισκόπου διόλου δὲν εἶχε σβήσει, διέταξε νὰ βγάλουν τὸν Λεοδεγάριο ἀπὸ τὸ Μοναστήρι γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν. Ὅμως, οἱ ἀπεστελμένοι τοῦ Βασιλέως δὲν τόλμησαν νὰ τὸν ἀγγίξουν· τόσο πολὺ κατεπλάγησαν ἀπὸ τὴ σεβάσμια καὶ οὐράνια παρουσία τοῦ σεπτοῦ Ἱεράρχη.
Μετὰ τὴ δολοφονία τοῦ Χιλδέριχου (675), ὁ Ἅγιος ἀπελευθερώθηκε καὶ μπόρεσε νὰ ἐπιστρέψει στὴν Ὠτέν, ὅπου ἔγινε δεκτὸς μὲ δάκρυα χαρᾶς ἀπὸ τὸ ποίμνιό του, ἐνῶ ὁ Ἐβροῒν δραπέτευσε ἀπὸ τὸ Λουξέϊγ καὶ μάζεψε τοὺς παλιοὺς συντρόφους του, ποὺ ξαναεμφανίσθηκαν ὅπως ξαναβγαίνουν τὰ φίδια ἀπὸ τὶς φωλιές τους τὴν ἄνοιξη. Ὁ Λεοδεγάριος ἔβγαλε τὸν Τιερρὺ ἀπὸ τὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Διονυσίου, ὅπου τὸν εἶχαν φυλακίσει, γιὰ νὰ τὸν θέσει ἐπὶκεφαλῆς τῶν δύο βασιλείων. Μόλις ὅμως ὁ Ἐπίσκοπος ἐγκατέλειψε τὴ βασιλικὴ αὐλή, ὁ Ἐβροῒν ἀπομάκρυνε τὸν Βασιλέα καὶ σκότωσε τὸν αὐλάρχη. Τρόμος καὶ καταπίεση ἁπλώθηκε σ᾿ ὅλο τὸ βασίλειο· ὁ Ἐβροῒν θανάτωσε ἐννέα Ἐπισκόπους καθὼς καὶ πλῆθος Ἱερέων καὶ Μοναχῶν. Γι᾿ ἄλλη μιὰ φορά, μόνον ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Ὠτὲν ἀποτελοῦσε ἀπειλὴ γιὰ τὴν τυραννική του δεσποτεία· ὡς ἐκ τούτου, ὁ Ἐβροῒν ἔστειλε στρατὸ νὰ πολιορκήσει τὴν πόλη ἀπαιτώντας νὰ τοῦ παραδώσουν τὸν Ἱεράρχη. Ὁ Ἅγιος Λεοδεγάριος κατάλαβε ὅτι εἶχε φθάσει ἡ ὥρα τῆς ἔσχατης δοκιμασίας· μοίρασε ὅλη τὴν προσωπική του περιουσία στοὺς πτωχοὺς καὶ κήρυξε νηστεία τριῶν ἡμερῶν, κατὰ τὴν ὁποία ὅλος ὁ λαὸς ἱκέτευε τὸν Θεὸ μὲ λιτανεῖες καὶ κοινὲς προσευχές.
Ὅταν συγκεντρώθηκε ὁ λαὸς στὸν Καθεδρικὸ Ναό, ὁ Ἅγιος πῆρε τὸν λόγο καὶ εἶπε· «Ἂν κάποιους ἀπὸ σᾶς πρόσβαλα μὲ λόγια ποὺ πλήγωσαν ἢ ζῆλο ὑπέρμετρο στὶς ἐπιπλήξεις, τοὺς παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρήσουν. Διότι τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ περπατήσω στὴν ὁδὸ τοῦ μαρτυρίου, στὰ ἴχνη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, πρέπει νὰ ἐνθυμοῦμαι ὅτι μάταια θὰ ὑποστεῖ κανεὶς τὸ μαρτύριο, ἂν ἡ καρδιά του δὲν εἶναι πλήρης θείας ἀγάπης». Ἀμέσως μετά, ἄρχισε μιὰ γενικὴ ἐπίθεση στὴν πόλη ποὺ κράτησε μέχρι τὴ δύση τοῦ ἡλίου.
Τὴν ἑπομένη, στὶς 26 Αὐγούστου, μὴ μπορώντας ν᾿ ἀντέξει τὴν ἰδέα, ὅτι ὁ λαός του θὰ ὑπέφερε ἐξ αἰτίας του, ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης παρεδόθη, λέγοντας τὴν ἑξῆς προσευχή· «Σὲ παρακαλῶ, Παντοδύναμε Θεέ, ὅτι δόξης κατηξίωσας σήμερον τὸν δοῦλον σου!». Τὸν ὁδήγησαν στὴν κορυφὴ ἑνὸς λόφου, ἀπέναντι ἀπὸ τὰ τείχη· ὁ Ἅγιος Λεοδεγάριος ἔψαλλε τοὺς ψαλμούς, χωρὶς νὰ ἀφήσει νὰ τοῦ ξεφύγει κραυγὴ πόνου ὅταν τοῦ ἐξόρυξαν τοὺς ὀφθαλμοὺς μὲ αἰχμηρὰ σίδερα.
Τὴ νύκτα ποὺ ἀκολούθησε τὴν πέρασε προσευχόμενος, εὐχαριστῶντας τὸν Θεὸ ποὺ τοῦ στέρησε τοὺς σωματικοὺς ὀφθαλμούς, γιὰ νὰ λάμψει ἐντός του ἀκόμη λαμπρότερο τὸ ἄκτιστο φῶς τῆς θείας Χάριτος.
Τὸν ἔστειλαν πρῶτα σ᾿ ἕνα Μοναστήρι, ὅπου ἔμεινε δύο χρόνια καὶ μετὰ τὸν ἔφεραν ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου ποὺ συγκάλεσε ὁ Ἐβροΐν, μὲ τὴν κατηγορία τῆς ἀπόπειρας κατὰ τῆς ζωῆς τοῦ Βασιλέως Χιλδέριχου.
Ὁ Ἐβροῒν ἔβαλε κατ᾿ ἀρχὴν τὸν Ἅγιο Ἐπίσκοπο νὰ περπατήσει ἀνυπόδητος πάνω σὲ αἰχμηρὲς καὶ κοφτερὲς πέτρες· ὕστερα, διέταξε νὰ τοῦ κόψουν τὰ χείλη, νὰ τοῦ γδάρουν τὸ πρόσωπο καὶ νὰ τοῦ κόψουν τὴ γλώσσα· κατόπιν ἐγύμνωσαν τὸν Ἅγιο καὶ τὸν ἔσυραν στοὺς λασπωμένους δρόμους, πρὶν νὰ τὸν ἐκθέσουν στὴν πλατεία τῆς πόλης, γεμᾶτο αἵματα καὶ λάσπες, ἀλλὰ ἀπαστράπτοντα ἀπὸ τὴν δόξα τοῦ Μαρτυρίου.
Ὅταν τὸν ἐπεσκέφθη στὸ κελλί του ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Συμφοριανοῦ, ὁ Ἅγιος Λεοδεγάριος συνομίλησε εὐκρινῶς μαζί του παρὰ τὴν ἀπώλεια τῶν χειλέων καὶ τῆς γλώσσας. Τὸν δέχθηκαν φιλόξενα οἱ Μοναχοὶ τοῦ Φεκάν, ὅπου πέρασε εἰρηνικὰ δύο χρόνια προσευχόμενος, ἐνθαρρύνοντας καὶ νουθετώντας τοὺς πιστοὺς μὲ τοὺς λόγους του.
Ὁ Ἐβροῒν ὡστόσο, διψοῦσε πάντα γιὰ αἷμα καὶ κατεχόταν ἀπὸ ἄσπονδο μῖσος· ἔφερε τὸν Ἅγιο ἐνώπιον μιᾶς Συνόδου χρηματισμένων ἐπισκόπων. Τὸν καθήρεσαν καὶ τὸν κατεδίκασαν σὲ θάνατο, δίχως νὰ βγεῖ λέξη διαμαρτυρίας ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Ἱεράρχη, ὁ ὁποῖος παρέμεινε σιωπηλός, ὅπως ὁ Χριστὸς ἐνώπιον τοῦ Πιλάτου.
Στὶς 2 Ὀκτωβρίου 679 (ἢ 680), τέσσερις ἔνοπλοι τὸν πῆραν καὶ τὸν ὁδήγησαν βαθιὰ μέσα στὸ δάσος, τὴν στιγμὴ ὅμως τῆς ἐκτελέσεως οἱ τρεῖς ἀπὸ αὐτοὺς ἔπεσαν στὰ γόνατα μπροστὰ στὸν Ἅγιο ζητώντας του νὰ τοὺς συγχωρέσει.
Μόλις ὁ Λεοδεγάριος ὁλοκλήρωσε τὴν προσευχή του γιὰ τοὺς διῶκτες του, ἔτεινε τὸν αὐχένα καὶ τότε ὁ τέταρτος, τοῦ ὁποίου ἡ καρδιὰ ἦταν σκληρὴ καὶ ἀναίσθητη σὰν πέτρα, τὸν ἀποκεφάλισε. Τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου ἔμεινε ὀρθό· ὁ δήμιος τὸ ἔριξε μὲ μιὰ κλωτσιὰ στὸ χῶμα, ἀλλὰ εὐθὺς ἔχασε τὰ λογικά του καὶ ρίχθηκε στὶς φλόγες.
Λίγο ἀργότερα, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἐβροΐν, ὁ Ἅγιος Λεοδεγάριος ἄρχισε νὰ τιμᾶται ὡς Μάρτυς. Τὸ Λείψανό του μεταφέρθηκε στὴν περιοχὴ τοῦ Πουατού, ὅπου μία βασιλικὴ ἀφιερώθηκε στὴ μνήμη του. Ἔκτοτε ἡ τιμὴ τοῦ Ἁγίου ἁπλώθηκε κυρίως στὴ Γαλλία καὶ στὸ Βέλγιο, ἐνῶ στὴν Ὠτὲν ὁ Ἅγιος δὲν σταμάτησε νὰ δείχνει τὴν πατρική του στοργὴ καὶ ἀγάπη μὲ θαύματα καὶ ἐμφανίσεις.
* Ἡ Φραγκικὴ Γαλατία ἦταν μοιρασμένη μεταξὺ τῆς Νευστρίας πρὸς βορρᾶν, τῆς Αὐστρασίας πρὸς τὰ βορειοανατολικά, καὶ τῆς Βουργουνδίας στὸ κέντρο καὶ στὰ ἀνατολικά.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/04/2.html
<>
Ὅσιος Φιλιβέρτος Κτήτωρ τῶν Μονῶν τοῦ Ζυμιὲζ καὶ τοῦ Νουαρμουτιὲ. Ήμέρα Μνήμης: 20 Αὐγούστου.
῾Ο Ὅσιος Φιλιβέρτος γεννήθηκε περὶ τὸ 615 κοντὰ στὸ Ὢζ τῆς Ἀκουϊτανίας. Ὁ πατέρας του, ἕνας εὐγενὴς τῆς περιοχῆς αὐτῆς, ὁ ὁποῖος ἔγινε Ἐπίσκοπος, τὸν ἀνέθρεψε μὲ εὐσέβεια, ἐμπνέων εἰς αὐτὸν τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ.
Σὲ ἡλικία δεκατριῶν ἐτῶν ἐστάλη στὴν Αὐλὴ τοῦ Βασιλέως Δαγοβέρτου καὶ συνεδέθη μὲ πνευματικὴ φιλία μὲ τὸν Ἅγιο Ἐλίγιο (Ἐλουὰ) (τιμάται 1η Δεκεμβρίου), τὸν Ἅγιο Οὐανδρεγίσιλο (Wandregisilus, σημ. Wandrille, τιμάται 22 Ἰουλίου) καὶ τὸν Ἅγιο Ὀδοένο (Odoenus, σημ. Ouen), ὀνομαζόμενο τότε Δαδὸν (τιμάται 24 Αὐγούστου), οἱ ὁποῖοι μετέδωσαν σὲ αὐτὸν τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν Μοναχικὸ Βίο.
Μετὰ ἀπὸ τέσσερα ἔτη ἀπεσύρθη στὴν Μονὴ Ρεμπαί, τὴν ὁποίαν εἶχε ἱδρύσει ὁ Δαδὸν καὶ διοικοῦσε ὁ Ἅγιος Ἀγίλιος, μαθητὴς τοῦ Ἁγίου Κολομβανοῦ (τιμάται 23 Νοεμβρίου).
Στὸ Μοναστήρι αὐτὸ προώδευσε συντόμως σὲ ὅλες τὶς ἀρετὲς τοῦ ἀσκητικοῦ βίου καὶ ὅταν ἐκοιμήθη ὁ ἅγιος Ἡγούμενος, ὡρίσθηκε αὐτὸς νὰ τὸν διαδεχθῆ (650).
Οἱ ἀπαιτήσεις του ὡστόσο δυσαρέστησαν ὡρισμένους Μοναχούς, οἱ ὁποῖοι ἤθελαν νὰ τὸν ἐκδιώξουν. Οἱ ἀντάρτες αὐτοὶ ἐτιμωρήθησαν συντόμως ἀπὸ τὴν θεία ὀργή, ἀλλὰ θεωρῶν ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ θεϊκὸ σημεῖο, ὁ Φιλιβέρτος ἐγκατέλειψε τὸ Μοναστήρι.
Ἀφοῦ ἐπισκέφθηκε τὶς διάφορες Μονές, οἱ ὁποῖες εὑρίσκοντο ὑπὸ τὴν ἐπιστασία τῆς Μονῆς τοῦ Λουξέϊγ, ἀπεσύρθη στὴν περιοχὴ τῆς Ρουέν, ὅπου ὁ φίλος του Δαδὸν εἶχε γίνει Ἐπίσκοπος. Πιθανῶς μὲ τὴν ὑποστήριξι ἐκείνου ἔλαβε ἀπὸ τὸν Βασιλέα Χλοδοβῖκο Β' καὶ τὴν Βασίλισσα Βαθίλδη (τιμάται 30 Ἰανουαρίου), ἕνα κτῆμα γιὰ νὰ ἱδρύση Μοναστήρι στὸ δάσος τοῦ Ζυμιὲζ (655), ὄχι μακριὰ ἀπὸ τὸ Φοντενέλ, ὅπου ὁ Ἅγιος Οὐανδρεγίσιλος εἶχε συστήσει τὸ ἰδικό του ὀλίγα χρόνια ἐνωρίτερα.
Ὠργάνωσε τὴν Ἀδελφότητά του συμφώνως μὲ τὶς παραδόσεις τοῦ Ἁγίου Κολομβανοῦ, ἐμπλουτισμένες ἀπὸ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἀνατολικῶν Πατέρων καὶ τὸν Κανόνα τοῦ Ἁγίου Βενεδίκτου, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀρχίσει νὰ διαδίδεται στὴν Γαλατία.
Οἱ Μοναχοὶ ὑποχρεοῦντο σὲ αὐστηρὴ ἄσκησι καὶ εἰργάζοντο σκληρὰ γιὰ τὴν ἐκχέρσωσι τοῦ δάσους. Ἡ πνευματικὴ καθοδήγησις τοῦ Ὁσίου ὅμως προσείλκυε διαρκῶς νέους Μοναχούς, ὥστε ἡ Ἀδελφότητα ἔφθασε τοὺς ἐννιακόσιους Μοναχούς.
Ἱδρύθηκε δὲ ὡς ἐξάρτημα τῆς ἀνδρικῆς Μονῆς, σὲ ἀπόστασι εἴκοσι χιλιομέτρων ἀπὸ τὸ Ζυμιέζ, ἕνα γυναικεῖο Μοναστήρι στὸ Παβιλύ, ὑπὸ τὴν ἐπιστασία τῆς Ἁγίας Αὐστρεβέρτης (τιμάται 10 Φεβρουαρίου 704), ἡ ὁποία εἶχε λάβει τὸ μοναχικὸ Σχῆμα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Ἁγίου Ὀμέρ (τιμάται 9 Σεπτεμβρίου).
Στραμμένος ὅλος πρὸς τὸν Θεό, ὁ Ὅσιος ἀφωσιώθηκε ἐπίσης στὸν εὐαγγελισμὸ τῶν χωρικῶν τῆς περιοχῆς, ἐνῶ ἐξαγόραζε τοὺς σκλάβους, οἱ ὁποῖοι ἔφθαναν μὲ καράβια ἀπὸ τὴν Ἀγγλία.
Μαθαίνων γιὰ τὴν ἀνήθικη διαγωγή, τὶς ἀδικίες καὶ τὰ ἐγκλήματα τοῦ ἀνελεήτου αὐλάρχου Ἐβροΐν, ὁ Φιλιβέρτος μετέβη στὴν Αὐλὴ γιὰ νὰ τὸν ἐλέγξη κατὰ πρόσωπον (674).
Ὁ Ἐβροΐν, ἔμπλεως μίσους, ἐκδικήθηκε διαδίδων συκοφαντίες κατὰ τοῦ Ὁσίου καὶ κατώρθωσε νὰ τὸν κάνη νὰ ἔλθη σὲ σύγκρουσι μὲ τὸν Ἅγιο Οὐὲν καὶ νὰ φυλακισθῆ. Ὁ Ἅγιος Οὐὲν ὡστόσο ἀνεγνώρισε συντόμως τὴν ἀθωότητα τοῦ φίλου του καὶ τὸν ἐλευθέρωσε.
Ἀποβλέπων στὴν ἡσυχία, ὁ Ὅσιος ἐγκατέλειψε τὸ Βασίλειο τῆς Νευστρίας, καθυποταγμένο στὴν τυραννία τοῦ Ἐβροΐν, καὶ μετέβη στὴν Ἀκουϊτανία, ὅπου ἀνεστήλωσε τὴν Μονὴ τοῦ Κανσάϊ, πλησίον τοῦ Πουατιέ, ὅπου ἡ Ὁσία Ραδεγονδία (τιμάται 13 Αὐγούστου) εἶχε τὸν προηγούμενο αἰῶνα παραλάβει ἕνα τμῆμα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
Ἐν συνεχείᾳ, ἀφοῦ ἐτοποθέτησε τὸν μαθητή του Ἅγιο Ἀχάρδο (τιμάται 15 Σεπτεμβρίου, 687) ἐπὶ κεφαλῆς τῆς Ἀδελφότητος, ἀπεσύρθη στὸ νησὶ Ἐρό, στὴν ἀκτὴ τῆς Βανδέας, καὶ ἵδρυσε ἐκεῖ μὲ Μοναχούς, οἱ ὁποῖοι προσῆλθαν ἀπὸ τὸ Ζυμιέζ τὴν Μονὴ τοῦ Νουαρμουτιέ. Ἡ Μονὴ αὐτὴ ἔδωσε κατόπιν τὸ ὄνομά της στὸ νησί.
Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἐβροΐν (681), οἱ Μοναχοὶ τοῦ Ζυμιὲζ καὶ ὁ Ἅγιος Οὐὲν ἔσπευσαν νὰ καλέσουν ὀπίσω τὸν Ὅσιο, στὸν ὁποῖο ἐπεφύλαξαν θριαμβευτικὴ ὑποδοχή. Ὁ Φιλιβέρτος ἀποκατέστησε τὴν τάξι στὴν Κοινότητα, ἵδρυσε δύο νέα Μοναστήρια καὶ μετὰ ἀπὸ μερικοὺς μῆνες ἐπέστρεψε στὸ Νουαρμουτιέ, ἀφοῦ ἐγκατέστησε τὸν Ἀχάρδο Ἡγούμενο τοῦ Ζυμιέζ.
Διήνυσε εἰρηνικὰ τὸν ὑπόλοιπο βίο του στὸ Νουαρμουτιέ, συμβάλλων ἐνεργῶς στὴν ἀνάπτυξι τῶν Μοναστηριῶν τῆς περιοχῆς καὶ παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Θεὸ τὴν 20ὴ Αὐγούστου 685.
Ἀφοῦ πέρασαν ἀπὸ πολλὲς περιπέτειες κατὰ τὶς εἰσβολὲς τῶν βαρβάρων, τὰ τίμια Λείψανά του τιμῶνται ἀπὸ τὸ 875 στὸν μεγάλο ἡγουμενικὸ Ναὸ τοῦ Τουρνούς.
Περισσότερες ἀπὸ ἑξήντα ἐκκλησίες στὴν Γαλλία εἶναι ἀφιερωμένες στὸν Ὅσιο Φιλιβέρτο.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2021/04/20_4.html
<>
Άγιος Liborius του Le Mans.
Ο άγιος Liborius του Le Mans (348–397) ήταν ο δεύτερος Επίσκοπος του Le Mans της Γαλλίας. Είναι ο προστάτης άγιος του καθεδρικού και της αρχιεπισκοπής του Paderborn της Γερμανίας. Το έτος της γέννησης του δεν είναι σίγουρο. Κοιμήθηκε το 397, πιθανόν στις 23 Ιουλίου.
Όπως και για άλλους αγίους του τετάρτου αιώνα, λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του. Ήταν από την Γαλατία (σημερινή Γαλλία). Λέγεται πως ήταν επίσκοπος του Le Mans για 49 χρόνια. Έχτισε μερικές εκκλησίες στις γειτονικές περιοχές, ένα στοιχείο που δείχνει πως πιθανόν η ιεραποστολική του δραστηριότητα περιορίστηκε στην Γαλατία της εποχής του. Λέγεται ότι χειροτόνησε, 217 ιερείς και 186 διακόνους. Ο άγιος Μαρτίνος της Tours της Γαλλίας, του συμπαραστάθηκε όταν πέθαινε. Θάφτηκε στο Le Mans δίπλα στον προηγούμενο επίσκοπο, τον Julian, ιδρυτή της επισκοπής.
Λέγεται πως έγιναν θαύματα στον τάφο του. Το 835 ο Επίσκοπος Aldrich τοποθέτησε μερικά λείψανα του σώματος του σε ένα ιερό στον καθεδρικό, και τον επόμενο χρόνο, σύμφωνα με τις οδηγίες του βασιλιά Louis του Ευλαβούς, έστειλε το σώμα στον επίσκοπο Badurad του Paderborn της Γερμανίας, μία επισκοπή που ιδρύθηκε το 799 από τον πάπα Leo τον Τρίτο και τον βασιλιά Καρλομάγνο και δεν είχε κάποιον δικό της άγιο.
Επειδή ο άγιος Liborius πέθανε στα χέρια του φίλου του Μαρτίνου της Tours, θεωρείτε προστάτης άγιος για έναν καλό θάνατο.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/
<>
Άγιος Ιερομάρτυρας Emmeram του Regensburg
Ημέρα μνήμης 22 Σεπτεμβρίου/5 Οκτωβρίου
Ο άγιος Emmeram καταγόταν από τη γη των Φράγκων. Γεννήθηκε στις αρχές του 7ου αιώνα στην περιοχή Poitiers. Έλαβε μία εξαιρετική μόρφωση και έγινε ιερέας, και έπειτα επίσκοπος. Ο Emmeram άφησε την πατρίδα του και πήγε να κηρύξει την Χριστιανική πίστη στην γειτονική χώρα των Αβαρών, σήμερα γνωστή σαν Ουγγαρία. Το μονοπάτι που ακολούθησε για την γη των Αβαρών τον οδήγησε μέσα από το Regensburg. Εκεί, ο Teodo ο Πρώτος, Δούκας της Βαυαρίας δέχτηκε τον άγιο Ιεράρχη με μεγάλη τιμή και τον έπεισε να μείνει σε αυτήν την πόλη στον Δούναβη. Είναι γνωστό πως μόλις έφτασε στην Βαυαρία, ο Emmeram αμέσως άρχισε την ιεραποστολική του δράση καθώς η Χριστιανοσύνη δεν είχε ακόμη εδραιωθεί σταθερά σε αυτή τη γη.
Ενώ κήρυττε, ο άγιος Emmeram εκρίζωσε τα παγανιστικά έθιμα και ίδρυσε εκκλησίες στο Regensburg και στις γειτονικές περιοχές. Στα τρία χρόνια που πέρασε στην πόλη, ο άγιος Emmeram αντιμετωπιζόταν με μεγάλο σεβασμό από τους πιστούς της Βαυαρίας. Αφού πέθανε ο προστάτης του, ο βασιλιάς Pepin του Herstal (βασιλιάς των Φράγκων), ο άγιος Emmeram έφυγε για την Ρώμη. Την ίδια στιγμή, η Uta, κόρη του Βαυαρού Δούκα Teodo του Πρώτου κατηγόρησε τον Emmeram λέγοντας πως την αποπλάνησε και είχε ένα παιδί μαζί του. Ο αδερφός της ο Lantpert (σύμφωνα με άλλες πηγές ονομαζόταν Landfried) απήγαγε τον Emmeram στον παλιό Ρωμαϊκό δρόμο μεταξύ του Salzburg και του Augsburg, και του συμπεριφέρθηκε βίαια. Σύμφωνα με την παράδοση, η συνοδεία που ταξίδευε μαζί με τον Ιεράρχη, αποτελούμενη από τους Vitalis και Wolflete προσπάθησε να μεταφέρει τον βασανισμένο επίσκοπο όσο ποιο γρήγορα γινόταν στο Aschheim, όμως στην διάρκεια του ταξιδιού, ο Emmeram πέθανε. Ένα εκκλησάκι χτίστηκε στην μνήμη του στον τόπο που πέθανε. Ο τόπος που πέθανε ονομαζόταν Kleinchendorf, σήμερα γνωστό σαν Feldkirchen, δίπλα στο Μόναχο. Ένα άλλο εκκλησάκι, βρίσκεται στο Aschheim στον τόπο όπου ο άγιος Emmeram είχε θαφτεί αρχικά. Τις σαράντα ημέρες που αναπαυόταν εκεί το σώμα του αγίου, έβρεχε συνεχώς.
Η αθωότητα του αγίου Emmeram σύντομα αποδείχτηκε και ο Δούκας Teodo αποφάσισε να φέρει τα λείψανα του στο Regensburg. Αυτό πραγματοποιήθηκε από τον Επίσκοπο Gaubald, ο οποίος έθαψε τα λείψανα του με μία πρέπουσα πομπή στο Μοναστήρι του αγίου Γεωργίου. Αργότερα, το έτος 740, τα λείψανα μεταφέρθηκαν σε μία εκκλησία ιδικά χτισμένη για να δεχτεί τα λείψανα. Με τον καιρό, γύρω από αυτή την εκκλησία, χτίστηκε το γνωστό Μοναστήρι των Βενεδικτίνων που αφιερώθηκε στον άγιο Emmeram. Αυτό το μοναστήρι πλούτισε την Βαυαρία με πολλούς άγιους μοναχούς. Έγγραφα του μοναστηριού αποκαλύπτουν πως το 1642 η εκκλησία του αγίου Emmeram υπέστη σοβαρές ζημιές από μία πυρκαγιά παρόλα αυτά οι φλόγες δεν άγγιξαν τα λείψανα του αγίου.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/
<>
Άγιος Alto (Άλτο) της Γερμανίας, Ηγούμενος
Ημέρα μνήμης 5 Σεπτεμβρίου
Αυτός ο άγιος ήταν ένας Σκωτσέζος μοναχός, ο οποίος, ταξιδεύοντας στην Γερμανία, έγινε γνωστός για πολλά θαύματα και ίδρυσε, με την άδεια του βασιλιά Pepin, το μοναστήρι του Altmunster στην Βαυαρία γύρω στα μέσα του ογδόου αιώνα. Ανάμεσα σε ένα βαρβαρικό έθνος, που εκείνο τον καιρό ζούσε μέσα στην άγνοια, την φαυλότητα και την δεισιδαιμονία, η πραότητα και η αφοσίωση αυτού του αγίου τράβηξε πολλούς στην αληθινή πίστη. Η μοναχική του ζωή αναδείκνυε την δύναμη της θείας χάρης με το να υψώνει τους ανθρώπους που είχαν πέσει στην αδυναμία και τη φθορά στα ποιο μεγάλα ύψη της αγιοσύνης.
Τον τιμούν στην Γερμανία στις 9 Φεβρουαρίου, την ημέρα που πιστεύεται πως κοιμήθηκε. Όμως τα Βρετανικά αγιολόγια τον τιμούν στις 5 Σεπτεμβρίου.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/
<>
Ορθόδοξος μέσω… facebook!
Πολλά έχουν γραφεί για μεταστροφές ανθρώπων από την πλάνη στο φως της αγάπης του Χριστού. Αρκετά περιστατικά έχουν καταγραφεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα blogs και τα διάφορα sites. Οι περισσότερες είναι αληθινές ιστορίες αλλά δεν λείπουν και οι ψεύτικες, που στηρίχθηκαν στην “πλάνη” των επισκέψεων και των like.
Αυτές τις μέρες σάστισα όταν φίλος μου κληρικός ανάρτησε φωτογραφίες ενός άνδρα μεσήλικα που βαπτίστηκε και κοινώνησε για πρώτη φορά το σώμα και το αίμα του Κυρίου. Είπαμε πως είναι μια απλή μεταστροφή που δημοσιεύεται στο προσωπικό προφίλ του κληρικού για να τονωθεί η πίστη μας.
Έλα όμως που τα πράγματα δεν είναι έτσι! Ρώτησα τον κληρικό – φίλο μου και μου είπε πως η “κλήση” του συγκεκριμένου ενήλικα έγινε παρακαλώ μέσω … facebook! Ομολογώ πως έχασα τη διαδικτυακή γη κάτω από τα πόδια μου!!!
Όλα ξεκίνησαν από ένα αίτημα φιλίας! Ένας διάλογος αναπτύχθηκε για έναν περίπου χρόνο μεταξύ ενός Γερμανού και του Κληρικού-φίλου μας που είχε για μεταφραστές του δύο Εκπαιδευτικούς Γερμανικής Φιλολογίας.
Ο “φίλος” Γερμανός ήρθε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Κέρκυρα. Γνώρισε από κοντά τους “φίλους” του που μέχρι τότε μόνο από το messenger “ήξερε”. Συνδέθηκε μαζί τους με πραγματική φιλία και ζήτησε να βαπτιστεί Ορθόδοξος από τον φίλο μας κληρικό.
Πράγματι, κατηχήθηκε επίσημα στην Ορθοδοξία και βαπτίστηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο, ο οποίος εξήγησε στους παρευρισκόμενους τα τελούμενα. Το θαύμα έγινε γι’αυτό δοξάζουμε τον Θεό και ευχαριστούμε τον Αρχιμ. Σεβαστιανό Δροσόπουλο, προϊστάμενο του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννη του ομώνυμου χωριού καθώς και τις Καθηγήτριες Γερμανικής Φιλολογίας Αντιγόνη Δεσύλλα και Κωνσταντίνα Δεσύλλα, όπως και όλο το χωριό που αγκάλιασε με αγάπη τον καινούργιο εν Χριστώ φίλο Λουκά -Πέτρο (Λουκά στον Άγιο Λουκά τον Ιατρό).
Τελικά ο Θεός είναι τόσο μεγάλος που κρύβεται ακόμα και στο facebook.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/
<>
Η Βυζαντινή Πριγκίπισσα χάρη στην οποία εκπολιτίστηκαν οι Γερμανοί
Με μεγάλη χαρα δέχτηκε ο βασιλιάς της Γερμανίας Όθωνας Α΄την πρόταση το αυτοκράτορα του βυζαντίου Ιωάννη Τσιμισκή να συνδεθούν με συγγένεια οι δυο λαοί.
Η όμορφη πριγκίπισσα Θεοφανώ, η αδερφή του Βασιλείου Β΄του Βουλγαροκτόνου, θα παντευόταν το διάδοχο του θρόνου της Γερμανίας.
Ο γάμος αυτός ωφέλησε το Βυζάντιο. Οι Γερμανοί σταμάτησαν τις εχθροπραξίες κατά των κτήσεων του Βυζαντίου στην Κάτω Ιταλία και έδωσαν προίκα στη νύφη επαρχίες της Ιταλίας και πολλά κτήματα στο Ρήνο της Γερμανίας.
Αλλά το κέρδος αυτού του γάμου ήταν μεγαλύτερο για τους Γερμανούς. Γιατί στη νέα της πατρίδα η μορφωμένη Θεοφανώ έφερε τον πολιτισμό του Βυζαντίου. Κάλεσε σοφούς απο την Κωνσταντινούπολη , που δίδαξαν τα ελληνικά γράμματα στους αμαθείς Γερμανούς υπηκόους του Όθωνα.Τότε μεταφέρθηκε και φυτεύθηκε το αμπέλι κοντά στο Ρήνο, όπου παράγονται τα περίφημα κρασιά του Ρήνου.
Τα αποτελέσματα του εκπολιτιστικού έργου της Θεοφανώς φάνηκαν κυρίως στην εκπαίδουση του γιου της Όθωνα, που μορφώθηκε με τόση φροντίδα, ώστε να χαρακτηριστεί «θαύμα του κόσμου». Επί της βασιλείας του, οι Δυτικοί κατατάχτηκαν μεταξύ των πολιτισμένων λαών του Μεσαίωνα.
http://talantoblog.blogspot.gr/2011/12/blog-post_8827.html
http://anastasiosds.blogspot.gr/2008/09/blog-post_05.html
Σε μια ωραία Γερμανική πόλη, που ονομάζεται Κολωνία, υπάρχει κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον για εμάς τους Έλληνες. Είναι ο Ιερός Ναός του Αγ. Παντελεήμονος (Πανταλέοντα τον ονομάζουν οι σημερινοί κάτοχοι του Ναού, που είναι ΡωμαιοΚαθολικοί). Μέσα στο Ναό αυτό υπάρχει μέχρι σήμερα και ο τάφος της Βυζαντινής Πριγκίπισσας Θεοφανούς. Στην πόλη της Κολωνίας υπάρχει πλατεία και οδός με το όνομα της Θεοφανούς, κι επίσης και Σύλλογος Φίλων της Θεοφανούς.
Το ιστορικό της Θεοφανούς και του Ναού έχουν περίπου ως εξής:
Στα τέλη του 10 αι. μ.Χ. οι σχέσεις Ανατολής και Δύσης περνούσαν από κρίση. Βασική αιτία ήταν οι κτήσεις του Βυζαντίου στη Νότια Ιταλία, τις οποίες διεκδικούσε ο Αυτοκράτορας της Γερμανίας Όθων ο Α΄, ο επονομαζόμενος Μέγας. Αφού οι πολεμικές συγκρούσεις δεν έφερναν αποτέλεσμα, τελικά οι αντίπαλοι αποφάσισαν να δώσουν χώρο στη διπλωματία.
Μετά από πολλές, διάφορες και πολύχρονες διαβουλεύσεις επιτυγχάνεται συμφωνία. Μέρος αυτής ήταν και το προξενιό μεταξύ της Πριγκίπισσας Θεοφανούς (που ήταν θυγατέρα του Αυτοκράτορα Ρωμανού και της Θεοφανούς, αδελφής του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου) και του γιού του Αυτοκράτορα Όθωνα του Α΄, ο οποίος ονομάζονταν Όθωνας ο Β΄.
Την 16-χρονη Θεοφανώ ακολουθεί στη νέα της πατρίδα πολυπληθής συνοδεία, την οποία αποτελούν άνθρωποι της Εκκλησίας, των Γραμμάτων και των Τεχνών, Άρχοντες και αυλικοί. Μαζί της πήρε και λείψανα Αγίων, για ευλογία στη νέα της ζωή. Μεταξύ αυτών ήταν και λείψανα του Αγ. Παντελεήμονος. Έτσι συνέβαλε στο κτίσιμο της εκκλησίας προς τιμήν του Ιαματικού Αγίου στην Κολωνία.
Ο γάμος και η στέψη της Θεοφανούς ως αυτοκράτειρας πραγματοποιήθηκαν στις 12 Απριλίου 972, στη Ρώμη, στο Ναό του Αγίου Πέτρου, από τον Πάπα Ιωάννη ΙΓ΄.
Οι Γερμανοί εντυπωσιάσθηκαν από την Θεοφανώ. Παρά το νεαρό της ηλικίας της είχε μόρφωση, καλλιέργεια, αγαθότητα και λεπτή κι ευγενική ανατροφή. Έτσι κέρδισε γρήγορα τον θαυμασμό και την εκτίμηση των υπηκόων της. Μάλιστα μετέφερε και εισήγαγε στη γερμανική αυλή την λεπτεπίλεπτη εθιμοτυπία και την πολυτέλεια του Βυζαντίου, κι επίσης έθεσε τις βάσεις της μελέτης των Ελληνικών Γραμμάτων.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/
<>
